Tristan POV
Minu-minuto siyang binabalingan ng tingin habang nakaupo siya sa shotgun seat nang hindi kumikibo dahil tulala lang itong nakamulat at nakatingin sa daan. I have no choice kung hindi ang ihatid siya rito sa Pangasinan. I am not very familiar on this place pero nakatulong naman ang mga napagtatanungang mga tao to lead us to Pangasinan.
Tumikhim ako para kunin ang atensyon niya ngunit wala pa rin. "Hindi ka ba inaantok? Naiihi man lang o gutom?" tanong sa kaniya subalit iling lang ulit ang natanggap na sagot nito.
"Matagal pa ang biyahe, puwede ka munang umidlip diyan o sa back seat kung gusto mo," wika ko subalit hindi nagbago ang posisyon niyang nakatingin ng diretso sa daan habang nakasandal ang ulo sa bintana.
Ipinarada ang sasakyan sa caltex upang magpagasolina at kum
