Saturday.
Kagigising ko lang pero pakiramdam ko ay pagod na pagod pa rin ako. Ito na yata ang pinaka-mahaba kong tulog simula nang maghiwalay kami. Gusto ko nang mag-move on but here I am, thinking of him first thing in the morning. Hindi ko alam kung bakit hindi ko pa rin siya maalis sa isip ko. We already broke up but my heart and mind still don’t want to let go of our memories together. I don’t want to let him go. Dalawang buwan na ang nakakalipas pero hindi pa rin ako handa.
Napa isip tuloy ako bigla. Did he let go of our memories together already? Naiisip n’ya pa rin ba ako? Ako rin kaya ang naiisip niya sa tuwing minumulat niya ang kanyang mata sa umaga? Kasi ako, oo. Siya pa rin at siya lang.
Parang gusto ko na lang ulit matulog para makapahinga naman itong utak at katawan ko.
