Chapter 118
Dahil sa pagpalo sa akin ay nabitiwan ko ang susi sa paanan ni Zeke. Kahit pa hilo na ako ay sinikap kong humarap sa kung sino ang pumalong iyon sa likod ko. Kahit hilong-hilo na ako ay pilit ko pa ring kinilala. Si Kai. Nanlilisik ang kaniyang mga mata. Hawak niya ang dos por dos na kahoy na siyang ipinalo niya sa akin. Sa lakas ng hampas niya ay umiikot na ang paningin ko. Hindi ako maaring magkamali na si Kai nga ang pumalo sa akin kahit pa padilim na nang padilim ang aking paligid. Hindi ko na nakayanan pa ang lahat. Bumagsak ako ngunit pilit ko pa rin nilalabanan ang pagkawala ng aking malay. Kasabay ng tuluyang pagdilim ng paligid ay ang paghina naman ng aking pandinig.
Sandaling katahimikan at kadiliman.
Sa pagkakahilo kong iyon at sa padilim kong paningin ay biglang
