4. The queen
984 Words
Isang linggo na matapos kumalat ang balita. Namatay na ang hari at reyna. Lahat ng nasasakupan ni ama at ina ay nagsipuntahan sa libing nila upang magbigay galang.
Hindi ko na mabilang kung ilang beses ng pinagaan ng mga tao ang loob ko. Pero wala pa ring nangyari.
Nanlalamig pa rin ang buong katawan ko hanggang ngayon. Paulit-ulit na nag-e-echo sa tenga ko ang mga salitang binitawan sa akin ng lalaking pumunta sa kaarawan ko.
Wala na ang mga magulang ko. Iniwan nila kaming dalawa ng kapatid ko.
Tahimik akong naglalakad sa mahabang pasilyo ng kastilyo. Natigilan ako sa paglalakad nang makarinig ako ng pag-uusap sa isang silid.
"Hindi natin pwedeng gawing reyna si Helena! Wala pa siya sa tamang edad!" Rinig kong sambit ng isang lalaki.
"Anong gusto mong mangyari?! Kailangan ng bayan na 'to ng pinuno! They need a queen! Si Helena ang unang anak at ang nararapat!" Sagot sa kaniya ng isa.
Bumigat ang pakiramdam ko sa narinig. Mabilis akong tumakbo sa kwarto ko.
Nagtatalo na ngayon ang mga opisyal. A-Ano ang gagawin ko?-
Bago ako tuluyang lamunin ng kalungkutan ay nabigla ako nang makarinig ng pagtama ng bato sa bintana. Kunot noo akong lumapit dito at tila gumaan ang pakiramdam ko nang makilala ang lalaking gumawa non.
"E-Evan." Pagtawag ko.
Sinenyasan ako nitong sumunod sa kaniya. Hindi ako nagdalawang isip na bumaba at lumabas para puntahan siya.
Kagaya ng nakaugalian, nagkita kami sa hardin ng palasyo. Naabutan ko siyang naghihintay sa akin sa tabi ng isang bench.
Nang mapansin niya ko ay mabilis niya kong tinapunan ng tingin. Pilit itong ngumiti at lumapit sa akin.
"H-Helena. Kinalukungkot ko ang nangayari sa mga magulang mo." Sambit nito.
"S-Salamat."
Pareho kaming umupo sa bench. Walang makagawang makapagsalita sa amin. Ito ang unang pagkikita namin ni Evan mula ng kaarawan ko.
Hindi hinayaan ng mga opisyal na magpapasok ng kung sino sa palasyo para na rin sa kaligtasan namin.
"E-Evan. Natatakot ako." Pagbasag ko ng katahimikan.
"H-Hindi ko kaya. Hindi ko kayang maging isang reyna. Hindi ko pa kayang mamuno." Dagdag ko.
Naramdaman kong tutulo na ang mga luha ko at walang tigil sa panginginig ang mga kamay ko.
"Helena." Tawag sa akin ng lalaking kasama ko.
Hinawakan nito ang magkabilang balikat ko na kinabigla ko. Deretso niya kong tinignan sa mga mata.
"Kakayanin mo 'yan! Ikaw lang ang nararapat na maging reyna, Helena." Seryosong sambit nito sa akin.
"Wag kang mag-aalala. Tutulungan kita. Hindi kita hahayaan mag-isa." Dagdag niya.
Niyakap niya ako nang mariin at nagsimula ng magsituluan ang mga luha ko.
Ang panahon na kinailangan ko ng tulong. Ang mga oras na kailangan ko ng kasama.
Si Evan ang nasa tabi ko. Wala ng iba.
---
Matapos ng isang buwang pagluluksa ay muling nagbukas ang palasyo. Ipinakilala ako bilang panibagong reyna. Lahat ng mga tao ay na sa akin ang suporta kaya hindi ko naramdamang manghina. Lalo na't alam kong maraming nasa tabi ko.
"Ate! Gusto kong sumama!" Tawag sa akin ni Noah.
Ngumiti ako sa sinabi nito at umiling. "Hindi pwede. Pupunta lang kami sa bayan para tignan ang pamumuhay ng mga tao. Dapat nandito ka lang kung sakaling may mangyaring masama sakin." Sagot ko.
Nagbago ang ekspresyon ni Noah at hinawakan nito ang kamay ko.
"Walang mangyayari sa'yo diba? Hindi mo rin ako iiwan, hindi ba?" Seryosong sambit niya.
Natigilan ako at hindi ako nakasagot kaagad. Pilit akong ngumiti at hinawakan ang buhok niya.
"Hindi ako mawawala. Nandito lang ako." Nakangiting sagot ko.
---
Nakasakay ako sa kalesa habang may mga nakasunod sa akin na mga gwardya at tagasilbi. Nilibot namin ang buong bayan para tignan ang pangangailangan ng mga tao.
"Maraming salamat, reyna Helena. akong masaya ngayon ang hari at reyna kung nakikita ka nila." Nakangiting sambit sa akin ng matanda.
Ito na ang huling tindahan dito sa bayan na pupuntahan namin. Lumabas na 'ko habang nanatiling nakikipagusap pa ang mga opisyal na kasama ko.
Balak ko na sanang bumalik sa loob ng kalesa nang makuha ng atensyon ko ang isang babaeng pumunta sa isang eskinita.
Hawak-hawak nito ang sikmura niyang walang tigil sa pagdurugo.
Nabigla ako sa nakita at hindi ako nagdalawang isip na sundan siya. Mabilis akong tumakbo papunta sa eskinita na pinuntahan niya at bumungad sa akina ng isang babaeng nakaupo sa gilid.
Patuloy sa pagdugo ang sikmura niya at bakas sa mukha niya ang panghihina.
"A-Anong nangyari sa'yo?!" Biglaang sambit ko.
Lumapit sa kaniya at doon ko nakita ng malapitan ang sugat niya sa sikmura.
"S-Sandali lang. Hihingi ako ng tulong." Sambit ko.
Balak ko na sanang tumayo at tumakbo para humingi ng tulong nang mabilis na hinawakan ng babae ang kamay ko.
"H-Hindi na kailangan." Sambit sa akin ng babae.
Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. "Anong hindi?! Malala ang natamo mo. Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa nasasakupan ko." Mariin na sagot ko.
Kumurba ang labi ng babaeng kaharap ko sa sinabi ko.
"Please. There's no need to get help. I've lived long enough."
Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Kabaliktaran ng sinasabi niya ang pinapakita niya sa akin.
Kahit nakangiti siya ay walang tigil sa pagluha ang mga mata niya.
"Walang taong gustong mamatay. Hihingi ako ng tulong." Seryoso kong sambit.
Nabigla ako nang hawakan ng babae ang pisngi ko at iniliapit nito ang noo niya sa akin.
"I'm sorry. I can't take it anymore. I've done enough." Sambit sa akin ng babae.
"Hate me all you want. I'm so sorry." Dagdag niya.
Hindi ko maintindihan ang mga sinasabi niya. "B-Bakit ka humihingi ng tawad sakin?" Naguguluhang tanong ko.
Inilayo sa akin ng babae ang noo niya at deretso akong tinignan sa mga mata. Nabigla ako nang magbago ang mga ito.
Her brown eyes turned into a clock.
"I'm passing you my gift. I'm sorry. I know you're still young but I can't take it anymore." Sambit nito sa akin.
"For me, it's a curse."
•••
- Writer
