Caia’s POV
Kumurap ako, kaagad na pinakiramdaman ko ang sarili ko habang pinagmamasdan ang lalaking nakatayo malapit lamang sa puwesto namin ni Lara.
Hindi ko napigilang pansinin ang hitsura nito, hindi pa rin kasi nagbabago. Pumayat man ito pero gano'n pa rin, guwapo at neat pa rin itong tingnan, pang-boy next door ang datingan at porma.
Tumuon ang mata ko sa mukha nitong maamo, pagkatapos ay diretso ko itong tiningnan sa mata.
Pilit na inaalala ko kung paano nga bang makita ko lamang noon ang mukha nito ay kay bilis nang magbago ng mood ko, napapasaya at napapabilis nito nang walang hirap ang t***k ng puso ko. Ito rin ang maituturing kong gamot, stress reliever at nag-iisang taong kayang pakalmahin noon ang sistema ko kapag overwhelm na ako sa mga nangyayari sa buhay ko.
Masasabi k
