Ang Asawa ng Bilyonaryo

PROLOGO Ang tunog ng ulan sa labas ay sumasabay sa mabigat na kabog ng dibdib ni Margarita. Hawak niya ang isang maliit na stick na may dalawang pulang guhit. Positibo. Magiging ina na siya. Sa kabila ng lamig ng relasyon nila ni Kevin nitong mga nakaraang buwan, nakaramdam siya ng pag-asa. Baka ito na ang maglalapit sa kanila muli. Ngunit ang pag-asang iyon ay agad na napawi nang bumukas ang pinto ng kanilang silid. Hindi ang mapagmahal na asawa ang pumasok, kundi isang galit na Kevin Monteverde. Kasunod nito si Marian, na may hawak na tablet at may bahid ng kunwaring pag-aalala sa mukha. "Kevin, d-dumating ka na—" Hindi natapos ni Margarita ang sasabihin nang ihagis ni Kevin ang isang set ng mga larawan sa kanyang mukha. Sinalo ng sahig ang mga litrato. Doon, kitang-kita ang mukha ni Margarita, tila natutulog sa isang kama ng hotel, at sa tabi niya ay si Dexter—ang arkitekto ng bago nilang resthouse—na walang suot na pantaas na damit. "K-Kevin... hindi totoo ito. Patawarin mo ako, pero wala kaming ginagawang masama!" umiiyak na saad ni Margarita. "Sapat na ang nakikita ko, Margarita!" kulog na galit ni Kevin. "Pinagkatiwalaan kita! Binigay ko sa 'yo ang apelyido ko, ang yaman ko! Pero sa isang hamak na empleyado lang pala ako ipagpapalit?" "Kevin, huminahon ka, baka may paliwanag si Margarita..." singit ni Marian, ngunit ang mga mata nito ay kumikinang sa tagumpay habang nakatingin sa umiiyak na bida. "Wala nang dapat ipaliwanag, Marian. Pinalayas ko na si Dexter sa kompanya," malamig na utos ni Kevin habang nakatingin kay Margarita na parang isang dumi. "At ikaw... umalis ka sa pamamahay ko. Ngayon din." Hawak ang positibong pregnancy test sa kanyang bulsa, naramdaman ni Margarita ang pagdurog ng kanyang puso. Tiningnan niya si Kevin, at pagkatapos ay ang nakangising si Marian. Sa gabing iyon, lumakad siya palabas ng mansyon sa gitna ng bagyo, baon ang sumpa na hinding-hindi na niya muling iiyakan ang lalaking hindi siya pinagkatiwalaan. KABANATA 1: "Sigurado ka ba na ayaw mong sumama sa amin sa party mamaya, Margarita?" Isang malambing at tila nag-aalalang boses ang bumasag sa katahimikan ng malawak na walk-in closet ni Margarita. Ang boses na iyon, bagamat tunog-anghel, ay unti-unting nagiging tunog ng isang orasan na nagbabadya ng kanyang nalalapit na kapahamakan. Si Marian iyon. Nakaayos na ito para sa gabing iyon, suot ang isang mamahaling red cocktail dress na hapit sa kanyang kurba. Bilang chief operating officer ng Monteverde Holdings at kababata ng bilyonaryong si Kevin Monteverde, normal na ang presensya nito sa mansyon. Higit pa sa normal—para na itong pangalawang may-ari ng bahay kung kumilos. Ngumiti nang pilit si Margarita habang maingat na inaayos ang mga mamahaling relos at suit ni Kevin. "Hindi na, Marian. Medyo masakit kasi ang ulo ko ngayon, parang nahihilo ako na ewan. Tsaka alam mo namang mas gusto ni Kevin na ikaw ang kasama niya sa mga business gala. Mas alam mo ang takbo ng negosyo, mas may mapag-uusapan kayo ng mga kliyente." Lumapit si Marian, maririnig ang marahang tunog ng kanyang high heels sa mamahaling sahig. Hinawakan niya ang kamay ni Margarita, isang hawak na kunwari ay nagbibigay-lakas, ngunit sa totoo lang ay nagpapakita ng pangingibabaw. "Naku, Margarita, huwag mong isipin 'yan. Alam mo namang parang kapatid ko na si Kevin mula bata pa kami sa ampunan bago siya amponin ng mga Monteverde. Ginagawa ko lang ito para hindi siya masyadong ma-stress sa kompanya. Pero kung gusto mo talaga, sasabihin ko sa kanya na mag-stay na lang dito sa tabi mo. Ako na lang ang haharap sa mga board members," wika ni Marian, habang ang kanyang mga mata ay pilit na binabasa ang emosyon ni Margarita. "Huwag na, nakakahiya naman," mabilis na agaw ni Margarita. "Importante ang investor meeting na 'yan para sa bagong eco-tourism project niyo sa Palawan. Ayaw kong maging dahilan ng pagka-delay ng mga plano ni Kevin." Nang tumalikod si Margarita para kumuha ng mamahaling pabango sa vanity table, saglit na nawala ang mapagkunwaring ngiti sa mga labi ni Marian. Pinalitan ito ng matinding inggit at poot. Tinitigan ni Marian ang naglalakihang diyamante, ang mga gintong palamuti, at ang marangyang buhay na tinatamasa ng isang babaeng sa tingin niya ay walang ibang ginawa kundi ang maging asawa lang. Dapat sa akin ang lahat ng ito. Ako ang nauna sa buhay ni Kevin, sa loob-loob ni Marian. Eksaktong pumasok si Kevin sa silid. Suot nito ang isang kagalang-galang na pasadyang suit mula sa Italya. Gwapo, matikas, mayaman, at nagtataglay ng awtoridad na kayang magpayuko sa kahit sinong negosyante sa bansa. Ngunit nang magtagpo ang mga mata nila ng kanyang asawa, agad na sumeryoso at lumamig ang mukha ng bilyonaryo. Ang dating init ng pagmamahal na nakikita ni Margarita sa mga mata nito taon na ang nakararaan ay tila unti-unti nang natutunaw. "Kevin, nakahanda na ang mga gamit mo. Ang panyo mo ay nasa kanang bulsa na," banayad at may paggalang na sabi ni Margarita habang lumalapit upang ayusin ang necktie ng asawa. "Salamat," maikling sagot ni Kevin. Hindi niya hinawakan ang baywang ni Margarita, isang bagay na palagi niyang ginagawa noon kapag nag-aayos sila. Tumingin siya kay Marian, at sa isang saglit, lumambot nang bahagya ang kanyang mukha. "Ready ka na, Marian? Male-late na tayo sa venue. Ayaw ng mga foreign investors na pinaghihintay sila." "Yes, Kevin. Kaunting retouch na lang, ready na ang reyna ng operasyon mo," masiglang sagot ng babae, sabay tawa nang bahagya para gumaan ang atmospera. Bago sila humakbang palabas, tumigil si Marian na tila may biglang naalala. Tumingin siya kay Margarita na may inosenteng mukha, ngunit may nakatagong malisya sa bawat salitang binitawan. "Ah, Kevin... nga pala, bago ko makalimutan. Tumawag sa akin si Dexter kaninang hapon, 'yung bagong arkitekto na kinuha natin para sa resthouse niyo sa Tagaytay." Agad na natigilan si Kevin sa pag-aayos ng kanyang cuffs. "O, anong mayroon kay Dexter? Bakit sa 'yo tumawag at hindi sa sekretarya ko?" "Ah, kasi tinulungan ko siyang mag-ayos ng mga blueprint kahapon," paliwanag ni Marian, sabay sulyap kay Margarita. "May mga kailangan daw siyang pirmahang papeles para sa permits ng construction. Sabi ko, dumaan na lang siya rito sa mansyon mamayang gabi para maibigay at mapapirmahan kay Margarita, dahil alam kong hindi ka naman makakausap bukas sa aga ng flight mo papuntang Cebu." Kumunot ang noo ni Kevin. Ang kanyang panga ay nag-igting, isang senyales na hindi niya nagustuhan ang narinig. "Bakit dito sa mansyon? Pwede naman sa opisina bukas ng hapon o kaya ay sa susunod na linggo. Bakit kailangang pumunta ang isang lalaking arkitekto sa bahay ko habang wala ako?" "Ay, pasensya na, Kevin! My mistake!" tila natatarantang hingi ng paumanhin ni Marian, bagamat sa loob niya ay nagdiriwang siya dahil gumagana ang lason ng pagdududa. "Ang sabi kasi ni Dexter, kailangan na raw talaga para sa simula ng paghuhukay bukas ng umaga. Akala ko okay lang dahil kilala naman natin si Dexter at napakatiwalaan mong tao. At saka, nandito naman si Margarita para tumanggap sa kanya. Pasensya ka na talaga, kung alam ko lang na maseselan ka, di sana hinayaan ko na lang ma-delay ang proyekto." Tumingin si Kevin kay Margarita. Ang kanyang mga mata ay tila sumusuri, naghahanap ng anumang senyales ng pagkakasala sa mukha ng asawa. Si Margarita naman ay napatungo, nakaramdam ng biglaang kaba na hindi niya maipaliwanag. Nitong mga nakaraang buwan, napapansin niyang madaling maghinala si Kevin kapag may ibang lalaking nababanggit sa paligid niya—isang bagay na unti-unting itinatanim ni Marian sa isip ng bilyonaryo sa pamamagitan ng mga pasaring. "Papirmahan mo na lang sa kanya, Margarita," malamig na utos ni Kevin. Bawat salita ay may bigat na tila babala. "At siguraduhin mong sa library lang kayo mag-uusap. Ayaw kong may ibang tao na umaaligid sa pribadong bahagi ng mansyong ito habang wala ako. Maliwanag ba?" "O-Opo, Kevin. Sa library ko lang siya haharapin at kukuha rin ako ng ilang kasambahay para mag-asikaso sa amin," sagot ni Margarita upang mapanatag ang asawa. "Good. Let's go, Marian," saad ni Kevin bago tumalikod nang tuluyan nang hindi man lang binibigyan ng halik sa pisngi si Margarita bilang pamamaalam. Nang maglakad palabas ang dalawa, lumingon si Marian sa kanya habang nasa likod siya ni Kevin. Doon, tuluyan nang lumabas ang totoong kulay nito—isang mapang-asar at matagumpay na ngiti. Isang ngiti na nagdala ng matinding kilabot sa buong katawan ni Margarita. Pagkaalis ng sasakyan nina Kevin, binalot ng katahimikan ang dambuhalang mansyon. Para kay Margarita, ang malawak na bahay na ito ay hindi na tahanan kundi isang gintong kulungan. Pumasok siya sa library, isang silid na puno ng naglalakihang estante ng mga aklat at may malaking lamesang gawa sa mamahaling kahoy. Dito madalas mag-opisina si Kevin kapag weekend. Naupo si Margarita sa isang couch, hawak ang kanyang sentido. Ang hilo na nararamdaman niya kanina ay lalong tumindi. Naisipan niyang uminom ng malamig na tubig para mahimasmasan. Eksaktong alas-walo ng gabi nang ianunsyo ng kanilang mayordoma na si Aling Ising ang pagdating ng bisita. "Ma'am Margarita, narito na po si Sir Dexter, 'yung arkitekto." "Salamat, Aling Ising. Papasukin mo siya rito sa library. At pakidala na rin kami ng tsaa at kaunting meryenda," utos ni Margarita habang inaayos ang sarili. Pumasok si Dexter sa silid. Si Dexter ay isang lalaking may simpleng tindig ngunit may katalinuhan sa mga mata. May hawak siyang malaking folder na naglalaman ng mga blueprint at dokumento. Magalang itong yumuko bilang pagbati. "Magandang gabi po, Ma'am Margarita. Pasensya na po kung naistorbo ko kayo sa ganitong oras. Ang sabi po kasi ni Ma'am Marian ay kailangan niyo raw po itong mapirmahan ngayong gabi para hindi maantala ang mga manggagawa bukas." Napakunot ang noo ni Margarita. Sabi ni Marian? Ang sabi ni Marian kanina kay Kevin ay si Dexter ang nagmamadali. Bakit ngayon, baligtad ang sinasabi ni Dexter? Ngunit bago pa man niya malalim na maisip ito, nanaig ang kanyang kabaitan. "Walang anuman, Dexter. Maupo ka. Nasaan ang mga papeles na kailangang pirmahan?" tanong ni Margarita habang itinuturo ang bakanteng upuan sa harap ng lamesa. Inilatag ni Dexter ang mga papeles. "Ito po 'yung para sa zoning permit at 'yung pagbabago sa disenyo ng garden na hiniling niyo noong nakaraang linggo." Habang sinusuri ni Margarita ang mga dokumento, pumasok si Aling Ising dala ang tray ng tsaa. Ngunit bago pa man mailapag ng matanda ang tray, biglang tumunog ang walkie-talkie nito. Isang emergency sa kusina—may pumutok daw na tubo ng tubig. "Naku, Ma'am, pasensya na po. Kailangan ko lang tingnan ang kusina," natatarantang sabi ni Aling Ising. "Sige na, Aling Ising. Ako na ang maglalapag niyan dito. Asikasuhin mo muna ang baha sa kusina," sagot ni Margarita. Nang umalis si Aling Ising, naiwang mag-isa sina Margarita at Dexter. Hindi alam ng dalawa, sa labas ng library, may isang kasambahay na binayaran ni Marian ang tahimik na nagmamasid at may hawak na cellphone, naghihintay ng tamang tiyempo. "Ma'am, okay lang po ba kayo? Namumutla po kayo," puna ni Dexter nang mapansin ang pagbabago sa mukha ng asawa ng bilyonaryo. "Ayos lang ako, Dexter. Medyo umiikot lang ang paningin ko—" Bago pa matapos ni Margarita ang kanyang pangungusap, tuluyan nang nagdilim ang kanyang paningin. Ang kanyang katawan ay nawalan ng lakas at bigla siyang natumba pabalik sa couch. "Ma'am Margarita!" Agad na tumayo si Dexter upang saluhin ang babae. Dahil sa taranta, naitulak niya ang tasa ng tsaa na natapon sa kanyang sariling suot na polo shirt. Dahil nabasa ng mainit na tsaa ang kanyang dibdib, mabilis na hinubad ni Dexter ang kanyang basang polo habang ang isang kamay niya ay pilit na inaalalayan ang walang malay na si Margarita sa ibabaw ng sofa. Sa eksaktong sandaling iyon, ang pinto ng library ay bumukas nang malakas. Hindi si Aling Ising ang pumasok. Kundi si Kevin Monteverde, kasunod si Marian. Ang investor meeting ay nakansela pala dahil sa aberya sa flight ng mga dayuhan, kaya maagang bumalik ang bilyonaryo. O mas tamang sabihin, sinadya ni Marian na i-text si Kevin na may "kakaibang ingay" sa mansyon para mapauwi ito agad. Ang bumungad kay Kevin ay ang pinakamasakit at pinakamadilim na tagpo sa kanyang buhay: Ang kanyang asawa, nakahiga sa sofa, at si Dexter na walang suot na pantaas na damit na nakapatong sa ibabaw nito upang alalayan ito. "Margarita!!!" Ang sigaw ni Kevin ay yumanig sa buong mansyon tulad ng isang malakas na kulog. Napabalikwas si Margarita mula sa kanyang pagkakahilo dahil sa lakas ng boses na iyon. Ang kanyang paningin ay malabo pa, ngunit ang galit sa mukha ng kanyang asawa ay malinaw niyang nakikita. "K-Kevin..." mahinang sambit ni Margarita, pilit na bumabangon habang hawak ang kanyang ulo. Tiningnan niya si Dexter na ngayon ay nagmamadaling isuot muli ang basang polo, halatang natatakot at naguguluhan. "Anong... anong nangyari?" "Anong nangyari?!" Lumapit si Kevin at marahas na hinila ang braso ni Margarita para patayuin ito. Ang higpit ng hawak nito ay sapat na para mag-iwan ng pasa sa maputing balat ng babae. "Ako dapat ang nagtatanong niyan! Umalis lang ako ng ilang oras, ginawa niyo nang motel ang library ko?!" "H-Hindi! Kevin, makinig ka, nahilo ako at nawalan ng malay!" umiiyak na depensa ni Margarita. "Walang malisya ang nangyari! Nagpapatulong lang ako—" "Nahilo? O gumagawa kayo ng sarili niyang mundo?!" singit ni Marian, na may pekeng luha sa mga mata habang nakahawak sa balikat ni Kevin. "Margarita, paano mo nagawa ito kay Kevin? Binigay niya sa 'yo ang lahat! Ako na ang humihingi ng paumanhin, Kevin... kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, hindi ko na sana pinapunta rito si Dexter." "Marian, huwag kang magsinungaling! Ikaw ang nagsabi kay Dexter na pumunta rito!" sigaw ni Margarita, itinuturo ang traydor na kaibigan. "Ako? Bakit ko gagawin 'yan? May text message si Dexter sa akin na nagmamadali siya. Kevin, huwag mong pakinggan ang paninira niya sa akin," pagmamakaawa ni Marian, sabay pakita ng isang binagong text message sa kanyang cellphone kung saan pinalabas niyang si Dexter ang nag-insist na pumunta sa mansyon. Tumingin si Kevin kay Dexter, ang kanyang mga mata ay parang sa isang leon na handang pumatay. "Umalis ka sa pamamahay ko bago ko masiguradong hinding-hindi ka na makakahawak ng lapis at blueprint sa buong buhay mo. Tanggal ka na sa proyektong ito, at sisiguraduhin kong walang kompanya sa Pilipinas ang tatanggap sa 'yo." "Sir Kevin, pakinggan niyo po ang asawa niyo, walang nangyari—" Pagtatangka ni Dexter, ngunit bago pa siya matapos ay sinuntok na siya ni Kevin sa mukha, dahilan upang mapaupo ito sa sahig at pumutok ang labi. "Umalis ka sabi!!!" sigaw muli ng bilyonaryo. Sa takot at kawalan ng magagawa, dinala ni Dexter ang kanyang mga gamit at patakbong lumabas ng mansyon, iniwan si Margarita sa bagsik ng galit ni Kevin. Naiwan si Margarita na nakaluhod sa sahig, humihikbi at nanginginig sa takot. Tiningnan niya ang lalaking pinangakuan niya ng habambuhay na katapatan, ngunit walang bakas ng pagtitiwala ang nakikita niya rito. "Kevin, pakiusap, maniwala ka sa akin. Kahit ngayon lang... magkasama tayo ng limang taon. Kilala mo ako. Hindi ko magagawa ang magtaksil sa 'yo," pagmamakaawa ni Margarita, sinusubukang hawakan ang paa ng asawa. Ngunit iniwas ni Kevin ang kanyang binti. Ang mukha nito ay naging parang bato—malamig, walang emosyon, at puno ng poot. "Akala ko kilala kita, Margarita. Akala ko ikaw ang natatanging proteksyon ko sa mundong ito na puno ng plastik at interes. Pero nagkamali ako. Katulad ka lang din pala ng ibang babae. Mukhang pera, at kapag wala ako, naghahanap ng ibang kandungan." "Kevin, hindi totoo 'yan!" "Sapat na ang nakita ko, Margarita," malamig na putol ni Kevin sa kanyang mga sinasabi. "Hindi ko kailangan ng isang asawang dudungisan ang pangalan ng mga Monteverde. Marian, ihanda mo ang mga papeles para sa annulment bukas na bukas din." "Yes, Kevin. Agad ko itong aasikasuhin sa legal department," sagot ni Marian, habang ang kanyang puso ay naglulundag sa tuwa. Sa wakas, ang pangarap niyang maalis si Margarita sa tabi ng bilyonaryo ay nagkatotoo na. "At ikaw..." Tumingin muli si Kevin kay Margarita, isang tingin na mas matalas pa sa kahit anong patalim. "Umalis ka sa bahay ko. Ngayon din. Huwag kang magdadala ng kahit anong hiyas, damit, o pera na galing sa akin. Kung paano ka pumasok sa buhay ko na walang bitbit, ganyan ka rin lalabas." "Kevin... pakiusap, gabi na, may bagyo sa labas..." hikbi ni Margarita. Ngunit tumalikod na si Kevin at naglakad palabas ng library, kasunod si Marian na nag-iwan ng isang huling nakatutunaw na tingin kay Margarita. Naiwang mag-isa si Margarita sa sahig ng library. Ang kanyang luha ay dumadaloy nang walang tigil. Ramdam niya ang matinding sakit sa kanyang puso, ang kawalan ng katarungan, at ang bigat ng mundo. Ngunit sa gitna ng kanyang pag-iyak, bigla niyang naramdaman ang marahang hapdi sa kanyang puson. Dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang kamay sa bulsa ng kanyang suot na cardigan. Doon, naramdaman ng kanyang mga daliri ang isang maliit na plastic stick na itinago niya kanina bago pumasok sa kwarto. Ang pregnancy test na may dalawang pulang guhit. Isang mapait na tawa ang lumabas sa kanyang mga labi sa gitna ng kanyang pagtangis. Magiging ina na ako. May anak na tayo, Kevin... pero pinalayas mo kami. Tumayo si Margarita nang may panginginig. Pinunasan niya ang kanyang mga luha gamit ang likod ng kanyang kamay. Ang lamig ng library ay tila pumasok na rin sa kanyang buong pagkatao. Kung ayaw sa kanya ng lalaking ito, kung mas pinili nitong paniwalaan ang kasinungalingan ng iba kaysa sa katapatan ng sariling asawa, hindi na siya magmamakaawa. Lumakad siya palabas ng library, nilagpasan ang mga kasambahay na nakatingin sa kanya na may halo-halong awa at panghuhusga. Binuksan niya ang dambuhalang pinto ng mansyon at humakbang palabas, diretso sa madilim na gabi kung saan ang malakas na ulan at unos ay tila nakikiramay sa kanyang sinapit. Baon ang kanyang dinadalang-tao, at ang sumpa na balang araw, ang bilyonaryong si Kevin Monteverde naman ang luluhod sa kanyang harapan upang humingi ng kapatawaran—ngunit sa oras na iyon, huli na ang lahat.