CHAPTER 34
Kinabukasan, nagising ako na hindi ang bigat ng nakaraan ang bumubungad sa akin, kundi ang liwanag ng pag-asa. Maaga akong bumangon at nag-ayos para pumunta sa gallery. Pagbaba ko sa dining area, nandoon na si Desmond, seryosong may kausap sa telepono habang humihigop ng kape. Nang makita niya ako, agad siyang nagpaalam sa kausap at ibinaba ang phone.
"You’re early," puna niya, isang maliit na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. "I thought you’d sleep in after last night’s marathon."
"Hindi ako makatulog sa excitement, Desmond. Gusto ko nang makita kung anong reaksyon ng mga tao ngayong unang araw na bukas ang gallery para sa publiko," sagot ko habang kumuha ng tinapay.
"Eat first. I’ve already sent a team to handle the morning crowd, but I want us to be there by noon,"
