CHAPTER 37
Agad na bumuhos ang mga alaala ng nagdaang gabi na tila isang malakas na agos ng tubig. Ang ulan. Ang lamig ng hoodie ni Dominic na dikit sa balat ko. Ang marahas na paghatak ni Desmond sa braso ko papasok sa mansyon. At ang halik… ang halik na nagsimula sa galit at pighati, ngunit nauwi sa isang bagay na hindi ko na kayang bawiin.
Napaupo ako sa kama, ang puso ko ay nagsisimulang tumambol nang mabilis. Ramdam ko ang bawat pintig sa aking sentido. Ang bawat haplos, ang bawat bulong ni Desmond sa gitna ng kadiliman ng kaniyang silid ay tila nag-i-echo sa isipan ko. Isang taon kong pilit na pinanatiling "banal" ang alaala ni Dominic, ngunit sa loob lang ng isang gabi, sa mismong anibersaryo ng kaniyang pagkawala, ay tuluyan na itong nadungisan.
"Diyos ko, Mariel... anong ginawa
