CHAPTER 32
Naisip ko, tinulungan niya ako nang sobra-sobra. Binuhay niya ang mga pangarap kong akala ko ay nabaon na kasama ni Dominic. Ngayon, gusto ko namang ako ang maging tulay para muling mahawakan ni Desmond ang camera niya nang may dangal, hindi bilang isang hobby lang, kundi bilang isang tunay na artist.
Narinig ko ang pamilyar na ugong ng makina ng sasakyan sa labas. Maya-maya pa, bumukas ang pinto at iniluwa nito si Desmond. Halatang pagod siya; bahagyang maluwag na ang kaniyang kurbata at may bitbit siyang briefcase, pero nang magtagpo ang mga mata namin, biglang lumambot ang kaniyang ekspresyon.
"You're still up, Mariel," bati niya, ang boses ay baritono at puno ng pagod pero may halong tamis. "I thought you'd be asleep by now, considering how busy you were at the gallery si
