Ang bawat patak ng ulan sa labas ng bintana ng mansyon ay tila mga luhang hindi na maubos-ubos mula sa aking mga mata. Isang buwan na... Isang buwan na ang nakalipas mula nang huling marinig ko ang tawa ni Dominic... Isang buwan mula nang gumuho ang mundo ko sa gilid ng bangin na iyon. Akala ko... akala ko ay matatapos na ang lahat nang mahanap ang sasakyan namin sa ilalim ng lawa. Akala ko ay magkakaroon na ako ng rason para makahinga nang maluwag kahit papaano... Pero mas matindi pa pala ang parusang naghihintay sa amin.
Nang iangat ang sasakyang kulay itim mula sa kailaliman ng tubig... kitang-kita ang pinsala. Wasak ang unahan... basag ang mga salamin... at punong-puno ng putik ang loob. Pero ang pinakamasakit sa lahat... ang driver’s seat ay walang laman. Walang Dominic na naghihinta
