CHAPTER 22
Tumayo si Desmond nang dahan-dahan. Ang kaniyang suot na damit ay gusot-gusot, ang kaniyang mga mata ay lalong namumula, at bakas sa kaniyang mukha ang pagod ng isang taong hindi natulog nang ilang gabi. Tumingin siya sa akin, mula sa nanginginig kong mga kamay hanggang sa singsing sa daliri ko.
"I live here, remember?" ang kaniyang boses ay paos, tila ba galing sa kailaliman ng lupa. "At ito ang kwarto ng kapatid ko. I have every right to be here."
"Pero... pero sabi ni Tita, dito muna ako! Bakit ka pumasok nang walang pasabi?! Akala ko..." muli akong napahikbi, hindi ko mapigilan ang sakit na bumalik. Ang sakit na malamang ang yakap na akala ko ay kay Dominic ay sa maling tao pala napunta.
"Akala mo si Dominic?" pagtatapos niya sa sasabihin ko. Isang mapait na ngiti ang gu
