Masuyong dumantay ang palad ni Rommel sa balikat ni Maris. Sa mga minutong nagdaan ay nanatiling ganoon ang ayos nilang dalawa. Ni hindi nagsalita ang binata. At naisip ni Maris na isang kaestupidahan ang kanyang ginawa.
Tama si Rommel. Hindi siya ang tipo ng babaeng basta na lang iiyak. Gusto niyang pagalitan ang sarili sa bigla na lang pagpapatangay sa emosyon.
Kumilos ang binata para mapaharap siya at marahang hinaplos ang kanyang mukha. At kasabay niyon ang masuyo ring paghagod ng tingin sa kabuuan ng kanyang mukha.
His look was so tender, so caring na parang gusto niyang umiyak uli. Pinanikipan ng dibdib si Maris at ilang sandali pa, humihikbi na naman siya.
Magaan na inalis ni Rommel ang mga hibla ng buhok niyang tumabing sa kanyang mukha. Sunod niyang naramdaman ang magaan ding
