Zombies Hunter
1937 Words
CHAPTER 19
Third Person POV
Tumakbo sila palabas ng bahay na parang may binasang multo sa likod si Manyacle na zombie, si Tinay na hawak-hawak ang braso niya, at si Becky na halos mabitawan ang tsinelas sa sobrang panic.
Sa labas, ang kalangitan ay nagliliyab sa mga spotlight.
May mga armored truck.
May mga naka-helmet na sundalo.
May mga baril.
At may malaking tarp na may nakasulat:
“ZOMBIE HUNTER SQUAD OPERATION CLEAN BRAIN.”
“PUTA,” sigaw ni Becky.
“CLEAN BRAIN? Eh wala na nga siyang brain! Ano pang lilinisin n’yo?!”
Tumigil sila sa gitna ng driveway.
Si Tinay, mabilis na humarap kay Manyacle.
“Babe… makinig ka sa akin ha. Kahit anong mangyari”
“Graaaah?” tanong ni Manyacle, nakataas ang kilay kahit zombie na siya.
“Kahit mangyari… hindi kita iiwan.”
Napangiti si Manyacle. Zombie smile, oo, pero ramdam ang sincerity.
Sa likod nila, may isang commander na sumigaw sa megaphone:
“ATTENTION! Ang zombie na may codename MANYACLE ay dapat hulihin nang buhay! Huwag barilin sa ulo! Mahalaga ang specimen!”
“Specimen amputa!” sigaw ni Becky.
“Hindi ‘yan specimen! Asawa ‘yan ng kaibigan ko!”
“Hindi pa kami kasal” sabat ni Tinay.
“WALA AKONG PAKE! SA KWENTO KO KASAL NA KAYO!”
Tumakbo palapit ang ilang zombie hunters.
Tinay, biglang hinawakan ang kamay ni Manyacle.
“Babe… kaya mo bang tumakbo?”
“Graaaah,” sagot niya.
Ang ibig sabihin: Kaya ko, para sa’yo.
Bigla silang kumaripas papunta sa bakuran.
Tumalon si Becky sa ibabaw ng isang halaman.
“HOY! IYONG CACTUS NA ‘YAN AKIN! WAG MO ‘YAN TAPAKAN!”
“BECKY MAUUNA NA KAMING MAMATAY!”
“AY PUTA SORRY!”
Sa gitna ng takbuhan, nadulas si Becky sa garden hose.
“AAAAAAAH!”
Boom!
Diretso siyang bumagsak sa damuhan.
“BECKY!” sigaw ni Tinay.
Pero imbes na masaktan, tumayo si Becky na parang may bagong superpower.
“HINDI AKO MAMAMATAY DITO! HINDI PA AKO NAKAKAPAG-ASAWA NG MAYAMAN!”
Tumalon siya at tinamaan ng siko ang isang zombie hunter.
“AY!” sigaw ng hunter.
“Ano ‘to? Ang tapang niya!”
“SYEMPRE! SINGLE AKO!”
Habang nagkakagulo, hinila ni Tinay si Manyacle papasok sa lumang shed sa gilid ng bakuran.
Isinara niya ang pinto.
Sa loob, tahimik.
Madilim.
May amoy ng lumang kahoy at pintura.
Nakaharap sila sa isa’t isa.
Si Tinay, hingal na hingal.
Si Manyacle, bahagyang umuugong ang lalamunan.
“Babe…” bulong ni Tinay.
“Kahit zombie ka… ikaw pa rin ‘yan.”
Lumapit si Manyacle, dahan-dahan.
Hindi agresibo.
Hindi halimaw.
Isang lalaking may pusong nagmahal.
Inilapat ni Tinay ang noo niya sa noo nito.
“Hindi ako natatakot sa’yo,” sabi niya.
“Natatawa lang ako kasi… kahit ganito ka na… ikaw pa rin ang pinaka-weird at pinaka-sweet na taong kilala ko.”
“Graaaah…”
Mahina.
Parang thank you.
Sa labas, narinig ang sigaw ni Becky:
“HOY! BAKIT NIYO AKO HINAHABOL?! HINDI AKO ZOMBIE! GANTO LANG TALAGA MUKHA KO SA UMAGA!”
Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa pinto ng shed.
“Buksan n’yo!” sigaw ng commander.
“Alam naming nandiyan ang zombie!”
Biglang may boses si Becky sa kabilang side.
“Hoy kuya commander! Tanong lang kapag nahuli n’yo ba ang zombie… may reward?”
“Meron.”
“Magkano?”
“Isang milyon.”
Tahimik.
Tapos biglang sumigaw si Becky:
“PUTA! TINAY! MANYACLE! MAY ISANG MILYON! MAG-DECIDE NA KAYO!”
“BECKY!” sigaw ni Tinay.
“HUWAG MONG IPAGBENTA ANG JOWA KO!”
“ISANG MILYON ‘YON, TINAY! MAHALIN MO RIN ANG EKONOMIYA!”
Sa loob ng shed, napahawak si Tinay sa ulo niya.
“Babe, sorry ha… ganyan talaga best friend ko.”
“Graaaah,” sagot ni Manyacle.
Ibig sabihin: Okay lang.
Biglang may narinig silang kakaibang tunog.
Isang mahinang… beep beep beep.
“Uh… Babe?” sabi ni Tinay.
“Parang may bomba ba ‘yan sa labas?”
“GRAAAH?”
Meaning: Ha?
BOOM!
Sumabog ang isang smoke bomb.
Pumasok ang makapal na usok sa shed.
Sa gitna ng gulo, narinig nila ang sigaw ni Becky:
“OKAY! TINAY! PLANO B! AKO ANG BAIT!”
“ANO?!”
“AKO ANG MAGPAPAHULI!”
“BECKY HUWAG!”
“OKAY LANG ‘TO! GUSTO KO RIN NAMANG MAKITA KUNG MAY POGING DOCTOR SA HEADQUARTERS NILA!”
Sa labas, may sumigaw:
“Nahuli namin ang isang tao! Babae! Hindi zombie!”
“BECKY!”
Si Tinay, halos maiyak.
“Babe… kinuha nila si Becky…”
Si Manyacle, napahawak sa dibdib.
Hindi siya makaiyak.
Pero ramdam niya ang sakit.
“Graaaah…”
Tinay, biglang tumayo nang tuwid.
“Hindi nila puwedeng kunin ang pamilya ko,” sabi niya.
“Hindi si Becky. Hindi ikaw.”
Hinawakan niya ang kamay ni Manyacle.
“Zombie ka man… ikaw ang mahal ko.”
At sa unang pagkakataon, huminto ang ungol ni Manyacle.
Tumitig siya kay Tinay, malinaw ang damdamin sa mata.
Sa labas, patuloy ang kaguluhan.
Mga sundalo.
Mga ilaw.
Mga sigaw.
Sa loob ng maliit na shed, may dalawang pusong nagdedesisyon.
Tatakas ba sila?
Ililigtas ba nila si Becky?
O haharapin ang buong mundo?
Isa lang ang malinaw kahit zombie si Manyacle…
hindi kailanman mamamatay ang pagmamahal niya kay Tinay.
At sa kabilang dako ng bakuran, narinig ang boses ni Becky:
“HOY! KUNG MAY MAKAKABASA NITO SA FUTURE SABIHIN N’YO KAY TINAY NA MAHAL KO SIYA! AT KUNG MAY POGI DIYAN, TAWAGAN N’YO AKO!”
Sa gitna ng makapal na usok at nagliliparang sigawan, biglang may isang eksena na walang sinuman ang handa lalo na ang mismong taong gumawa nito.
Si Becky, na kanina lang ay nag-aalok ng sarili bilang “bait,” ay nakawala sa pagkakahawak ng dalawang zombie hunter dahil nadulas sila sa natapong bubble tea sa sahig.
“OOPS AY SORRY, ‘DI KO KASALANAN ‘TO, MILK TEA ‘TO!” sigaw niya habang gumugulong palayo.
Sa gitna ng gulo, may isang zombie na hiwalay sa grupo.
Hindi si Manyacle ibang zombie ito, nakatayo sa tabi ng sirang gate, may nakasabit pang necktie na parang galing sa opisina.
Napatingin si Becky.
“Hoy… pogi ka ha… kahit patay ka na,” bulong niya, sabay ayos ng buhok.
“Kung hindi lang ako stressed, baka jinowa na kita.”
Ang zombie, bahagyang umungol.
“Uuuurrrgh…”
“Ay wow, may boses ka pa. Type ko ‘yan,” sabi ni Becky.
At sa isang sandaling talagang walang makakapigil sa kabaliwan ng universe aakma sanang hahalikan ni Becky ang zombie.
“O sige na nga… para sa science!” sabi niya, sabay tiptoe.
Pero.
“AAAAAAAH!!!”
Biglang dumagsa ang tatlong zombie hunter at dalawang wild zombie mula sa kabilang direksyon.
“RUN, BECKY, RUN!” sigaw ni Tinay mula sa shed.
“AY PUTA, AKALA KO KISS, CHASE PALA!” sigaw ni Becky habang kumaripas.
Ang zombie na kanina’y muntik na niyang halikan ay nahabol din at muntik na siyang banggain.
“HOY! WAG MO AKONG HAHABULIN! IKAW ANG GUSTO KONG HALIKAN, HINDI IYONG KAGAT!” sigaw niya.
Habang tumatakbo si Becky, nadapa siya sa hose na siya ring nagpadulas sa kanya kanina.
“AAAAAAAH”
Pero bago pa siya tuluyang bumagsak, biglang may umalalay.
Si Manyacle.
Sa isang iglap, nabasag ang pinto ng shed at lumabas si Manyacle na parang superhero na zombie, bitbit ang isang lumang pala na parang sandata.
“GRAAAAAAAAH!” sigaw niya, sabay harang sa harap ni Becky.
“OH MY GOD, MANYACLE!” sigaw ni Becky.
“AKALA KO IYONG ZOMBIE FACE ANG HULING MAKIKITA KO SA BUHAY KO!”
“Graaaah,” sagot ni Manyacle, ibig sabihin: Hindi ka mamamatay.
Si Tinay ay tumakbo rin palabas, hawak ang isang walis na parang espada.
“Babe! Becky!”
Sa paligid nila, nagkakagulo ang lahat mga sundalo na sumisigaw,
mga zombie na nag-uungol,
at si Becky na halos maiyak sa takot at kilig.
“Tinay! Tulong! May zombie na gustong kumain sa akin! Hindi sa cute way!” sigaw ni Becky.
Si Manyacle, hindi nag-atubili.
Hinawakan niya ang zombie na kanina’y gusto sanang halikan ni Becky at itinulak palayo.
“GRAAAH!”
Tumilapon ang zombie sa isang tumpok ng garden gnome.
“AY! MGA DWENDE!” sigaw ni Becky.
“PASENSIYA NA PO!”
Si Tinay, humarap kay Becky.
“Okay ka lang?”
“Oo… pero muntik na akong maging first human-zombie kiss sa kasaysayan!” sagot ni Becky, hinihingal.
Biglang may sumigaw mula sa likod ng mga sundalo.
“Target spotted! The romantic zombie is protecting civilians!”
“ROMANTIC ZOMBIE?!” sigaw ni Becky.
“OO NGA NO! BAKIT NGA BA HINDI!”
Naglabasan ang mga spotlight, tinamaan si Manyacle at Tinay.
Tinay, biglang humawak sa kamay ni Manyacle.
“Babe… wag kang bibitaw.”
“Graaaah,” sagot niya.
Becky, tumingin sa kanila, parang biglang na-touch.
“Okay… alam n’yo ba… kahit natatakot ako… ang cute n’yo,” sabi niya.
“Tapos muntik pa akong ma-kiss ng zombie… ano ba ‘tong buhay ko?”
Biglang may dumating na malaking armored truck.
Lumabas ang commander.
“Huli na kayo. Ibigay ang zombie.”
“Hindi!” sigaw ni Tinay.
“Eh di kayo ang huhulihin namin.”
Becky, biglang humarap sa commander.
“Wait lang! Proposal muna!” sigaw niya.
“Ha?”
“Kung mahuhuli n’yo ang zombie… mawawala ang kilig sa mundong ‘to! Isipin mo… zombie na nagmamahal! Mas rare pa ‘yan sa Wi-Fi sa bundok!”
Natahimik ang commander ng isang segundo.
“Hindi iyon kasama sa protocol.”
“Eh di baguhin n’yo ang protocol!” sigaw ni Becky.
“Kung hindi, ipopost ko ‘to sa social media: ‘Zombie Hunter Squad vs Love.’ Tingnan natin kung sino ang mag-viral!”
Nagkatinginan ang mga sundalo.
“Sir… trending na po ang hashtag na #RomanticZombie.”
“ANO?!” sigaw ng commander.
Si Tinay, napangiti kahit nanginginig sa kaba.
“Babe… kahit buong mundo laban sa’yo… may Becky, may ako.”
“Graaaah,” sagot ni Manyacle, sabay hawak sa kamay niya.
Biglang may zombie hunter na nadulas at bumagsak sa damuhan.
“AY!”
At natabig niya ang commander.
“AY!”
At natabig naman nito ang megaphone.
“BOOOONG!”
Sumigaw ang megaphone ng malakas.
“ZOMBIE LOVE FOREVER!”
Tahimik ang lahat.
Tapos.
“HAHAHAHA!” tawa ni Becky.
“OH MY GOD! PATI MEGAPHONE SHIP NILA!”
Si Tinay, hindi napigilang matawa rin.
Si Manyacle, umungol na parang natatawa rin kahit zombie.
Sa gitna ng kaguluhan, biglang may isang batang zombie na lumapit kay Becky at inabot ang isang bulaklak.
“Uuurrgh…”
“Ay… ang cute mo naman,” sabi ni Becky.
“Pero sorry ha, taken na ako ng trauma.”
Tinay, biglang napaisip.
“Babe… baka hindi lahat ng zombie masama.”
Tumango si Manyacle.
At doon, sa gitna ng chaos, usok, sundalo, at zombies, may isang bagay na malinaw:
Hindi lang ito laban ng tao laban sa halimaw.
Ito ay laban ng pagmamahal laban sa takot.
Si Becky, tumayo sa tabi nina Tinay at Manyacle.
“Okay,” sabi niya.
“Kung mamamatay man tayo ngayon… at least muntik na akong makipag-kiss sa zombie. Legendary.”
“BECKY!” sigaw ni Tinay.
“JOKE LANG!”
At habang papalapit ang mga sundalo, magkahawak-kamay sina Tinay at Manyacle, handang ipaglaban ang isa’t isa, kahit sa mundo na puno ng kaguluhan at undead.
Sa likod nila, sumigaw si Becky:
“HOY! KUNG MAY POGING ZOMBIE DIYAN, HUWAG NIYO MUNA AKO KAGATIN, USAP TAYO!”
- Writer
