CHAPTER 40
TINAY POV
Hindi ko alam kung buhay pa ba ako.
Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang magising ako sa gitna ng sobrang dilim. Walang ilaw. Walang tunog. Walang kahit anong gumagalaw. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong paghinga—mabagal, mabigat, at parang may nakadagan sa dibdib ko.
Sinubukan kong igalaw ang kamay ko, pero agad akong napangiwi sa sakit. Parang may humihila sa buong katawan ko pababa. Parang ang bawat buto ko ay nabasag at pilit lang pinagdikit.
Umungol ako, mahina.
Mainit ang hangin sa paligid, may halong amoy ng usok, bakal, at sunog na kemikal. Alam ko ang amoy na iyon. Ilang araw ko ring nilanghap sa loob ng laboratoryo.
Pero ngayon iba.
Mas matindi.
Mas mapait.
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, pero halos wala pa ring makita. P
