CHAPTER 33
PAULO'S POV Nanginginig ang aking mga kamay habang hawak hawak ko ang mga ribbon na kulay light-violet at pentel pen. Dito ko ilalagay ang aming mga pangalan bilang pabaong alala sa yumao. Hindi ko lubos maisip na iiwan nya ako ng ganito. Nakakapanghina na makita syang nakahiga sa loob ng isang putting kahon, malamig at wala ng buhay. Hindi ko maiwasang isisi sakin ang lahat. Kundi dahil sa isang gabing pagkakamali ko noon, hindi sana hahantong sa ganito. Pinagmasdan ko muli ang kanyang kabaong. Parang natutulog lang sya. Kung pwede ko lang ipalit ang sarili ko sa kalagayan nya ay gagawin ko. Deserve ko naman yun. "Paulo, anak..." tawag sakin ni Mommy, "Alam kong sinisisi mo ang sarili mo, pero alam naman natin na kapalaran talaga ng isang tao ang mamatay. Lahat tayo ay may sari-sariling
- Writer
