Nang Gabing Mamulat si Eva (SPG-18)

“Ahhh… Senyorito Andrie, masakit po! Dahan-dahan lang, parang-awa n'yo na…” Puno ng pagsusumamo ang boses ni Eva. Humihikbi ang dalagita habang nakahiga sa malamig at mamasa-masang damuhan sa gitna ng masukal na kagubatan. Ang tanging liwanag nila ay ang paminsan-minsang kidlat na gumuguhit sa langit, kasabay ng malakas na buhos ng ulan na tila gustong ilunod ang kanilang mga ungol. Ngunit tila bingi si Andrie. Ang tanging naririnig ng binatilyo ay ang sariling paghinga at ang mabilis na t***k ng kanyang puso. Sa murang edad, lason sa kanyang sistema ang kakaibang init na nararamdaman habang pilit na ibinabaon ang kanyang p*********i sa makipot at batang-bata pang katawan ni Eva. “Sandali lang, Eva… sandali na lang,” paos na bulong ni Andrie. Mariin siyang nakapikit, ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa balikat ng dalagita habang patuloy ang kanyang marahas na pagbayo. Sa isip ni Andrie, ito lang ang tanging paraan para maangkin ang anak ng kanilang labandera. Batid ni Andrie mula sa mga ibang katulong ng rancho na crush na crush siya ni Eva dahilan para pagnasaan niya ang pobreng katulong. Alam niyang sa mga oras na iyon, hinahanap na sila ng mga tauhan ng kanyang ama. Ilang oras na lang at sapilitan na siyang isasakay sa eroplano patungong America. “Nakita niyo ba si Senyorito?” Napatigil si Andrie. Narinig niya ang boses ng mga tauhan sa ‘di kalayuan. Mabilis niyang tinakpan ang bibig ni Eva gamit ang kanyang palad. “Shhh… ‘wag kang maingay,” banta niya, habang ang kanilang mga katawan ay nananatiling magkadikit, hubad at basang-basa sa ulan. Nang muling lumayo ang mga yabag at boses ng mga tauhan, muling hinalikan ni Andrie ang labi ni Eva. Hinalikan niya ito nang may kasabikan bagamat hindi marunong si Eva humalik ay sarap na sarap pa rin si Andrie. Ipinagpatuloy niya ang paggalaw hanggang sa marating niya ang rurok ng langit, isang malakas na ungol ang pinakawalan niya sa leeg ng dalagita. “Ahh! Eva… ang sarap mo!!!" malakas na ungol ni Andrie kasabay ng katas niyang sumabog. Hingal na hingal silang bumagsak sa isa’t isa. Sa gitna ng makulimlim na kapaligiran ay pinagtagpo nila ang kanilang mga palasingsingan. Isang pangako sa ilalim ng ulan. “Senyorito Andrie, ‘wag kang aalis, ha? ‘Wag mo akong iiwan… wala na akong kalaro. Wala nang magtatanggol sa akin sa school,” umiiyak na sabi ni Eva habang nakasubsob sa dibdib ng binatilyo. “Hiding-hindi kita iiwan, Eva. Pangako. Matulog ka dahil paggising mo ay pakakasalan kita." Napangiti si Eva, sa likod ng kaniyang kainosentihan at tiwala sa amo ay pumikit siya at nakatulog, umaasang bukas ay magiging ganap na siyang Mrs. Fuentebella. Subalit pagmulat ng kaniyang mga mata ay wala na si Andrie. Nagmamadali niyang isinuot ang kanyang bestida at patakbong bumalik sa mansyon, bitbit ang pag-asang baka nauna lang ang amo niya roon. “Senyorito Andrie! Senyorito!” sigaw niya habang hinihingal sa tapat ng malaking trangkahan. “Eva? Bakit mo hinahanap si Senyorito? Madaling araw pa silang umalis patungong airport,” wika ng kusinerang nakasalubong niya. Tila gumuho ang mundo ni Eva sa narinig. Ang init na naramdaman niya kagabi ay napalitan ng nanunuot na lamig. “U-umalis na ho sila?” “Oo, diretso na ‘yon sa America. Baka ilang taon bago bumalik kasi doon magpapatuloy sa pag-aaral si Senyorito Andrie." Napaluhod si Eva sa lupa habang nakatingin siya sa malaking mansyon. Ang sakit sa pagitan ng kanyang mga hita ay wala pang kalahati sa hapdi na nararamdaman ng kanyang puso. Sa murang edad, natutunan niya ang pinakamapait na katotohanan. “Sinungaling ka, Andrie!” hikbi niya, habang yakap ang sariling mga tuhod. “Sabi mo hindi mo ako iiwan! Napakasinungaling mo!” 10 years later...