Chapter 46
Daniel POV
"ZOEY!"
Sa gitna ng gabi, biglang nagising ako sa isang malakas na hiyaw. Puso ko'y kumakabog ng mabilis, at hirap na hirap akong huminga. Pawis na pawis ang buo kong katawan. Hindi ko mawari kung ano ang aking panaginip, ngunit ang takot ay tumatagos sa aking katawan.
"Zoey!"
Si Zoey ang laman ng panaginip ko gabi–gabi, sa panaginip ko lagi siyang humihingi ng tulong pero kapag tutulungan ko siya, kinamumuhian niya ako.
Tumaas–bumaba ang dibdib ko and I groaned. Bumangon ako at naupo sa gilid ng kama kasabay ng paghilamos ng palad ko sa aking mukha.
It's been a year, wala pa rin akong balita kung nasaan ang asawa ko. Kahit sinasabi nilang patay na ito pero sa puso ko alam kong buhay na buhay ang asawa ko.
Oh, god!
Tumayo ako sa kama at binuksan ang lampshade
