COMMANDER KILLIAN [ EX-MILITARY SERIES 01]

KILLIAN 09

CALIRAYA POV:

"Isang linggo na ang nakalipas mula noong nangyari sa mansyon," sabi ko sa sarili ko, "Isang linggo na rin na hindi umuwi dito si Killian. Wala din akong tawag na natanggap mula kina mommy at daddy. At nalalapit na rin ang Pasko, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa buhay ko. Kung hindi ba ako nagpakasal sa kanya, magiging masaya kaya ang buhay ko ngayon? Hindi ba ako masasaktan? Si Papa, buhay pa kaya siya?"

Huminga ako ng malalim bago tumayo mula sa kama, magkikita kami ngayon ni Michael, sabi niya ililibre niya ako ng tanghalian, dahil nalalapit na ang Pasko at baka daw umuwi siya sa New York dahil nandoon ang pamilya niya. Dumeretso ako sa banyo upang maligo, alas-diyes na ng umaga at alas-onse ang usapan namin. Gusto niya na early lunch ang gagawin namin dahil mamasyal muna kami sa malapit na mall. Wala naman akong gagawin kaya pumayag ako. At saka, Abala si Khala. Ayoko naman na istorbohin siya sa kanyang trabaho.

Pagkatapos kong maligo at magbihis ay kaagad akong lumabas sa condominium at tinungo ang daan patungo sa usapan namin. Pagdating ko sa lokasyon ay kaagad kong nakita si Michael, nakaupo siya habang pormal ang kanyang suot. Napangiti agad ako, ewan ko ba kahit sobrang bilis ng pagkakaibigan namin ay magaan ang loob ko sa kanya. Para ko siyang kuya, tapos dagdagan pa sa pagiging caring niya sa akin.

"Cali, how are you?" kaagad na tanong niya sa akin ng makalapit siya.

"Ayos lang ako, ikaw? Kailan ka babalik sa New York?" tanong ko at umupo. Agad namang lumapit sa amin ang waiter at binigay ang menu ng restaurant.

"I'm fine, my family called last night so I want to spend time with you before I go back to New York."

I immediately smiled, "That's good, it's really good when you're with your family every Christmas.”

Binigay na namin ang order namin sa waiter at hinihintay na lang namin. Masaya kaming nagkukwentuhan nang naputol ito ng dumating ang waiter dala ang mga order namin.

Ang amoy ng inihaw na isda at ang ingay ng mga tao sa restaurant ay tila nawala sa pandinig ko. Habang nag-uusap kasi kami ni Michael ay hindi ko sinasadyang napatingin sa entrance. Wala akong nakita, kaya lumingon ulit ako sa kasama ko at marahan na ngumiti dahil napansin niya na nakatingin ako sa malayo.

Nakaramdam ako ng kakaiba. Parang may nakatingin sa akin. Napalingon ako sa unahan at nakita ko si Killian, ang asawa ko na nakangiti ng malapad kay Lorebel, ang dati niyang kasintahan.

Matapos ngitian ni Killian si Lorebel ay biglang lumapit si Lorebel sa tenga nito na parang may sinabi, at ilang sandali nga ay napatingin sa banda namin si Killian.

Tumayo sila at lumapit sa mesa namin ni Michael. "Caliraya, who is he?" tanong ni Killian, ang boses niya ay tila isang malaking katanungan na hindi ko alam kung paano sasagutin. Alam kong iniisip niyang lalaki ko si Michael dahil ilang beses na niyang ipinamukha sa akin na nagloko ako samantalang siya naman ang nambabae.

"Kaibigan ko lang siya," sagot ko, ang boses ko ay tila isang bulong na halos hindi marinig. Kinakabahan ako sa hindi malamang dahilan.

"Kaibigan? Nagbibiro ka ba, Caliraya?" sabi ni Killian, ang ngiti niya ay nagsimulang mawala. "Hindi ko alam kung bakit mo ginawa ito. Alam mo namang kasal tayo, di ba?"

Bakit parang ako ang unang nagloko? Bakit parang ako ang may kasalanan na wala naman akong ginawa?

"Killian, hindi ko siya lalaki. Kaibigan ko siya," mahinang sagot ko, ang boses ko ay nagsimulang manghina. Ayoko ng gulo, nakakahiya sa mga tao dito sa loob ng restaurant. "Hindi ko alam kung bakit mo sinabi iyan. Kaibigan ko siya at wala kaming masamang ginawa."

"Talaga?" tanong ni Killian, ang mga mata niya ay nakatitig sa akin na parang isang matalim na kutsilyo. "Sa pagkakaalala ko, pumayag kang kumain kayo sa restaurant noong unang tagpo niyo, kaya sabihin mo sa akin kung maganda ba tignan ang ginawa mo?"

"Killian, kaibigan ko lang si Michael," sagot ko. "Hindi ko alam kung bakit mo iniisip na may nangyari sa pagitan namin."

Napalingon ako kay Michael dahil sa kahihiyan, pero nagtaka ako ng nakatitig lang siya kay Lorebel, ang mga mata niya ay tila nakakulong sa isang malalim na pag-iisip. Nakangisi naman si Lorebel sa kanya, ang mga mata niya ay tila naglalaro ng isang laro na hindi ko maintindihan.

"Michael, matagal na rin tayong hindi nagkikita, 'no?" biglang pagsasalita ni Lorebel.

Kaagad akong napatingin sa kanya pabalik kay Michael na ngayon ay parang binuhusan ng malamig na tubig dahil sa kanyang expression na nagmukhang nakakita ng multo.

"I-i—"

Hindi ko mapigilan ang sarili at pinutol ang kanyang sagot, "You know each other?" naguguluhan na tanong ko.

"Uhm… Oo naman. Batchmate kami noong nag kolehiyo ako at syempre hindi naman kami ganon ka-close dahil batchmate lang naman kami. Kaya nakakagulat na kilala mo rin siya." sagot niya.

"Huwag mo nang palitan ang usapan, Caliraya. Who is he?" tanong ulit ni Killian.

Doon ko lang naalala na, may ganap pala sa amin. "I told you, kaibigan ko lang siya." sagot ko.

"A friend? Sa nakikita ko hindi lang kayo magkaibigan," mariin na turan niya.

Huminga ako ng malalim, paulit-ulit lang kami. Kahit anong paliwanag ko ay hindi naman siya naniniwala sa halip ay mas pinanindigan niya na lalaki ko si Michael. "Killian, walang saysay ang paulit-ulit kong paliwanag sa'yo kung hindi ka naman naniniwala."

"Dahil 'yan naman ang totoo, bakit hindi mo nalang aminin na lalaki—"

"Hindi ko siya lalaki, wag na wag mong itulak sa akin ang mga ginagawa mo. Ano sa tingin mo ang nasaisip ko ngayon na magkasama kayo ng babaeng 'yan?" mariin na turan ko.

Akala ko ay matitinag ko siya, pero mas lalo siyang ngumisi at dumilim ang kanyang paningin. Hinila niya ang braso ko at kinaladkad palabas. Hindi ko inasahan na gagawin niya iyon dahil alam kong wala sa bokabularyo niya ang mga ganoong gawin.

Tahimik ako sa loob ng kotse, habang si Killian ay seryosong nagmamaneho. Sa sobrang tahimik namin ay ang tanging tunog lang ng aircon at ang malakas na t***k ng puso ko ang nag-iingay. Maliban noong high school at college ako ay ngayon lang ulit ako nakasakay sa kanyang kotse.

Nangunot ang noo ko ng pamilyar sa akin ang tinatahak na daan namin. "Saan tayo pupunta?" tanong ko, ang boses ko ay halos hindi marinig.

"Sa abogado," sagot niya, ang boses niya ay malamig at walang emosyon. "Mag-fi-file tayo ng diborsyo."

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang aking katawan. Ang sakit ay nagsimulang mag-apoy sa aking dibdib.

"Killian, bakit?" tanong ko, ang boses ko ay nanginginig sa takot at sakit. "Hindi mo ba talaga ako magustuhan at gustong-gusto mo ng maghiwalay tayo?"

"Hindi at hindi 'yan mangyayari," sagot niya, ang boses niya ay puno ng panghihinayang. "Tapusin na natin 'to, Caliraya. Niloloko lang natin pareho ang mga sarili natin."

Hindi ako makapaniwala. Ang lahat ng pangarap ko para sa amin, ang lahat ng pangako ko sa ama ko, ay parang bula na biglang sumabog. Iniisip ko noon kung gaano ka saya na maikasal sa isang Killian Santiago, magdadala sa kanyang anak at tatawaging Mrs. Santiago ay para akong sinampal sa katotohanan.

"Killian, pakiusap," sabi ko, ang mga luha ko ay nagsimulang tumulo. "Bigyan mo pa ako ng pagkakataon, malay natin at magugustuhan mo din ako."

"Wala nang pagkakataon," sagot niya. "Ang desisyon ko ay pinal."

Pagdating namin sa opisina ng abogado ay para akong nabingi bigla. Pakiramdam ko ay huminto ang oras kaya mas lalo kong naramdaman ang sakit ng dibdib ko. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit hindi niya ako magawang magustuhan.

"You didn't make a decision when he didn't come, but when you two met again. You want us to break up immediately, this is what he asked of you, right?" I said weakly. "I know my father's decision was selfish, but that is not the reason for you to hurt me like this.”