“KAILANGAN mong umuwi ngayon, Miss. Tatlong buwan ka na raw na hindi nagpaparamdam sa hacienda.” Nakapamewang si Joaquinn Montemayor habang walang kakurap-kurap na nakatitig sa mukha ko. Ang bawat salita niya ay parang matulis na kutsilyo na sumaksak sa puso ko. “Bakit hindi ka umuuwi?”
Paano niya nalaman gayong hindi rin naman siya palaging nasa hacienda kahit bumabalik-balik siya sa Pilipinas?
I cleared the lump in my throat before answering his goddamn question. “Busy ako.” Nag-iwas ako ng tingin, ramdam ko ang init na pumapawi sa pag-ulan ng liwanag ng araw na sumisingit sa kusina. Nais ko sanang itago ang nakakalat na mascara sa ilalim ng aking mga mata, ngunit ramdam ko rin na bawat pagkikibit ng aking mata ay nagbubunyag ng aking kahinaan. s**t!
“Kahit para sa ate mo?” Lumakad si
