Julianna

This is a work of art. The names, characters, businesses, places, events, incidents and scenes are being used in fictitious manner or a product of writers imagination. Any scenes that are similar to others are purely not intended. And if the names being used here exist in real world, then it is purely coincidental. Do not distribute the contents of the story without the permission of the writer. Date Started: May 2014 Date Finished: October 2014 Ang Simula Nagising ako sa kalabog na aking narinig. Agad kong kinapa ang katabi ko at naramdamang wala si Mike sa aking tabi. Napahawak agad ako sa aking dibdib. Hindi pa siya nakauwi? Anong oras na? Napatingin ako sa orasan sa aking gilid at nakitang alas dos na ng umaga. May kumlabog ulit sa labas. Napatayo ako agad at lumabas ng kwarto. Nakita ko ang nagkakalat ng mga basag ng bote sa sahig namin. Nanlaki ang mata ko at mas bumilis pa ang t***k ng puso ko sa kaba. May narinig ulit akong nabasag na bote at napatingin ako sa pinanggalingan ng tunog. Nakita si Mike sa sala na puno ng dugo ang kanyang kamay at basag ang mukha. Napahawak ako sa ako sa aking bibig. Ngumilid agad ang luha ko sa aking nakita. "Mike?" dahan-dahan akong lumapit sa kanya. "Huwag mo akong lapitan!" nanlaki ang mata ko sa sinabi. "Napakawalang hiya mo!" dagdag pa niya.  Napahinga ako nang malalim at pinipigilang tumulo ang mga luha ko sa kanyang sinabi. "Ano ba ang nangyari sa... iyo?" mahina kong sabi sa kanya. Halos pumiyok na ang boses ko. Nanginginig ang mga tuhod ko nang makita ko ang pagkuyom ng mga palad niya. Galit siya. Galit na galit. At hindi ko alam kung bakit. "Akala ko... akala ko." Bigla siyang huminto at napahawak ulit ako sa aking dibdib sa kaba at takot. Ano ba ang iniisip niya? Ano ba ang nangyayari sa kanya? Bawat hiningang pinakakawalan niya, tila sakit na pilit kong iniiwasan. Tiningnan ko siya nang marahan pero umiiwas siya sa tingin ko. "Wala kang kwenta!" Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Ano ba ang pinagsasabi niya? "Simula ngayon, 'wag mo na akong hahawakan. Huwag mo na akong kakausapin at 'wag mo nang pakikialaman ang buhay ko. Wala kang hiya!" Pagkatapos niyon ay umalis siya sa harap ako at marahas na lumabas ng bahay. Hindi ko na talaga napigilan ang mga luha ko. Isa-isa na silang pumatak. Ano ba ang nagawa ko? Naiwan na lang akong umiiyak sa sala at pilit na inaalala ang mga pangyayari sa aking buhay.