REVENGE

REVENGE “CHAPTER 9

**KABANATA 9:

Ang Demolisyon ng Kahapon**

Ang sementeryo ng San Sebastian ay maputik, mabaho, at malayo sa marangyang puntod na kinahihimlayan ng mga Alcantara sa loob ng ilang henerasyon. Sa isang maliit at liblib na sulok, sa ilalim ng isang matandang puno ng narra, inilibing si Doña Victoria. Walang *marching band*, walang mga politiko, at walang mga dyamanteng kumikinang. Tanging ako, si Julian, at ang dalawang tagahukay ang saksi sa kanyang huling paglalakbay.

Nakatayo si Julian sa harap ng hukay, yakap ang sarili habang ang ulan ay patuloy na bumubuhos. Ang kabaong ni Victoria ay gawa sa pinakamurang kahoy—iyong madaling mabulok, gaya ng kanyang budhi.

"Ito na 'yun?" bulong ni Julian, ang boses ay puno ng pait. "Pagkatapos ng lahat ng ginawa niya para sa bayang ito, ganito lang ang kahahantukan niya? Isang hukay sa gitna ng putikan?"

"Ang bayang ito ay hindi siya minahal, Julian. Kinatatakutan lang siya," sagot ko habang nakatayo sa ilalim ng payong ni Marcus. "Ang paggalang na binibili ng pera ay naglalaho kapag wala na ang pitaka. Tignan mo ang paligid mo. May nakikita ka bang kahit isang kaibigan niya?"

Walang naisagot si Julian. Pinanood niya ang pagtatakip ng lupa sa kabaong. Sa bawat kalansing ng pala, tila ba unti-unting ibinabaon din ang huling bakas ng kanyang pagkatao.

"Tara na," utos ko. "May mas mahalaga tayong kailangang puntahan."

**Ang Paggiba sa Toreng Ginto**

Alas-diyes ng umaga nang makarating kami sa tapat ng Mansyon Alcantara. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi kami papasok para mag-tsaa. Sa labas ng dambuhalang gate ay nakaparada ang tatlong dambuhalang *excavator* at isang *wrecking ball*.

"Celestine... anong gagawin mo?" tanong ni Julian, ang bawat salita ay may halong takot.

"Gigibain ko ang mansyong ito, Julian. Buburahin ko ang bawat sulok kung saan ako nakaranas ng hirap. Ang hagdan kung saan mo ako pinanood na masampal, ang kusina kung saan ako kumakain ng tira-tira, at ang silid kung saan kayo nagplano na patayin ako. Gusto ko, bago lumubog ang araw, wala nang matitirang bato sa batong ito."

"Huwag! Parang awa mo na!" lumuhod si Julian sa harap ko, sa mismong semento ng kalsada. "Kahit kunin mo na ang lahat, huwag lang ang bahay na ito! Dito ako lumaki! Dito kami naging pamilya!"

"Dito rin ako naging ulila, Julian," malamig kong sagot. "Marcus, signal the crew."

Sa isang kumpas ni Marcus, nagsimulang umandar ang mga makina. Ang unang hataw ng *wrecking ball* ay tumama sa balkonahe ng master's bedroom. Ang tunog ng nababasag na semento at ang pagbagsak ng mga bintana ay tila musika sa aking pandinig.

Pinanood ni Julian ang pagguho ng kanyang kaharian. Ang bawat dingding na bumabagsak ay naglalabas ng alikabok—ang alikabok na dati ay tawag nila sa akin. Ngayon, ang alikabok na iyon ay lumalamon sa kanilang alaala.

"Wala ka nang babalikan, Julian," sabi ko habang tinitignan ang gumuguhong mansyon. "Ang kahapon ay tapos na. Ang tanging mayroon ka na lang ay ang kasalukuyan... at ako."

**Ang Banta mula sa Italya**

Habang pinapanood namin ang demolisyon, isang itim na SUV ang huminto sa likod ng aking sasakyan. Bumaba ang isang lalaki—matangkad, mestizo, at may suot na mamahaling suit na tila hindi nababagay sa alikabok ng San Sebastian.

Ang aking puso ay bahagyang tumigil sa pagtibok. Nakikilala ko ang tindig na iyon. Nakikilala ko ang awtoridad na dala niya.

"Vittoria," tawag niya sa akin. Ang boses niya ay may malalim na puntong Italyano.

"**Lorenzo Valerius**," bulong ko.

Si Lorenzo. Ang tunay na apo ni Contessa Sofia. Ang lalaking dapat ay nagmana ng lahat, kung hindi lang ako ang naging paborito ng matanda. Akala ko ay nanatili siya sa Milan para asikasuhin ang mga natitirang negosyo doon. Bakit siya narito sa Pilipinas?

Lumapit si Lorenzo sa akin at tiningnan ang gumuguhong mansyon, pagkatapos ay tumingin siya kay Julian na mukhang basahan sa sahig.

"So, ito ba ang dahilan kung bakit mo iniwan ang Italya?" tanong ni Lorenzo nang may mapait na ngiti. "Ang maglaro ng bahay-bahayan sa putik? Ang Contessa ay hindi ka sinanay para maging isang mamatay-tao sa isang maliit na bayan, Vittoria. Sinanay ka niya para patakbuhin ang mundo."

"Wala kang pakialam sa mga ginagawa ko rito, Lorenzo," sagot ko, pilit na pinapanatili ang aking katatagan. "Ang yaman ng mga Valerius ay ginagamit ko sa paraang gusto ko."

"Pero ang pangalan ng mga Valerius ay nadadamay sa mga iskandalong ginagawa mo rito," sabi ni Lorenzo habang humahakbang palapit sa akin. "Nakarating sa Milan ang balita tungkol sa pag-leak ng financial records at ang pagpapakulong sa isang buong pamilya. Masyado kang maingay, *cara mia*."

Tiningnan ni Lorenzo si Julian at pagkatapos ay muling tumingin sa akin. "At sino itong... alagang hayop mo? Siya ba ang dahilan kung bakit ka nagpapakagulo rito? Siya ba ang lalaking muntik nang pumatay sa Celestine na kilala mo?"

"Umalis ka na rito, Lorenzo. Hindi kita kailangan," pagtataboy ko.

"O, baka kailangan mo ako higit sa inaakala mo," bulong ni Lorenzo sa aking tenga. "Dahil ang mga Alcantara ay may mga koneksyon sa gobyerno na hindi mo alam. At sa oras na malaman nilang ang Madame V na hinahangaan nila ay ang katulong na itinapon nila, hindi lang ang mansyong ito ang guguho. Pati ang imperyong itinayo mo sa Italya ay sasabog."

Iniwan ako ni Lorenzo na may isang babala. Sumakay siya sa kanyang sasakyan at mabilis na umalis, iniwan akong balisa sa gitna ng alikabok.

### **Ang Bagong Takot**

Tumingin ako kay Julian. Nakatingin din siya sa akin, tila ba may nakuha siyang bagong impormasyon mula sa pag-uusap namin ni Lorenzo.

"Vittoria... o Celestine... hindi ka rin pala ligtas, 'no?" sabi ni Julian habang tumatayo, may bahid ng panunukso sa kanyang boses sa kabila ng luha. "May mga lawin din palang naghihintay na kainin ka."

"Tumahimik ka!" sigaw ko. "Marcus, dalhin na iyan sa penthouse! I-lock siya sa kwarto! Ayaw kong makarinig ng kahit anong salita mula sa kanya!"

Habang pabalik kami sa lungsod, hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi ni Lorenzo. Tama siya. Masyado akong naging kampante sa aking tagumpay. Nakalimutan ko na sa mundo ng mga lawin, laging may mas malaking ibon na naghihintay sa itaas.

Ang paghihiganti ko ay hindi na lang tungkol sa mga Alcantara. Ngayon, kailangan ko ring protektahan ang aking sarili mula sa taong nakakaalam ng aking lihim.

Nang gabing iyon, habang nakatitig ako sa bintana ng aking penthouse, naramdaman ko ang isang kakaibang bigat sa aking dibdib. Ang mansyon ay wala na. Ang Doña ay patay na. Si Julian ay alila ko na. Pero bakit pakiramdam ko, ang tunay na laban ay kasisimula pa lang?

Pumasok ako sa kwarto ni Julian. Nakaupo siya sa sahig, nakatitig sa kawalan.

"Julian," tawag ko.

"Ano na naman?"

"Mag-ingat ka," bulong ko. "Dahil kung babagsak ako, sisiguraduhin kong ikaw ang unang madudurog sa ilalim ko."