REVENGE

REVENGE “CHAPTER 8

**KABANATA 8: Ang Huling Pintig**

Ang amoy ng antiseptic at ang malamig na liwanag ng puting *fluorescent* sa ICU ng St. Jude Medical Center ay tila isang babala. Sa loob ng silid na iyon, ang tunog ng *heart monitor*—ang bawat *beep*—ay nagsisilbing orasan ng isang buhay na malapit nang matapos.

Nakatayo ako sa tapat ng salamin, pinagmamasdan si **Doña Victoria**. Ang babaeng dating tila isang dambuhala sa aking paningin, ang babaeng ang bawat salita ay batas, ngayon ay nakahiga, lupaypay, at nakakabit sa mga makina. Ang kanyang mukha ay wala nang kulay, ang kanyang mga labi ay tuyo, at ang kanyang mga mata ay bahagyang nakadilat ngunit walang nakikita.

Sa tabi ko, nakatayo si Julian. Hindi ko siya pinayagang lumapit sa kanyang ina hangga't hindi ko sinasabi. Hawak ko ang kanyang braso—isang mahigpit na hawak na nagpapaalala sa kanya kung sino ang may-ari sa kanya ngayon.

"Madame... parang awa mo na. Hayaan mo akong hawakan ang kamay niya," bulong ni Julian, ang boses ay basag at puno ng pagsusumamo.

"Hindi pa, Julian," malamig kong sagot. "Gusto kong maramdaman niya ang presensya ko bago siya umalis. Gusto kong malaman niya na ang 'basura' na itinapon niya ay bumalik para selyuhan ang kanyang kabaong."

**Ang Pagharap sa Halimaw**

Dahan-dahan akong lumapit sa kama ni Victoria. Yumuko ako nang bahagya, sapat na para maamoy niya ang aking pabango—ang pabangong kailanman ay hindi niya kayang bilhin muli.

"Victoria," bulong ko sa kanyang tenga. "Naririnig mo ba ako? O baka naman sinusundo ka na ng mga kasalanan mo?"

Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang mga daliri. Ang *heart rate monitor* ay nagsimulang bumilis. *Beep. Beep. Beep.* Alam ko, naririnig niya ako. Alam ko, kahit sa gitna ng kanyang paghihingalo, nararamdaman niya ang panganib.

"Tignan mo ang anak mo, Victoria," sabi ko habang itinuturo si Julian. "Tignan mo ang kaisa-isang tagapagmana ng inyong pangalan. Ngayon, siya ay alila ko na. Siya ang nagtitimpla ng kape ko, siya ang naglilinis ng penthouse ko, at siya ang lumuluhod sa paanan ko para lang bigyan kita ng isang araw pa sa ospital na ito."

Isang luhang dugo ang tila pumatak mula sa sulok ng mata ng Doña. Sinubukan niyang magsalita, pero tanging hangin lang ang lumalabas sa kanyang lalamunan.

"Sino ako? 'Yan ba ang tanong mo?" ngumiti ako, isang ngiting kasing-talim ng labaha. "Ako si Celestine. Ang anak ng labanderang pinatay mo sa pagod. Ang batang ninakawan mo ng kabataan. Ang babaeng itinulak niyo sa bangin."

Sa pagbanggit ko ng pangalang *Celestine*, ang monitor ay nagwala. Ang linya ng kanyang puso ay naging magulo. Ang takot sa kanyang mga mata ay naging mas malinaw pa sa liwanag.

"P-pa-ta-wad..." ang tanging salitang lumabas sa kanyang tuyong labi.

"Ang patawad ay para sa mga taong may pagkakataon pang itama ang mali," sagot ko. "Para sa 'yo, Victoria, ang mayroon lang ay kabayaran. Ngayong araw, ang Mansyon Alcantara ay pormal na nang naging akin. Ang bawat alahas mo, ang bawat lupain mo, ay nasa ilalim na ng pangalan ko. Mamamatay kang walang kahit isang sentimong maiiwan sa anak mo. Mamamatay kang isang pulubi."

**Ang Pagkabasag ni Julian**

Hindi na nakapagpigil si Julian. Tumakbo siya patungo sa kama at lumuhod sa sahig, hinahawakan ang malamig na kamay ng kanyang ina. "Ma! Ma, huwag mo siyang pakinggan! Ma, lalaban tayo!"

Tumingin sa akin si Julian, ang kanyang mukha ay punong-puno ng poot. "Wala kang awa, Celestine! Pinatay mo na ang kumpanya namin, kinuha mo na ang bahay namin, pati ba naman ang huling sandali ng nanay ko ay kukunin mo pa?"

"Kinuha niyo ang lahat sa akin, Julian!" sigaw ko, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong ICU. "Kinuha niyo ang nanay ko! Kinuha niyo ang dangal ko! Kinuha niyo ang buhay ko! Ano ang isang mansyon kumpara sa sampung taon ng impiyerno?"

"Minahal kita!" sigaw ni Julian.

"Hindi mo ako minahal!" bulyaw ko pabalik. "Pinaglaruan mo ako! Ginamit mo ako! At noong kailangan na akong itapon, hindi ka nag-atubili! Kaya huwag kang magsalita tungkol sa pag-ibig, dahil ang bawat salita mo ay lason!"

Biglang tumunog ang isang mahaba at nakakangilong tunog.

*Beeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep.*

Ang linya sa monitor ay naging patag. Ang pintig ng puso ni Doña Victoria Alcantara ay huminto na.

Katahimikan. Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa silid.

Napahagulgol si Julian sa ibabaw ng katawan ng kanyang ina. "Ma... Ma... huwag... Ma!"

Nakatayo lang ako doon, pinapanood ang eksena. Inasahan ko na ang pakiramdam ng labis na katuwaan, ang pakiramdam ng tagumpay. Pero ang naramdaman ko lang ay isang malalim at malamig na kawalan. Patay na ang aking kaaway. Pero hindi nito maibabalik ang aking ina. Hindi nito mabubura ang peklat sa aking balikat.

### **Ang Bagong Simula ng Kalbaryo**

Lumapit ako kay Julian at hinawakan ang kanyang balikat. "Tumayo ka riyan. Wala ka nang nanay. Wala ka na ring tahanan."

"Lumayo ka sa akin," bulong ni Julian, ang boses ay puno ng poot.

"Hindi ka pwedeng lumayo, Julian," paalala ko sa kanya. "Pirmahan mo ang kontrata, 'di ba? Ang buhay mo ay sa akin na. Ngayong wala na ang nanay mo, mas marami tayong oras para sa iyong... pagsasanay."

"Ano pang gusto mo?" tanong niya habang tumatayo, ang mga mata ay namumula sa galit at puyat.

"Gusto kong maranasan mo ang bawat hagupit ng tadhana," sagot ko. "Bukas, ililibing natin ang nanay mo. Sa pinakamura at pinaka-ordinaryong sementeryo. Walang mga bulaklak, walang mga bisita, walang marangyang kabaong. Iilibing natin siya gaya ng paglibing niyo sa nanay ko."

"Hindi mo pwedeng gawin 'yan!"

"Panoorin mo ako, Julian," sabi ko habang naglalakad palabas ng silid. "At pagkatapos ng libing, babalik tayo sa penthouse. May kailangang linisin sa banyo. At ikaw ang gagawa niyon... gamit ang iyong mga kamay."

Lumabas ako ng ospital at sinalubong ng ulan. Binuksan ni Marcus ang payong para sa akin.

"Madam, patay na po ang Doña," balita ni Marcus.

"Alam ko," sagot ko habang nakatingin sa malayo. "Ang reyna ay bagsak na. Pero ang prinsipe... ang prinsipe ay kailangan pang matutong gumapang."

Habang umaandar ang sasakyan, naramdaman ko ang pagod. Pero alam ko, hindi pa tapos ang aking misyon. Ang paghihiganti ay isang piging na hindi agad natatapos. At sa gabing ito, ang pangunahing putahe ay ang huling piraso ng dangal ni Julian Alcantara.

"Marcus," tawag ko.

"Yes, Madam?"

"Ihanda ang mga dokumento para sa demolisyon ng Mansyon Alcantara. Gusto ko, bago matapos ang linggong ito, ang mansyong iyon ay magiging abo na."