REVENGE

REVENGE “CHAPTER 4

**KABANATA 4: Ang Pagpanday sa Reyna ng mga Abo**

Ang paglalakbay patungong Europa ay hindi naging madali. Sa loob ng ilang linggo sa gitna ng malawak at malupit na karagatan, tanging ang tunog ng makina ng barko at ang alat ng hangin ang naging kasama ko. Sa bawat gabi na nakahiga ako sa masikip na cabin, nararamdaman ko pa rin ang hapdi ng paso sa aking balikat. Ngunit hindi na ako umiiyak. Ang bawat luha ay tinuyo na ng galit. Ang Celestine na dating nagmamakaawa para sa kaunting awa ay unti-unti nang nilalamon ng isang bagong pagkatao.

Nang dumaong ang barko sa Naples, Italya, ang lamig ng taglagas ang sumalubong sa akin. Isang mundo ito na malayo sa San Sebastian. Dito, ang mga gusali ay gawa sa bato na tila ba nandoon na simula pa noong unang panahon. Dito, walang nakakaalam kung sino ako. Walang nakakaalam na ako ay isang alilang itinapon sa bangin.

Ayon sa instruksyon ni Lolo Samuel, hinanap ko ang isang mansyon sa labas ng lungsod—ang *Villa Valerius*. Doon ko nakilala si **Contessa Sofia Valerius**, isang matandang balo na ang yaman ay kasing-lawak ng kanyang kalungkutan. Siya ang kaibigan ni Lolo Samuel na sinasabi niyang nangangailangan ng kasama.

"Bakit ka narito, bata?" tanong ng Contessa sa akin sa wikang Ingles. Nakaupo siya sa isang upuang ginto, balot ng mamahaling sutla, ngunit ang kanyang mga mata ay tila pagod na sa buhay.

"Narito po ako para magbayad ng utang," sagot ko. "Hindi sa inyo, kundi sa mundo. Gusto kong matuto. Gusto kong maging makapangyarihan."

Tinitigan ako ng Contessa nang matagal. "Ang kapangyarihan ay hindi hinihingi, Celestine. Ito ay kinukuha. Kung gusto mong manatili rito, kailangan mong mamatay muli. Kailangan mong burahin ang bawat bakas ng pagiging katulong mo. Ang bawat kilos mo, ang bawat bigkas mo, hanggang sa ang sarili mong ina ay hindi ka na makikilala."

Doon nagsimula ang aking tunay na pagsasanay.

**Ang Unang Tatlong Taon: Ang Pagbasag sa Alila**

Ang unang tatlong taon ko sa Italya ay mas mahirap pa kaysa sa paninilbihan ko sa mga Alcantara. Kung sa San Sebastian ay katawan ko ang napapagod, dito ay ang aking isipan at pagkatao ang binabasag ni Contessa Sofia.

Araw-araw, mula pagsikat ng araw hanggang madaling araw, ay wala akong ibang ginawa kundi mag-aral. Pinilit niya akong matuto ng wikang Italyano, Pranses, at maayos na Ingles. Kung magkamali ako sa bigkas ng isang salita, hindi niya ako pakakainin ng hapunan.

"Mali!" sigaw niya habang hinahampas ang mesa. "Ang isang reyna ay hindi nagsasalita na tila may putik sa bibig. Ulitin mo! *'Il potere è un'arma na doppia lama.'*"

Pinag-aral niya rin ako ng etiketa. Paano humawak ng baso ng wine, paano lumakad nang tila lumulutang sa sahig, at paano tumingin sa tao nang hindi nagpapakita ng anumang emosyon. "Ang iyong mga mata, Celestine, ay ang iyong pinakamalaking kalaban," sabi niya. "Masyado itong nagsasalita ng sakit. Turuan mo silang maging kasing-lamig ng marmol."

Bukod sa kagandahang-asal, ipinasok ako ng Contessa sa mga lihim na kurso tungkol sa *finance* at *international markets*. Doon ko natuklasan na ang tunay na kapangyarihan ay wala sa baril o sa dahas, kundi sa mga numero at kontrata. Natuto akong bumasa ng mga *stock market trends*, kung paano bumili ng mga kumpanyang malapit nang bumagsak, at kung paano paikutin ang pera sa paraang hindi mahuhuli ng sinuman.

Sa gabi, habang ang lahat ay tulog na, nakaharap ako sa salamin. Pinagmamasdan ko ang aking mukha. Ang mga peklat mula sa pagkahulog ko sa bangin ay nandoon pa rin. Isang paalala na hindi ko dapat kalimutan ang dahilan kung bakit ako narito.

### **Ang Ika-apat na Taon: Ang Kutsilyo ng Kagandahan**

Nang sumapit ang ika-apat na taon, dinala ako ng Contessa sa isang pribadong klinika sa Milan. Ito ang bahagi na pinaka-kinatakutan ko, ngunit pinaka-pinakahintay ko. Ang pagbabago ng aking mukha.

"Hindi ka pwedeng bumalik sa Pilipinas na mukhang si Celestine," sabi ng Contessa. "Kailangan mong maging isang panaginip... o isang bangungot na hindi nila malilimutan."

Dumaan ako sa sunod-sunod na operasyon. Ang bawat hiwa ng anistisya, ang bawat balot ng gasa sa aking mukha ay tila ba isang ritwal ng muling pagsilang. Sa loob ng anim na buwan, nabuhay ako sa dilim, nakabalot ang buong ulo, tanging ang aking mga mata lamang ang nakakakita. Ang sakit ay hindi na bago sa akin, kaya tiniis ko ito nang walang kibo.

Nang sa wakas ay tinanggal ang mga benda, hindi ko makilala ang babaeng nasa salamin. Ang aking panga ay mas matalas, ang aking ilong ay mas matangos, at ang aking kutis ay kasing-kinis ng porselana. Wala na ang bakas ng "batang katulong." Ang nasa harap ko ay isang babaeng may taglay na kagandahang nakamamatay. Isang babaeng karapat-dapat tawaging **Madame V**.

"Maganda," bulong ni Contessa Sofia. "Ngayon, ikaw na ang kaisa-isang tagapagmana ng pamilya Valerius. Ang lahat ng yaman ko, ang lahat ng koneksyon ko, ay ibinibigay ko na sa 'yo. Ngunit tandaan mo, Celestine... ang ganda ay pain lang. Ang talino ang bitag."

**Ang Ika-lima hanggang Ika-sampung Taon: Ang Pagbuo ng Imperyo**

Sa mga sumunod na taon, nagsimula na akong gumalaw sa mundo ng negosyo sa Europa. Ginamit ko ang pangalang **Vittoria Valerius**. Sa bawat pagtitipon ng mga bilyonaryo sa Monaco, Paris, at London, ang pangalan ko ay naging kasingkahulugan ng tagumpay at takot. Ako ang "Black Widow" ng stock market. Binibili ko ang mga kumpanyang winasak ng mga sakim na lalaki at muli ko itong itinatayo sa ilalim ng aking kontrol.

Ngunit sa kabila ng lahat ng karangyaan, ang aking isipan ay laging nasa San Sebastian. Sa bawat gabi, bago ako matulog, binubuksan ko ang isang lihim na folder sa aking computer. Ang folder na may pamagat na: **ALCANTARA.**

Pinanood ko ang bawat kilos nila mula sa malayo. Nakita ko ang pagbagsak ng kanilang negosyo dahil sa maling pamamahala ni Julian. Nakita ko ang mga balita tungkol sa engrandeng party ni Bianca habang ang kanilang mga empleyado ay hindi pinapasahod. Nakita ko ang pagtanda ni Doña Victoria, na hanggang ngayon ay nagpapanggap pa ring reyna sa isang gumuguhong palasyo.

"Panahon na, Madame," sabi ni Marcus, ang aking tapat na asistent na kinuha ko mula sa mga dating tauhan ni Contessa Sofia. "Nakahanda na ang lahat ng shares. Ang Alcantara Shipping Lines ay kailangan ng isang milagro. At ikaw ang milagrong iyon."

Hinawakan ko ang isang maliit na bote ng pabango—ang pabangong ginagamit ni Doña Victoria noon. Inisprey ko ito sa hangin at dahan-dahang ngumiti. Ang amoy na dati ay nagpapanginig sa akin sa takot, ngayon ay nagbibigay sa akin ng pananabik.

"Ihanda ang private jet, Marcus," utos ko. "Babalik tayo sa Pilipinas. Gusto kong makita ang San Sebastian Cliffs sa huling pagkakataon bago ko ito gawing sementeryo ng pamilya Alcantara."

**Ang Pagbabalik ng Reyna**

Habang lumilipad ang eroplano patungong Maynila, tinitignan ko ang aking sariling repleksyon sa bintana. Ang sampung taon ay tila ba isang mahabang panaginip ng dugo at ginto. Marami na akong napatunayan sa mundo, pero ang pinakamahalagang patunay ay magaganap pa lamang.

Hindi ako babalik bilang si Celestine na humihingi ng katarungan. Babalik ako bilang si Madame V na magbibigay ng hatol.

"Madame, may balita po," sabi ni Marcus habang iniaabot ang isang tablet. "Magkakaroon ng Charity Ball ang mga Alcantara bukas ng gabi sa kanilang mansyon. Ito ay para raw sa mga biktima ng bagyo, pero ang totoo ay para ito makakuha ng mga bagong investors."

"Ganoon ba?" sabi ko habang iniinom ang aking wine. "Gusto ko ng pinakamahal na bouquet ng mga bulaklak—mga *Black Baccara Roses*. Ipadala mo iyan sa mansyon bukas ng umaga. Walang card, walang pangalan. Hayaan mo silang manghula kung sino ang nagpadala ng mga bulaklak para sa kanilang sariling burol."

Natanaw ko na ang mga ilaw ng Maynila mula sa itaas. Ang puso ko, na matagal ko nang itinuring na bato, ay nagsimulang tumibok nang mabilis. Hindi sa takot, kundi sa gutom. Isang gutom para sa paghihiganti na sampung taon kong tiniis.

Ang bawat sampal, bawat paso, bawat patak ng ulan sa bangin... lahat ng iyon ay may katapat na bayad. At sisiguraduhin ko, na ang interes ng utang ng mga Alcantara ay hinding-hindi nila mababayaran hanggang sa kanilang huling hininga.

"Julian," bulong ko habang pinagmamasdan ang kadiliman sa labas. "Sana ay iningatan mo ang buhay mo. Dahil ako mismo ang kukuha niyan sa 'yo."

**Ang Transpormasyon sa Isipan**

Hindi lang mukha ang binago ko. Binago ko rin ang aking puso. Sa loob ng sampung taon, tinuruan ko ang aking sarili na huwag nang magmahal. Ang pag-ibig ay isang kahinaan na ginamit ni Julian para sirain ako. Ngayon, ang tanging emosyon na pinapayagan kong manatili ay ang matinding poot.

Natutunan ko ring maging mapagmatyag. Sa mundo ng negosyo, ang bawat ngiti ay may nakatagong patalim. Alam ko kung paano basahin ang galaw ng mata ng isang tao kung siya ay nagsisinungaling. Alam ko kung paano gamitin ang katahimikan para pasukuin ang aking kalaban.

Ako na ngayon ang lawin. At ang mga Alcantara? Sila ay mga sisiw na nagpapanggap na may pakpak.

Nang lumapag ang eroplano, ang init ng hangin ng Pilipinas ay tila isang yakap ng isang lumang kaaway. Huminga ako nang malalim. Ang labanan ay hindi pa nagsisimula, pero alam ko na kung sino ang mananalo.

"Welcome back to the Philippines, Madame V," sabi ni Marcus.

"No, Marcus," sagot ko habang isinusuot ang aking itim na salamin. "Welcome to the end of the Alcantara Empire."