REVENGE

REVENGE “ CHAPTER 3

**KABANATA 3: Ang Milagro sa Dalampasigan ng mga Abo**

Ang mundo sa ilalim ng dagat ay walang tunog kundi ang sarili kong mga bula—mga huling hiningang tila mga kristal na kumakawala mula sa aking mga baga. Malamig. Napakalamig. Ang tubig-alat ay humahapdi sa mga sariwang sugat at pasong iniwan ni Rodrigo sa aking balat. Habang unti-unting lumulubog ang aking katawan sa madilim na kailaliman ng San Sebastian, naramdaman ko ang pagbigat ng aking mga paa. Ang puting apron na dati ay simbolo ng aking pagiging alila, ngayon ay tila isang tanikalang humihila sa akin pababa sa kamatayan.

*Dito na ba magtatapos ang lahat?* tanong ko sa aking isipan habang ang liwanag mula sa itaas ay unti-unting naglalaho. *Mamamatay ba akong isang magnanakaw sa paningin ng mundo? Mamamatay ba akong walang nakakaalam ng katotohanan?*

Ngunit sa gitna ng kadiliman, isang imahe ang sumulpot sa aking balintataw—ang mukha ni Julian. Hindi ang Julian na nagbigay sa akin ng tsokolate, kundi ang Julian na tumayo sa gilid ng bangin habang pinapanood akong mahulog. Ang kanyang kawalang-awang tingin ang naging mitsa ng isang apoy na hindi kayang patayin ng dagat. Ang galit. Isang purong poot na mas mainit pa sa anumang apoy sa impiyerno ang gumising sa aking namamanhid na mga kalamnan.

Sa huling lakas na mayroon ako, iwinaksi ko ang aking mga kamay. Sumisid ako paitaas, hinahabol ang kaunting liwanag na natitira sa ibabaw. Ang bawat paggalaw ay katumbas ng libu-libong karayom na tumutusok sa aking mga buto, ngunit tumanggi akong sumuko. Nang sa wakas ay lumitaw ang aking ulo sa ibabaw, humigop ako ng hangin na tila ba iyon ang huling pagkakataon na makakahinga ako. Ang ulan ay mas malakas na ngayon, hinahampas ang aking mukha habang ang mga alon ay pilit akong ibinabalik sa mga matutulis na bato.

Dinala ako ng agos sa isang bahagi ng dalampasigan na hindi nararating ng mga tao—isang masukal na dako na puno ng mga naanod na kahoy at basura. Doon, sa gitna ng putikan at buhangin, bumagsak ang aking katawan. Ang aking paningin ay nagsimulang magdilim. Bago ako tuluyang mawalan ng malay, naramdaman ko ang isang mainit na kamay na humawak sa aking braso at isang boses na tila nanggagaling sa kabilang mundo.

"Buhay ka pa, bata... hindi pa oras ng pagsuko."

Nang muli kong imulat ang aking mga mata, hindi ang kisame ng bodega ng mga Alcantara ang nakita ko. Sa halip, isang bubong na gawa sa nipa at mga lumang yero ang bumungad sa akin. Amoy halamang-gamot at usok ng kahoy ang paligid. Sinubukan kong bumangon, ngunit isang matinding kirot sa aking balikat at tadyang ang nagpabalik sa akin sa pagkakahiga.

"Huwag kang malikot, Celestine. Marami kang bali na buto," sabi ng isang matandang lalaki na nakaupo sa tabi ng isang maliit na mesa. Ang kanyang mukha ay puno ng kulubot, ngunit ang kanyang mga mata ay matalas at puno ng karunungan.

"S-sino po kayo? Paano niyo nalaman ang pangalan ko?" mahina kong tanong, ang boses ko ay tila kinaskas na papel.

"Ako si Lolo Samuel," sagot niya habang nagtitimpla ng kung anong inumin. "Nalaman ko ang pangalan mo dahil sa kwintas na nakasabit sa leeg mo—ang maliit na medalyon na may pangalan mo. At tungkol sa kung paano kita nakita... sabihin na lang nating hindi aksidente na dinala ka ng agos sa pampang ko."

Si Lolo Samuel ay hindi ordinaryong matanda. Siya ay isang dating doktor na mas piniling mamuhay sa pag-iisa matapos ding traydurin ng mga taong pinagkakatiwalaan niya sa lungsod. Sa loob ng tatlong buwan, siya ang naging tagapagligtas ko. Siya ang naggamot sa aking mga sugat, hindi lamang sa katawan kundi maging sa aking isipan.

"Lolo, bakit niyo ako tinutulungan? Wala akong pambayad sa inyo. Alila lang ako... isang magnanakaw sabi nila," sabi ko habang umiiyak isang gabi.

Hinawakan ni Lolo Samuel ang aking kamay. "Celestine, ang mundong ito ay pinatatakbo ng mga lawin na kumakain ng mga sisiw. Pero ang isang sisiw, kapag natutong lumipad at nagkaroon ng matutulis na kuko, ay pwedeng maging mas malakas pa sa sinumang lawin. Hindi ka magnanakaw. Alam ko ang tingin ng isang inapi. Ang kailangan mo ngayon ay hindi awa, kundi sandata."

Sa loob ng mga buwang iyon, tinuruan ako ni Lolo Samuel ng higit pa sa medisina. Tinuruan niya akong magsalita nang may awtoridad, tinuruan niya akong magbasa ng mga librong itinago niya sa kanyang kubo—mga libro tungkol sa pilosopiya, negosyo, at sikolohiya ng tao.

"Kung gusto mong maghiganti, Celestine, hindi sapat na patayin mo sila," payo niya habang tinatanaw namin ang dagat. "Dapat ay sirain mo ang pundasyon ng kanilang mundo. Kunin mo ang lahat ng mahalaga sa kanila—ang kanilang pera, ang kanilang pangalan, at ang kanilang dangal. At para magawa 'yun, kailangan mong mamatay."

"Mamatay?" takang tanong ko.

"Ang Celestine na alila ay patay na. Nalunod na siya sa San Sebastian," sabi ni Lolo Samuel habang may iniabot na isang pasaporte at mga dokumento. "May kaibigan ako sa Italya. Isang mayamang balo na nangangailangan ng tagapagmana. Inayos ko na ang lahat. Sa oras na sumakay ka sa barkong iyon, iiwan mo na ang putik. Babalik ka rito hindi bilang alikabok, kundi bilang apoy."

Tumingin ako sa salamin—ang kauna-unahang pagkakataon simula nang mahulog ako. Ang aking mukha ay may mga peklat, ang aking buhok ay maikli at magulo. Pero sa aking mga mata, wala na ang takot. Ang makikita na lang ay ang isang malamig na determinasyon.

"Salamat, Lolo Samuel," bulong ko. "Pangako, pagbalik ko, hindi na muli silang makakatawa sa harap ng isang biktima."

Nang gabing iyon, habang sumasakay ako sa isang maliit na bangka patungo sa malaking barkong magdadala sa akin sa Europa, lumingon ako sa direksyon ng Mansyon Alcantara. Mula sa malayo, ang mga ilaw nito ay tila mga mata ng isang halimaw.

*Hintayin niyo ako, Julian. Hintayin niyo ako, Doña Victoria. Ang utang na dugo ng aking mga magulang at ang utang na luha ng aking kabataan... paniningilin ko sa inyo nang may kasamang interes.*

Ang barko ay nagsimulang umandar, binabasag ang katahimikan ng gabi. Ang ulan ay tumila na, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang buwan na lumabas sa likod ng mga ulap. Isang bagong simula. Isang madilim na simula.

**Next Chapter Preview:** Sampung taon sa Italya. Ang transpormasyon ni Celestine mula sa isang sugatang katulong patungo sa pagiging isang "Madame V." Paano niya nakuha ang kanyang yaman at paano niya binago ang kanyang mukha upang maging isang reyna?