REVENGE

REVENGE “CHAPTER 2

**KABANATA 2: Ang Hatol ng San Sebastian**

**Ang Huwad na Krimen**

"Hindi... hindi totoo 'yan!" ang boses ko ay basag na, galing sa walang itigil na pag-iyak.

Nakatayo ako sa gitna ng engrandeng sala ng mga Alcantara. Sa harap ko, hawak ni Doña Victoria ang isang *Emerald necklace* na tila kumikinang sa ilalim ng mga *chandelier*. Sa tabi niya, nakangisi si Bianca.

"Huling pagkakataon, Celestine. Aminin mong ninakaw mo ito para may pambayad ka sa utang mo at makatakas ka rito," mariing sabi ng Doña.

"Wala po akong kinuha! Alam niyo po na buong araw akong nasa kusina at sa hardin!" Tumingin ako kay Julian na nakatayo sa may bintana, nakatalikod sa amin. "Julian, parang awa mo na... sabihin mo sa kanila na magkasama tayo kanina. Sabihin mo ang totoo!"

Dahan-dahang humarap si Julian. Walang mababakas na awa sa kanyang mga mata. "Nakita kita, Celestine. Nakita kitang lumabas sa kwarto ni Mama kaninang hapon. Akala ko ay naglilinis ka lang, pero mukhang tama sila. Masyado kitang pinagkatiwalaan."

Ang mga salita niya ay parang mga bala na isa-isang tumatagos sa dibdib ko. Ang lalaking nangako ng kalayaan ay siya palang magsasabit sa akin sa bitayan.

"Dahil sa ginawa mo, hindi lang utang ang kakaharapin mo," deklarasyon ni Doña Victoria. "Rodrigo! Dalhin siya sa San Sebastian. Turuan niyo siya kung ano ang nangyayari sa mga taong kumakagat sa kamay na nagpapakain sa kanila."

**Ang Paglalakbay sa Dilim**

Kinaladkad ako ni Rodrigo, ang matapang na tauhan ng mga Alcantara, palabas ng mansyon. Isinakay ako sa isang lumang van na amoy kalawang at sigarilyo. Bawat pag-andar ng sasakyan ay tila paglapit ko sa sarili kong libingan.

"Maawa po kayo, Rodrigo... alam niyo pong hindi ko magagawa 'yun," pagmamakaawa ko habang nakatali ang aking mga kamay.

"Tumahimik ka, bata," asik niya. "Ang utos ay utos. Masyado kang naging madaldal tungkol sa inyo ni Sir Julian. Ang mga gaya mo, dapat ay nananatiling anino lang."

Huminto ang van sa tuktok ng San Sebastian Cliffs. Ang tunog ng naglalakihang alon na humahampas sa mga matutulis na bato sa ibaba ay tila isang babala. Ang ulan ay nagsimulang pumatak, malamig at mapait.

**Ang Huling Tulak**

Inilabas nila ako sa sasakyan. Doon, sa gilid ng bangin, nakatayo ang isang sasakyan. Bumukas ang pinto at lumabas si Julian, may hawak na payong. Lumakad siya patungo sa akin habang hinahawakan ako ni Rodrigo sa buhok.

"Julian... iligtas mo ako..." bulong ko, kahit alam kong wala na siyang puso.

Tumingin siya sa akin, mula ulo hanggang paa. "Sana ay hindi ka na lang naging ambisyosa, Celestine. Ang isang katulong ay dapat manatiling katulong. Dahil sa 'yo, muntik nang masira ang relasyon namin ni Bianca."

"Minahal kita!" sigaw ko sa gitna ng kulog.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. "Ang pag-ibig ay para sa mga kapantay ko, hindi para sa mga aliping gaya mo."

Tumango si Julian kay Rodrigo. Isang malakas na sampal ang nagpabagsak sa akin sa putikan. Naramdaman ko ang hapdi ng dulo ng isang sigarilyo na idiniin ni Rodrigo sa aking balikat—isang marka ng kahihiyan na dadalhin ko habambuhay.

"Paalam, Celestine," huling narinig ko mula kay Julian bago ako itinulak ni Rodrigo nang buong lakas.

**Ang Pagyakap ng Karagatan**

Habang nahuhulog ako sa madilim na kailaliman, tila huminto ang oras. Nakita ko ang mukha ni Julian mula sa itaas, maliit at walang pakialam.

*Lagapak.*

Sakit na hindi maipaliwanag ang naramdaman ko nang tumama ang katawan ko sa tubig at sa ilang matutulis na bato sa ilalim. Ang lamig ng dagat ay pumasok sa aking mga baga. Habang unti-unting lumulubog ang aking katawan sa dilim, isang panata ang nabuo sa huling pintig ng aking puso.

*Kung mabubuhay man ako... sisiguraduhin kong sa susunod na pagkakataon, kayo naman ang lulubog sa sarili ninyong dugo.*