Between The Sheets

Self Control

"E-excuse me po,ma'am. Kayo po ba si Miss Selma Paguirigan?"

May kumakausap na pala sa kanya subalit parang hindi niya napapansin. She just stared out into the dark night. Nakatulala. In fact hindi niya maisip kung paano siya nagawi sa bandang iyon ng resort/hotel. Gilid iyon ng bundok na kinalalagyan din ng buong resort. They curve it out para may space overlooking the ocean below. May swimming pool doon with recliner and giant umbrellas. And she was alone. Nakaupo siya sa isa sa mga recliner malapit sa gilid ng railings. Sa tabi niya ang kanyang tavelling bag.

And now,the cold wind coming from the sea was seeping through her skin. She was cold. Na nang sumidhi ay nayakap ang sarili. May nginig na rin siyang nararamdaman.

"M-ma'am...?" That male voice again.

Nang kumilos ito at akmang hahawakan siya,napasinghap pa siya sa pagkagulat na napatingin dito.

Apologetic na ngiti ang sumilay sa labi ng lalakeng resort staff pala base na rin sa get up nito--khaki shorts,hawaiian shirt na may name tag,ball cap na may logo ng resort/hotel and walking shoes.

"Y-you are saying...?" Bahagya siyang pumiyok.

"Kung kayo po si Miss Selma Paguirigan,ma'am. Nasa look out list po kasi kayo dahil kanina pa po kayo hinahanap ni Mr.Zander Fariñas," paliwanag nito."Hindi daw po kasi kayo nakita. At nang tawagan daw po kayo ay na-cut ang tawag niya kaya alalang-alala siya."

She wanted to laugh bitterly. Histerically even. Yeah,right. And I was idiotically ended up with another man. In his bed. And willingly do the deed the second time around.

"N-nasaan siya?" Nayakap muli ang sarili.

"This way,ma'am." Ito na din ang kumuha sa travelling bag niya.

Sa lobby sila humantong. Nang makita siya ni Zander,agad-agad siyang nilapitan at niyakap.

"Are you okey,sweetheart? God,I was so scared lalo at nang tawagan kita,naputol ang linya. We all looked around the resort for you. Pero di ka namin mahanap. I hope walang masamang nangyari sa iyo. I'm sorry I did not able to answer your text promptly. Nasa island tour kasi kami kanina. And i left my phone in my room." 'Di magkandatuto sa pagpapaliwanag si Zander na nailayo mayamaya ang sarili sa kanya at hinawakan ang magkabilang pisngi niya. Tumitig sa kanyang mga mata. "Are you really okey,sweetheart? I'm really sorry."

Hinawakan niya ang kamay nitong humahawak sa kanyang mga pisngi. Ikiniling niya ang ulo,trying not to look straigth in his eyes. "J-just hold me tight. And please,gusto ko na magpahinga."

"Pero kumain ka na ba? Nilalamig ka." Agad nitong inalis ang jacket na suot-suot nito at iyon ang ibinalabal sa kanya. Saka siya ulit niyakap nang mahigpit. Kinintalan nito ng mabibining halik ang kanyang bumbunan.

"Wala akong ganang kumain,s-sweetheart." Parang hindi niya ngayon mabigkas ang huling kataga na iyon. Seeing how he behave just now dahil sa pag-aalala sa kanya,parang sinusundot naman nang paulit-ulit ang kanyang konsensiya. "A herbal tea would do."

"All right." Kumalas ito sandali ng yakap si Zander sa kanya at nagbilin sa isa sa mga staff dun. Saka siya inakay na paalis doon.

Nagpatiuna sa kanila ang lalakeng staff na nakausap niya kanina. Hawak-hawak pa rin nito ang kanyang travelling bag.

Pagdating sa hallway,napamata siya nang may lumabas na lalake sa isang pinto. Naka-sports shoes,short at sweatshirt. Nakatalukbong ang hood nun kaya di niya nakita ang mukha nito. He turned the opposite direction after he carelessly close the door. Ni di man lang nag-abalang sumulyap. Maybe,hindi sila napansin dahil malayo-layo pa naman sila.

Pero hindi siya maaaring magkamali. The man was Stanley. Nang papadaan na sila sa tapat ng pintong dinaanan nito,something hit her nerve lalo na nang makita ang numero ng pinto.

Shit!

So,that's it. Ngayon ay alam na niya kung bakit naligaw siya ng pinasukang kwarto.