Pagkauwi ay dumiretso na ako sa kwarto, kagagaling lang namin sa hotel ni mama. Sinasamahan ko kasi siya sa mga business meeting niya. Nakakapagod kahit na ang ginagawa ko lang naman do’n ay panoorin sila habang sinusuri ang kanilang isipan. Hindi na kailangang sabihin ni mama dahil responsibilidad ko naman ‘yon, aanhin ko ‘tong kakayahan ko kung hindi ko naman gagamitin.
Napabangon na lang ako sa pagkakahiga nang biglang tumawag si Luiz.
“I miss you,” bungad niya.
“I miss you more,” at napangiti na lang ako kahit hindi niya makikita.
“Kailan kita susunduin? My family can’t wait to see you, Emerald.”
“I’ll talk to mother later. Gusto ko na rin silang makilala kahit na kinakabahan ako baka hindi nila ako magustuhan.”
“Trust me, magugustuhan ka nila. You should trust yourself more
