Hindi na ako makahinga.
Simula nang basahin ko ang mga journal ni Camille, hindi na ako mapakali. Para akong nasa gitna ng napakakapal na ulap—at ang bawat hakbang ko ay patungo sa sakit, sa katotohanan, sa isang bagay na matagal nang itinago sa akin.
Hindi na ako makakatulog nang hindi naririnig ang pangalan ng ama ko sa pagitan ng mga pahina ni Camille. At hindi ko na kayang tingnan si Mama—si Adelina Alcantara—nang walang gumuguhit na tanong sa likod ng mga mata ko.
Kaya ngayon, narito ako.
Sa harap ng magarang mesa ng Mama ko, sa loob ng private study niya sa Alcantara estate. Nakaupo siya sa upholstered armchair na parang reyna. Nakataas ang kilay. Nasa gilid ng labi niya ang tahimik na pagkayamot. Elegante pa rin siya, suot ang perlas na palaging nasa leeg niya tuwing may paparat
