Kinaumagahan, dinala pa rin ako ng paa ko sa lugar na dapat ay iniiwasan ko.
Leo’s penthouse.
Dala ang sarili kong mga tanong.
Dala ang pusong pilit lumalaban, kahit dapat ay bumitaw na.
Pagdating ko sa hallway ng unit niya, nanlamig ako nang makita kong nakabukas ang pinto.
Mabagal ang bawat hakbang ko papalapit.
“Leo?” tawag ko, mahina.
Walang sagot.
Dahan-dahan akong pumasok.
Tahimik ang buong sala, pero may naririnig akong tinig—mula sa kwarto niya. Hindi ito normal na pag-uusap.
Argumento.
At hindi siya mag-isa.
Paglapit ko, doon ko nakita…
Si Mira.
Nakatayo sa gitna ng kwarto, galit ang mga mata. Si Leo naman, nakahawak sa sintido niya, parang pigil na pigil ang sarili.
“Puro ka pahirap, Mira,” sabi ni Leo, mababa ang boses pero matalim.
“Pahirap?” sumbat ni Mira. “Ak
