Luhaang lumabas ng opisinang iyon si Lacim. Bitbit ang wasak na bouquet, cake at puso niyang labis ang bigat. Taas-noo siyang naglakad sa hallway ng nasabing building, hindi alintana ang mga empleyadong kanyang nakakasalubong doon. Pinagtitinginan man ng mga matang puno ng kuryusidad at awa ay hindi niya iyon pinansin, hindi rin siya nahiya sa kanila at nagawa pang ngumiti. Naisip niyang deserve niya ang lahat ng mga sinabi ng kanyang asawa. Deserve niya ang mapahiya ng ganito nang dahil sa kanyang pagiging duwag, deserve niyang masampal ng cake at bouquet na kung tutuusin ay kulang pa ito. Masama man ang loob, labis man ang bigat ng kanyang damdamin sa mga oras na iyon ay hindi niya magawang magalit sa kanyang asawa. Bagkus ay nauunawaan niya pa ito.
“Dude!” malakas na bulalas ni Mico
