MVP'S DANGEROUS GAME (SPG)

“Shoot mo na yan, Valdemor!” “Last 2 minutes.” Sigaw ng referee sa loob ng arena ang unang bumasag sa halos sabay sabay na hiyawan ng buong stadium. Nanginginig ang buong lugar sa lakas ng energy ng championship game, pero sa gitna ng ingay, iisa lang ang tila hindi nawawala sa focus. Si Patrick Valdemor. Nasa kanya ang bola, naka lock ang tingin sa ring na para bang wala nang ibang umiiral sa paligid niya. Sweat drenched jersey, nangingitim na court floor dahil sa galaw ng laro, at isang buong arena na nakaabang sa susunod niyang hakbang. Pero sa mukha niya, parang routine lang ito. Parang hindi ito finals. Parang hindi ito history. Isang defender ang sumugod sa kanya, pilit inaagaw ang momentum. Pero mabilis ang galaw ni Patrick, isang fake lang ng katawan, isang shift ng weight, at biglang space. Sandaling katahimikan sa gitna ng ingay. Then he jumped. Pag-angat niya sa ere, parang huminto ang lahat ng galaw sa paligid. Yung bola na hawak niya, parang alam na kung saan pupunta. Pag-release, malinis, controlled, walang hesitation. Swish. Sumabog ang arena. Sigawan. Palakpakan. Halo halo na boses ng fans, teammates, kahit coaches na hindi na mapigilan ang sarili. Tumunog ang final buzzer kasabay ng shot niya. Game over. Championship secured. Pero si Patrick, hindi agad nag celebrate. Dahan dahan lang siyang naglakad, inayos ang wrist band niya, at tumingin sa scoreboard na parang ina-assess lang niya ang resulta ng exam na alam niyang perfect score na. “Valdemor! MVP ka na naman, bro!” sigaw ng teammate niyang si Brian Ramos habang tumatakbo papunta sa kanya. Ngumiti lang si Patrick, hindi malaki, hindi rin maliit. Sakto lang. Yung tipo ng ngiti na sanay na sa ganitong eksena. “Expected,” sagot niya lang, mahina pero malinaw. Mas lalong sumigaw ang crowd nang i-announce ang MVP. Patrick Valdemor. Again. Hindi na bago. Pero kahit paulit ulit, hindi pa rin humihina ang epekto niya sa mga tao. Sa kabilang side ng court, napatingin ang mga babae sa bleachers, may hawak na placards, may mga sigaw na halos nagkakagulo na. Lahat gusto ng atensyon niya, kahit isang second lang. Pero si Patrick, diretso lang ang lakad papunta sa locker room tunnel. Habang naglalakad siya, dumadaan ang mga tingin na parang spotlight. Pero wala siyang pinapatulan. Walang pause. Walang special attention. Parang sanay na sanay na siya na ganito ang mundo niya. Inside locker room, sumalubong sa kanya ang mas malakas na sigawan ng teammates. “Pare, grabe ka bro! Ang lupit ng 3-points shot mo!” sigaw ni Brian habang tinatapik siya sa balikat. Tumawa si Patrick, konti lang. Umupo siya sa bench, inalis ang wrist tape, at sumandal sandali. Pero kahit nasa gitna siya ng selebrasyon, may isang part sa kanya na parang naka auto pilot lang. “Another trophy, another night,” bulong ng isa sa teammates. Patrick didn’t even respond. He just nodded. Sa isip niya, hindi na ito bago. Hindi na rin exciting tulad ng dati. Nandoon pa rin yung thrill ng laro, pero yung aftermath, pareho lang lagi. Noise, photos, attention. At babae. Outside locker room, nagsisimula na ang usual scene. “Si Patrick Valdemor daw yun!” “OMG MVP siya diba?” “Grabe, ang gwapo niya sa personal!” Yung hallway, parang nagiging magnet ng lahat ng babae sa venue. Mga fans, mga students, mga social elites, lahat gustong makasingit kahit isang tingin lang. Yung iba naka uniform pa, yung iba naka heels na parang ready na agad for after party. Si Patrick, naririnig niya lahat kahit nasa loob pa siya. Pero hindi siya nagmamadali lumabas. “Bro, may waiting area ka ulit sa labas,” sabi ni Brian habang tumitingin sa pinto. “Same old,” sagot ni Patrick, sabay inom ng tubig. “Hindi ka ba nagsasawa?” Napatingin si Patrick sa kanya sandali. “Saan?” tanong niya. “Dito. Sa attention. Sa lahat.” Sandaling katahimikan. Then Patrick shrugged. “Hindi pa.” Pero kahit sinabi niya yun, hindi buong truth. May parte ng gabi na paulit ulit lang. Panalo. Cheers. Girls. Party. Repeat. Parang structure na hindi niya na binabago, kasi alam niya paano kontrolin. Ang hindi niya alam, may isang pangalan na magsisimulang gumalaw sa pattern na yun. Alyssa Monteverde. Pero hindi pa ngayon. Sa labas ng arena, nagsisimula na ang celebration party sa isang elite bar na sponsored ng alumni association. Ilang oras pa lang ang nakakalipas, pero andun na agad si Patrick kasama ang team. Loud music. Neon lights. Expensive drinks. Social crowd na parang hindi naman talaga nag basketball game pero nandito dahil alam nilang nandito siya. Patrick sat in the middle booth, relaxed posture, surrounded by teammates and unfamiliar faces trying too hard to get noticed. “Congrats MVP,” sabi ng isang girl na biglang sumulpot sa tabi niya. He looked at her. Blonde hair, confident smile, obvious intention. “Thanks,” sagot niya lang. She stayed. Of course she did. Sa kabilang table, may mga nagchecheer pa rin sa kanya, may nagvivideo, may nagpopost agad sa social media. Patrick noticed it all. Pero hindi siya overwhelmed. Hindi rin siya impressed. Sanay na siya sa ganito. “Bro, dad mo, may missed call,” sabi ni Brian habang inaabot ang phone. Patrick glanced at the screen. Sebastian Valdemor. No message. Just one line call earlier. He didn’t open it yet. Hindi niya kailangang basahin para malaman ang laman. Expect more. As always. Ibinalik niya ang phone sa bulsa. Sa paligid niya, tuloy ang ingay. Laughter, music, clinking glasses. Pero habang tumatagal, parang nagiging background noise na lang lahat. May isang babae ang lumapit ulit, this time mas confident. “Can I sit?” Patrick looked at her. Then nodded slightly. “Sure.” Umupo siya sa harap niya, hindi nahihiya, hindi rin aggressive. Sakto lang ang energy. Patrick observed her for a second. Hindi siya interested. Pero hindi rin siya bothered. Ganun lagi. Sa likod ng isip niya, parang may checklist lang. Pretty. Confident. Available. Temporary. Nothing serious. “Hindi ka ba napapagod?” tanong ng babae. “Sa ano?” sagot niya. “Sa ganito. Sa attention.” Patrick smirked slightly. “Part of the game.” Pero habang sinasabi niya yun, may isang eksena sa kabilang dulo ng bar na hindi niya pa napapansin. A group of elite students entered. Mas controlled ang aura. Mas polished. Hindi maingay pero halatang alam nila ang presence nila. At sa gitna nila, si Alyssa Monteverde. Hindi siya sumisigaw. Hindi siya nagpapansin agad. Pero kahit hindi siya gumagawa ng effort, siya pa rin ang napapansin. She paused near the entrance, eyes scanning the room. Then she saw him. Patrick. For a moment, walang dramatic reaction. Walang exaggerated expression. Just eye contact. And that was enough. Patrick noticed it too. Not attraction yet. Something else. Recognition. Parang dalawang taong sanay sa attention, nagkita sa parehong frequency. But before anything else could happen, biglang may sumigaw mula sa crowd. “MVP! picture tayo!” And just like that, na-divert ang moment. Patrick stood up, automatic response. Camera flashes, girls lining up again, teammates hyping him up. Alyssa stayed where she was, watching. Hindi siya sumunod sa crowd. Hindi rin siya nagmadali. She just observed. And for the first time that night, Patrick didn’t look bored. He just didn’t know yet. Kung bakit yung isang tingin na yun, mas tumatak kaysa sa lahat ng sigawan sa paligid niya. Habang papalapit siya sa camera group, naramdaman niya ulit yung usual pattern. Attention. Familiar faces. Temporary connections. Pero sa likod ng lahat ng yun, may isang tanong na hindi niya pa naiisip bigkasin. Bakit parang hindi pareho yung tingin ng babaeng yun? At habang nagsisimula ulit ang ingay ng gabi, isang boses mula sa crowd ang sumigaw habang nakaangat ang phone para mag picture. “Patrick! MVP ka ulit, ano next?” Sandaling tumigil si Patrick. Then smirked. “Same thing.” Pero bago pa matapos ang flash ng camera, napatingin siya ulit sa direction ng entrance. Wala na si Alyssa. Pero yung tingin niya kanina, hindi nawala sa isip niya. At sa gitna ng ingay, sa gitna ng crowd, sa gitna ng panibagong panalo, isang simpleng tanong ang unti unting nagsimulang gumalaw sa ulo niya. “Who was that?” “Patrick, bro picture!” “Smile ka naman MVP!” “Next drink tayo!” Pero bago siya sumagot, lumabas lang sa bibig niya ang isang salita habang nakatingin pa rin sa direction na yun. “Ready ako lagi for what's Next…”