The Beauty Queen's Chaos

8 Years Ago "Foul!" malakas na pito ng referee. Saka lamang naramdaman ni Rylan de Vera ang sakit nang magsimulang mag-booing ang mga tao sa referee. Napadaing siya at napahawak sa kamay niyang nadaganan ng halos tatlong players. Damn it, nagka-injury pa siya. Paano na ang laban nila nito? Nag-timeout si Coach at pinatulungan siyang inalalayan ng mga teammates niya. "You have to go to the clinic, De Vera. Malala ata ang tama mo," mabilis na sabi ni Coach. Umiling agad si Ry, trying to look normal kahit na sobrang sakit na. "No, Coach. Kaya ’to, promise," pagwawalang-bahala niya. Tutol si Coach, pero wala itong nagawa dahil alam niyang kailangan ng team si Ry. They needed to win this. Muling sinimulan ang game at lamang ang kalaban ng dalawa. Madali na sana itong habulin kung hindi lang siya injured. Naagaw ang bola kay Ethan, ang teammate niya, kaya mabilis na dumepensa si Ry sa ilalim kung saan nabutas ang depensa nila. Itinaas niya ang kamay niya, signaling na ipasa sa kanya dahil bakante siya. Sampung segundo na lamang ang natitira. Mabilis niyang sinalo ang bola, dinribble, at tumakbo sa three-point line kung saan sila may pag-asang manalo. Naging slow motion ang lahat. "Four! THREE! TWO! ONE!" Natapos ang oras at halos matulala si Ry nang pumasok ang bola. "WOHOOOOOOO!!" Nag-shoot ang bola… Sabay-sabay silang pumunta sa kanya at binuhat siya. Ramdam ni Ry ang saya, pero ramdam din niya ang sakit ng brasong kanina pa niya tinitiis dahil sa paghagis sa kanya ng mga "tukmol" na ito. Pero masaya siya. Panalo sila. "Bilisan mo na kasi, Ry. Susumbong ka namin kay Coach, sige ka," pananakot ni Ethan. Nandito sila ngayon sa labas ng nurse’s room. Gusto nilang ipagamot ni Ry ang injury niya bago mag-celebrate ang team habang kausap pa ni Coach ang ibang mga coaches. "Tanga, okay nga lang ako!" natatawang sabi ni Ry habang inaalis ang mga kamay nila sa likod niya. "Kaya ko pa naman kasi." "Wag kayong dito magkulitan. This hall is for patients only. Unless gusto niyong maging pasyente ngayon." Natigilan silang lahat nang marinig ang malamig na boses na iyon. Si Nurse Eva. Napakamot ng ulo sina Ethan. "Sorry po, Nurse Eva. Ito po kasi si Ry, e. Ang kulit, ayaw ipagamot ang injury niya." Wala sa sariling itinago ni Ry ang braso niya sa likod niya. Nakatingin na ngayon sa kanya si Nurse Eva. Get inside, Mr. De Vera. You two, you can wait here outside. Ayoko ng masikip," malamig niyang sabi habang ginagabayan si Ry papasok sa clinic. Napaisip si Ry, maluwag naman ang clinic pero bakit sinabi niyang masikip? "Nurse Eva, okay lang po talaga ako. See?" Paggalaw-galaw ni Ry sa braso niya, pero agad siyang nagsisi dahil bigla itong sumakit. Napapikit siya sa tindi ng kirot. "Stubborn ass. Mas marunong ka pa sa nurse?" masungit na sabi ni Eva at pinaupo siya sa isang stool. Masuri nitong tiningnan at ginamot ang namamagang braso ni Ry. Hindi mapigilan ni Ry na mapatitig sa kanya. She’s kinda pretty, he thought. Marami din talagang nagkakagusto sa nurse na ito na mga varsity students. "Staring is rude, Mr. De Vera," sabi ni Eva habang binabalutan ng benda ang injury niya. Namumulang napaiwas ng tingin si Ry. Nakakahiya. Pakiramdam niya ay masyado na itong matanda para magkaroon siya ng crush dito. Nang matapos ang ginagawa ni Eva ay mabilis na tumayo si Ry para magpasalamat, kahit namumula pa rin ang mukha niya. "Mamaya ka na umalis, mag-fill up ka muna," utos ni Eva. Mabilis siyang sinunod ni Ry. Nang matapos ay balak na sana niyang magpaalam uli, pero pagtalikod niya, naramdaman niya ang mga labi ni Eva sa kanyang labi. Gulat na gulat si Ry. Nurse Eva was actually kissing him. ( end of flashback ) YLLANA'S POV “ If you have a chance to relive a moment from your past, what would it be and why?” I confidently smiled because of the question one of the judges asked. “ If I were given the chance to relive a moment from my past, I would go back to the last day I had with my mom. Not to change what happened, but to be more present,to listen more, to love louder, and to hold her a little longer. Because I’ve learned that sometimes, the moments we think are ordinary become the ones we wish we never let go. Losing her taught me that love should never be delayed. So if there’s one thing I carry with me, it’s this: say it now, show it now, and cherish it now, because tomorrow is never promised.” Silence filled the coliseum. Then it got filled with claps and cheers from my fellow Filipinos. I was proud. And I was very happy at that very moment. “ MS.GLOBAL TOURISM WORLD IS CANDIDATE NUMBER ... .13! Ms. Batangas Province!” Everybody cheered. Sobrang saya ko. Another crown, another achievement. I’m so proud of you Ellie. You did it again. “ Congrats ate!” salubong sakin ni kylie, my little sister. Sunod namang yumakap sakin ang best friend kong si sandra. “ Congrats my bestie! You’re pretty talaga!” matinis niyang sigaw. Napapikit ako dahil ang sakit sa tenga pero i was happy i have my two supportive girlies. ‘’ Thanks guys. Celebrate tayo?” “ f**k yeah!” sigaw ni sandra, nahihiya akong nag sorry sa ibang candidate na nagbibihis na kanina lang ay binati din ako. “ ate sandra we’re still here sa coliseum you know.” natatawang sita sa kanya ni kylie. Napailing nalang ako dahil sa kalokohan nilang dalawa. I was about to change dahil nabibigatan narin ako sa suot ko nang biglang dumating ang isa sa mga crew production ng event. “ Ms.yllana, gusto daw po kayo makausap ni mr. tan. Pinapapunta niya po kayo sa dressing room niya.” hinihingal niyang sabi. Tumakbo pa ata ‘to ah. “ And why is that?” I confidently and coldly asked. I am like this. To protect myself from people. People like him. Speaking of the devil Mr. Tan. “ N-nasakanya daw p-po yung checke na galing sa isa sa mga sponsors ma’am” kinakabahan at nauutal niyang sagot. I mentally rolled my eyes. That old geezer is using his authorities again “ Fine, tell him nagbibihis lang ako.”