Amanda Monreal POV
Hindi na kinaya ng puso ko ang harap harapang pambababae ng asawa ko. Hindi na nya ako nirespeto. Hindi na nya inisip ang mga anak namin.
Kahit sobrang sakit ng desisyon ko ay tinibayan ko ang aking loob. Aalis ako sa mansyong ito.
Sukbit ko ang isang malaking bag habang papatakas ako sa mansyon. Pinuntahan ko muna ang kwarto ng anak kong si Georgina.
Mahimbing syang natutulog. Hinagkan ko ang kanyang noo. Naluha ako dahil labag sa loob ko na iwanan sila ngunit ito lang ang naiisip kong paraan upang takasan ang madilim na mundo ng asawa ko.
Nangangako ako na babalikan ko sila. Babalikan ko sila kapag may lakas na ako ng loob. Rumagasa ang luha sa mga mata ko na kanina ko pa pinipigilan.
Nang lumabas ako ng kwarto ni Georgina ay nasaksihan ko ang panganay kong anak
