Kabanata 27
I sniffed and wiped my eyes, while trying to smile. I remember how he said that he loves me. The way he caressed my hair, his kisses, his laugh, the way he looked at me like I'm the most wonderful woman.
All I could do was embrace myself and let the torrent of my tears to soak through my shirt.
"Here."
Hindi ko siya nilingon, kinuha ko ang bato na iniabot niya saka malakas na binato iyon sa sapa. Nagbabakasakaling bawat batong maihagis ko'y mawawala ang sakit na nararamdaman ko.
Hindi ko na alam kung gaano ako katagal na umiiyak. Ito ang unang beses na umiyak ako na kahit pilit kong pigilan ay patuloy pa rin ang pagtulo ng luha ko. Tuyong-tuyo na ang aking lalamunan sa paghikbi. Apat, lima? Hindi ko na alam kung ilang oras pero kahit gano'n ay hindi pa rin maalis ang saki
