Josephine,
Rea handed me the key while we walked to a quiet part of the lounge, near the back hallway. Medyo humupa na rin ang kaba sa dibdib ko, lalo na’t nakuha ko na ang pinunta ko rito.
“Sorry Jo. Sobrang dami ng tao kaya ‘di ko agad nasagot ‘yung tawag mo kanina.” Rea give me an apologetic look.
"Ano ka ba, Rea. Ako nga dapat ang mag-sorry. I shouldn’t have dragged you into this. Pasensya na talaga. Hindi kasi ako puwedeng umuwi ngayon. Baka pagalitan ako lalo ni Mama.”
She smiled at me gently, like she understood more than she let on. “'Yong mama mo talaga para siyang stepmother sa Cinderella. Kung makautos sayo akala mo kung sinong Donya. Parang wala siyang ibang gustong makita kundi pagkakamali mo.”
Napangiti ako kahit papaano. Hindi dahil natutuwa ako sa sinabi niya, pero d
