CHAPTER 46: Sacrifice
“Anong oras na? Bakit gising pa kayo?”
Tinalo pa ang kidlat sa bilis nilang magsialisan at magsilipatan sa kaniya-kaniyang puwesto. Mabilis silang bumalik sa mga gawaing naiwan para tapusin. Madam Afomia stood on the door of our house holding her stout stick. Kung gaano sila kabilis na nawala kanina sa harap ko ay ganoon din nila kabilis natapos ang mga gawaing pinagkakaabalahan nang una sabay diretso sa mga kama para matulog na. Ibinalot na rin nila ang mga katawan sa kumot na pinaghahatian ng ilang tao at umastang tulog na.
“Ikaw, Versailles? Ano pang hinihintay mo? Gusti mong ihele pa kita gamit itong pamalo ko?”
“Matutulog na po ako nang dumating kayo,” mahinahon kong s**o.
“Kung gayon ay sinisisi mo ako dahil gising ka pa?”
“Wala akong sinabi, Madam.”
Si
