20
2025 Words
Nang sumunod na Linggo, di ko na napigilan ang mga kaibigan sa gusto nilang mangyari. Napilitan akong sumama, kahit na wala sa huwisyo noon. Siguro dahil sa iniisip ko sina Kuya. Baka nga nag-uumpisa na ang mga trainings no'n, baka nga puspusan na. Isang Linggo pa lang naman ang nakalipas, pero parang ang tagal na.
Isang gabi rin kami sa patag ni Tatang Isko bago bumaba ng alas siete ng sumunod na araw. Kaya pagal ang katawan, at sa halip na makibalita ay itinulog ko iyon. Gabi na nang muli akong nagising. Pagkababa ay siyang panghapunan kaya pagkatapos na naman ng pahinga ay muli akong natulog. Ni hindi ko na naisip sina Kuya... saka, isa pa, hindi ko rin naman sila makakamusta. Dahilan ng bawal ang cellphone at lalong abala ang mga yon.
Sinanay ko iyong sarili ko na bumalik sa dati. Ano bang kasiguraduhan na kakayanin noon ang limang taon? Sa dami ng mga babaeng nakapaligid, di kaya matukso iyon?
"Mag-eexam ka raw? Sabi noong kaibigan mo. Kaya... ano, magtatanong sana ako." Alangan na tanong noong kaklasi ko.
Namilog ng bahagya ang mga mata ko sa gulat, ito kasi ang tahi-tahimik sa loob ng silid. Di nakikipag-usap. In short, mas loner pa sa akin.
"Oo, ah... ano nga pala?" Alangan na tanong ko rito at hinayaan na lang ang librong nakabukas.
Medyo napakagat labi ito at natatarantang naupo sa tapat ng upuan ko. Doon na ito nagtanong, medyo nakakailang lang na gusto nitong makipaglapit para lang may makasama sa exam.
Hindi ako sanay na may kasama habang nagrereview, ngunit naisip ko rin na tulad niya ay kailangan ko rin siya para maipasa iyong exam. Ang mga kaibigan ko naman kasi, walang interes sa mga ganitong oportunidad.
Si Danica, medyo mahiyain, ngunit alam na alam ang priority sa buhay. Nakakahanga.
Kaya siguro naisama ko siya sa grupo, kahit na napaka ng mga kaibigan ko at kahit halatang naiilang siya roon. Minsan, napapaiwas na lang ito sa tuksuhan. Ako nama'y sanay na kaya binabaliwala ko na lang.
Malapit ng magDesyembre. Malapit na ang pasko. At sa halip na masiyahan ay nagugulat na lang ako na biglang matutulala at mapapaisip sa sitwasyon nina Kuya. Kung kumusta na ba ito, kung kinakaya ba ang training. O kung ano.
At sa halip na masiyahan, kasi Desyembre na. Pasko at bagong taon sa Hunyo, nalulungkot pa rin ako.
Hindi makakauwi sina Kuya, yon ang sinabi ni Mommy. Iniintindi ko kasi nag-uumpisa pa lang naman sila. Siguro sa susunod na taon... ewan, kung kailan... walang kasiguraduhan.
Kaya, tinuon ko na lang ang sarili sa pag-aaral. At nagbunga naman lahat. Kahit na nag-aral naman ako nang mabuti, di pa rin ako makapaniwalang naipasa ko iyon. Para akong lutang. Nakalimutan kong nagdaan na ang pasko, at malapit na rin ang pagtatapos ng eskwela. Sa susunod na taon lilipat na ako ng eskwela.
Medyo malayo, at kailangan kong magmanatili sa loob ng campus. Iyon ang patakaran. At nahihinuha ko na ang mangyayari sa taon na yon. Isang taon lang naman at pwede na akong umuwi sa amin. Hindi naman daw ipinagbabawal ang cellphone. Kailangan lang talagang mag-aral ng mabuti.
Mabuti na lang din at kasama ko si Danica na naipasa iyong exam. Hindi ako magiging loner, hindi ko masyadong mamimiss ang mga kaibigan. At lalo na sina Mommy. Isang taon lang naman.
Naisip ko rin naman kung mananatili ako sa labas. Mapupuno lang ako ng bagabag.
Nakapagpaalam ako ng maayos, sa mga kaibigan at kina Mommy. Hindi ko nga lang nagawa kina Kuya dahil hanggang ngayon alam kong abala pa rin ang mga ito. Isang beses ko nga lang nakausap si Kuya... at wala kay Santi.
Medyo nakakalungkot, ngunit tiniis ko. Hindi nga ako sigurado sa kanya.
"Okay lang ba iyan?" Medyo kabadong tanong ni Danica...
Di nga rin ako sigurado. Ngunit susubukan lang namin ang lumabas. Kung maninita, e di bumalik sa quarter. Ang iba nga naming kaklasi ay malayang nakakalabas masok... o dahil hindi naman nila piniling manirahan dito?
"Magpapaalam naman tayo, Dan." Ako nga rin ay kinakabahan.
Kaya lang, masyado nang mahaba ang buhok ko. Umaabot na hanggang pang-upo. At hindi na rin pantay ang pagkakakulot. Bumabalik na iyon sa dating malambot na pagkakaalon.
"S-sige," tango nito.
Napangiti na lang ako at mabilis na tinanaw ang gate, nandoon ang guard. Pero pwede naman sigurong pakiusapan.
At mabuti na lang pumayag, iyon nga lang hindi kami pwedeng magtagal sa labas. Sisilip si Ma'am Tesoro, at titingnan nito kung maayos ba kaming nananatili o tumakas din tulad ng iba.
Mabilis lang naman, ipapaputol ko lang itong buhok ko at uuwi rin kami kaagad.
"Chics," natutuwang sabi noong bakla habang inaayos iyong buhok ko sa tapat ng salamin.
Bumalik na sa dating alon itong buhok ko. Ganoon pa rin naman ang mukha ko. Walang nabago, ganoon pa rin talaga.
"Uwi na tayo," kabadong aya ni Danica. Kanina pa ito palingon-lingon. Ako nama'y natatawa na lang, parang di naman gumagawa ng kalokohan ang isang 'to. Nagugustuhan ko pa ang pagiging malaya. Kaonting oras na man lang.
"Please, Kata. Balik na tayo..."
Napailing ako at ngumingising inabot itong lalagyan ng kung ano mula sa isang rack at binayaran sa counter. Kinakabahan pa rin si Danica, na talagang hindi napapakali.
Medyo nakahinga lang ito ng nasa loob na kami ng jeep, nangalumababa nama ako at pinanood ang takbo ng mga sasakyan sa labas. Nakakalungkot.
Bakit naman ako malulungkot? Kata, pag-aaral muna.
Di ko inakalangan makakapasa ako, magkakaroon pa ng scholarship sa Kolehiyo! Ang kaibahan lang, malayo ako... walang curfew. Walang boarding school. Pwede rin naman akong umuwi-uwi sa amin. For sure, malaki na ang bunso namin ngayon. At siguro nag-aaral na rin si Naru. Baka nga makulit na at kinukulit na sina Mommy.
At sina Kuya, siguro tapos na sa training. Wala akong balita, ni hindi man lang makontak. Siguro masyado nang abala ang dalawa.
Kinalimutan na rin nila siguro... ako? Kinalimutan na ba ni Santi?
Higit isang taon... nakalimutan niya na sa siguro ako.
Hindi ko naman siya masisisi. Nagbabago ang tao, nagbabago rin ang nararamdaman. Oo nga hindi na masakit tulad noong una... ngunit at sadyang nakakapanghinayang. Bumabalik na kasi itong nararamdaman ko, ngunit pinipigilan na naman ng Tadhana.
Napatili si Mommy ng makita ako sa pintuan. Nagulat ako roon, namimilog ang mga mata ko sa naging reaksyon niya. Para bang naiiyak ito at inabot ako para mayakap ng mahigpit.
Ang panlalaki ng mga mata ay nauwi sa halakhak ko. Di ko mawari kung dapat ba akong matawa o maiyak.
Isang taon ba naman, kulang ang videocall.
"Ang dalaga ko! Ang ganda-ganda mo na anak... God, ang ganda-ganda mo na talaga!" Naiiyak na gagap ni Mommy sa pisngi ko.
Matawa-tawa naman ako. Mainit ang pisngi sa pinagsasabi niya. Nakatitig pa naman sina Naru at Daddy rito, iyong bunso namin ay nagtataka lamang.
"Mommy naman, nagbubuhat kayo ng sariling bangko."
Natawa lang ito at nilingon si Daddy na nakikitukso na rin. Napailing na lang ako at mabilis na nakihalo kina Daddy para kulitin ang mga kapatid. Tuwang-tuwa ang mga ito... noong una medyo nagtataka pa ngunit ng nakagaanan ng loob ay nakilaro na rin.
Bakasyon kaya mas mahaba ang oras ko na makasama ang pamilya. Madalas lang talaga na nakatambay ako sa bahay. Kung hindi pa nakigulo sina Karen, Farrah, Kim, Popoy at Thad ay baka nakalimutan ko na nga talaga ang mga 'to.
Nilaro rin nila ang 1 year old naming bunso. Si Naru, hindi malaro kasi nga siguro nagkakaisip na kaya nakabuntot lagi kay Daddy.
Natatawa na nga lang ako sa tuwing natutulala si Farrah o kaya si Karen. At kahit siguro ang mga lalaking kaibigan.
Malaki siguro ang pinagbago ko. Pakiramdam ko nga rin... medyo nag-iiba na talaga ang hugis ng katawan ko. Alangan ako rito. Mas tumangkad nga ako. Nakakalaman ang dibdib na hindi ko nagugustuhan. Nakakailang, lalo na kapag nagtatagal ang mga mata ng mga lalaki roon.
Para bang kabastos-bastos ako gayong hindi naman ako nagdadamit ng seksi.
"Titay, yong totoo?" Nagdududang tanong nito ni Farrah ng naiwan kaming dalawa.
Kumunot ang noo ko rito, hindi ko maintindihan iyang tanong niya. Abala rin kasi ako sa pagbabasa ng medical books.
Kahit bakasyon kailangan kong mag-aral. Gusto ko ngang maging Doctor pagkatapos ng nursing na kukunin ko. Kaya kailangan kong galingan.
"May boyfriend ka na ba?" Bulong nito, nakasilip kay Thad na kanina pa nga nakatitig rito. Kakaiba ang mga titig nito, may halong... ewan?
"Wala... paano ako magkakaboyfriend e puro aral ako doon?" Kunot na iyong noo ko.
Ngumisi naman ito at pinisil ang manipis kong braso. Saka bumulong... halos mahulog ako sa inuupuang sofa.
Di makapaniwalang tinitigan ko lang ito. Mas lalong lumawak ang ngisi nito.
"Titay, totoo! Kanina pa kaya nakasilip iyang kapitbahay niyong wala namang paki sa'yo dati! Tingnan mo nga kahit si Thad, parang nadudumihan ang isipan. Para kang ano..." pasada niya sa buo kong katawan.
Pinangilabutan naman ako at mabilis na tinikom ang bibig. Di ko naman napapansin masyado iyon. Akala ko dala lang pagdadalaga kaya mas lumapad ang balakang ko, mas lumiit ang bewang. Nagkakaumbok ang pang-upo. At naninikip ang dibdib.
Shit! Sa loob ng isang taon... iba na ang tingin ng lahat sa'kin!
Nanlulumong inubos ko ang isang Linggo sa bahay. Kahit nag-aaya sina Farrah aty buong pagtanggi na ang ginagawa ko. Di ko lubos maisip na habang naglalakad ako ay iba na ang tumatakbo sa isipan ng mga kalalakihan.
Medyo nahiya na nga rin ako habang pinapasadahan ang katawan. Payat nga ako, pero di makapaniwalang matambok ang pang-upo't dibdib.
Pagal na inihiga ko na lang ang pagod. Pumikit ako roon ng mariin. At tanghaling natulog para lang mawala lahat ng iniisip.
Ngunit sa kalagitnaan ng pagtulog ay nagising ako sa paglundo ng kama. At ganoon na lang ang gulat ko ng makitang naghuhubad ng pang-itaas si Santi. Lumingon ito sa akin, medyo seryoso.
Moreno'ng moreno at malinis ang pagkakagupit ng buhok. At nanubig ang bibig ko ng makita ang lapad ng katawan nito. Mas malapad kesa noon... nasa malalim ang bitak ngayon. Natulala tuloy ako roon.
"Magandang hapon, Kata." At seryosong bati nito.
Hindi ko napigilan pa itong humiga sa tabi ko at mabilis na sinikop ang bewang ko palapit sa kanya.
"Umabot rin ako sa wakas." Tuwang-tuwa na sabi niya. Nakatitig sa mga mata ko.
Tulala pa rin ako. Di makapaniwalang nandito siya... hindi panaginip. Dahil alam kong gising na gising ako rito.
Nang hindi ako sumagot ay sumeryoso na ito. Nakatitig pa rin ng malalim sa akin. At nagulantang na lang ako noong humaplos ang magaspang nitong palad sa bewang ko. Paikot sa gilid. Namimisil. At mas lalo na noong ibiniba niya't hinaplos sa labas ng sout kong pyjama.
"Dalagang-dalaga ka na, Kata... nakakalibog."
Napaatras ako noon, namimilog ang mga mata ngunit hinapit niya ako ulit palapit sa kanya. Hinaplos na naman ang bewang ko. Alam kong nanggigigil ito. Kahit wag na ang klasi ng paghaplos niya ang basehan kundi... itong bukol na nasa pagitan namin.
Nakapirmi lang ngunit parang di na ito nakatiis at kiniskis sa pagitan namin. Manipis ang pyjama ko kaya, nalilitong kinilabutan ako noon... matigas, parang kahoy. Matigas talaga.
"Hmm, Kata. Sabi ko naman, hintayin mo'ko."
Medyo malungkot na sabi nito... na hindi ko naman kaagad naintindihan. Hindi naman ako nagkaboyfriend ah?
"Umiba yata itong hugis ng katawan mo... Kata, hindi mo talaga ako hinintay?" Malungkot na malungkot na sabi nito.
Nang naintindihan ko na ang pinupunto niya at umusog ako palayo. Kahit ba, nakakapangilabot iyong tigas... nainis na lang ako bigla.
"Santiago! Inaakusahan mo ba ako?!" Inis na singhal ko rito.
Walang reaksyon, nakatitig lang ito. Parang pilit na binabasa ako nito ngunit hindi pa rin siguro naiintindihan kasi umiling ito at hinapit ang katawan palapit sa kanya. Bahagyang inangat ng kaonti para pumantay iyong pang-ibaba ko sa kanya.
"Hm, pwedeng subukan?" Unti-unting sumilay ang ngisi nito.
Na ikinakunot ng noo ko... susubukan ang alin?
"Ipapasok ko, at pag may nakaharang... then you're telling the truth.... ipapasok ko Kata... okay lang ba?"
Gigil niyang sabi na umaaksyon nga talaga... sa pagitan ko. Nangilabot tuloy ako roon at pinigilan ang bewang niya. Kaya lang, ang bastos talaga nito.
Pagkatapos ng isang taon... mas lumala nga yata ito.
- Writer
