Fated To Love You

CHAPTER 14

Habang nag lalakad palabas ng school kasama si Gigi ay nakita ko si Nash na nakatayo malapit sa kotse nya, na parang may hinihintay. At mukhang ako yun. He started walking towards me as long as he noticed me walking.

Kinalabit naman ako ng mahina ni Gigi.

"Una nako ha, I still have something to do. Good luck and see you later," he kissed my cheeks and bid his goodbye to Nash before walking away.

"Text me!" pahabol ko sa bakla na ginantihan nya naman ng kaway ng hindi lumilingon.

Pasaway! Saan naman kaya pupunta yon? Bumuntong hininga na lang ako at naramdaman ko naman si Nash na nakalapit na sa akin.

"Hey... what are you doing here?" I ask as I turn to him.

As long as he reaches me, without a word, he locks me surrounded by his big arms at binagsak ang ulo sa balikat ko. Mabibigat ang paghinga nito na parang may pinapasang bigat na pakiramdam.

"N-nash..."

I noticed a lot of people looking at us, but he seems like he doesn't care at all, so I did the same and let him rest at my shoulder kahit bigat na bigat na ako. Para syang ilang araw na walang tulog at pahinga.

I slowly tap his shoulder, and later on, I felt my cheeks watered. Tumingin ako sa langit and the weather is so nice. Hinawakan ko ang pisnge ko at pinahid ang tubig na tumulo. I just realized that it was my tears that rolled down from my eyes. I didn't even notice that I'm crying.

Is it because of happiness? Or.... pain.

Huminga ako ng malalim at sinulyapan si Nash na nasa balikat ko parin ang ulo. What are you doing with your life... what are you doing with my life?

Why do I need to feel this way.

"Nash, is everything okay?"

Bumuntong hininga sya at tumingin sakin. Bakit parang may mali? Hindi nya parin inalis ang mga kamay sa bewang ko, hinayaan ko nalang dahil mukha syang pagod na pagod ayokong dumagdag.

He forms a little smile that doesn't reach his eyes.

"I'm fine.."

He's lying, I know.

"No, you're not,"

Nabura ang ngiti nya. Kahit hìndi nya man sabihin masyado ko na syang kilala kaya hindi na sya makatago sakin ng mga bagay bagay. I remove his arms around me kaya napatingin sya don. Kita ko pa ang pag daan ng sakit sa mata nya akala siguro ay ayaw ko sa ginawa nya.

I glance at my watch, I still have time.

"Gutom na ako," kahit d naman. "Let's eat, hmm?"

I reached for his hand and interwined our fingers. I saw emotions I couldn't figure out in his eyes. I have modelling to attend too and two hours from now mag start na. Hindi man lang ako kinabahan na ma late, makakapunta pa naman ako madali lang naman kumain.

Sinulyapan ko si Nash na naunang mag lakad sa akin para kunin ang kotse nya. Handa akong ma late sa pupuntahan ko madamayan ka lang sa nararamdaman mo.

Sana ramdam mo kung gaano ka, ka importante sakin.

"Uhmm, can you remove the garlic to this dish?" I talk to the cashier as nice as possible.

"Sorry ma'am pero hindi pwede, you can actually remove those yourself,"

"Ohh.."

Tumingin uli ako sa menu looking for dishes that don't have a garlic. Taena kasi ayoko non. I'm allergic to those, and it was not really just a normal allergy but a major one. Hindi lang pupula o mangangati ang kutis ko kundi ay para din akong kakapusan ng hingina don, na pwede kong ikamatay.

"May problema ba dito?"

I didn't pay attention to whoever that is and just smiled at the crew saying its okay na merong garlic halos naman siguro lahat ng pagkain meron non.

It was so weird of me.

"Good noon, sir Cian, we don't have any problem here, sir,"

Rinig kong usal ng babaeng crew na sa tingin koy manager nila ang kausap.

Sinungaling amp.

Gwapo siguro kase grabe mag pa cute eh hindi naman sya cute mukha syang ewan sa make up nya. I don't want to be judgmental but ano to restaurant o contest ng make ups? Sya nalang kaya isali don sa modelling ng make up na pupuntahan ko bagay sya don tapos yung theme halloween.

"Hey, let's eat?"

Nilibot ko ang pagkain ko. My lips formed a smile when I saw the dishes na walang ni kahit isang bawang. Kinuha ba ni Nash? Siguro, alangan namang hindi nya alam na bawal ako non.

"Great, hindi na ako mahihirapang kunin ang bawang hehe,"

As we started eating, I felt like there's something from the glass outside na parang may nakatingin samin. Tumingin tingin ako sa glass window pero wala akong makitang kakaiba. Sinubukan kong hanapin pero wala akong mahanap ang tanging napansin ko lang ay ang isang sasakyan na paalis pa lang, a limousine.

Siguro ay muni-muni ko lang yon.

"What are your plans later?" he asks.

Napatingin naman ako sa kanya at biglang naisip na may lakad pa pala ako muntik ko ng makalimutan.

"I have to attend modelling tonight, kinuha ako ng branch ng make ups," I answered.

He stared at me before nodding. Habang kumakain ay tingin sya ng tingin sakin kaya binilisan ko ang pag kain ko. It's awkward for me hindi ako sanay na may nagmamasid sa akin na kumain, at yung tingin nya na parang may kakaiba. He is the first guy who makes me feel this way.

Bakit ba sya nakatingin may dumi ba sa mukha ko?

"Hey, no rushing," pinunasan nya ang gilid ng labi ko habang nakangiti na parang ewan.

"I already talked to the event organizer na ma la-late ka, so no rushing, take your time,"

Napalunok nalang ako sa nginuya ko at pinagpatuloy ang pagkain kahit na hindi ako mapakali. Paano nya naman ginawa yun? Pambihira naman to.

Hindi ko pinansin ang mga tingin nya sa'kin at pinagpatuloy ko nalang ang pagkain ko hanggang sa natapos kami. Hinatid nya ako sa lugar kung saan gaganapin ang modelling at umalis na agad dahil may pupuntahan daw sya. He kissed my forehead before leaving and said that he would be back soon.

"Model number three, please be ready, your next,"

I look at my face in the mirror. This is it. This is my first modelling project, and I can't deny that I'm very nervous. Hindi ko naman first time talaga, but as a young Ukaye, it's my first time.

Hinawakan ko ang makulot kong buhok habang pinagmamasdan ang sarili ko.I have make up artist and hairstylist, but I still insists na ako nalang ang gumawa para sa sarili ko. The body doesn't know how, but the soul knows. Alam ko kung anong kulay at arte ang nababagay sa'kin that's why I prefer to do it.

"Next!"

As my heels touch the stage para akong nasa langit. It feels like I am so close to what I want to become. I just think that this is my past life, yung batang ako na pa tuloy paring nangangarap at tutupad sa pangarap kong hindi natupad. I'm looking at the people around watching me. Parang, this is the first step for me to shine.

The feeling of first time to walk in the runaway feels heaven... again.

"Impressive!"

I walk fiercely with head high, and when I reach to the edge, I smile before making a small turn. Palabas na ako ng stage ng tumingin ako sa camera at ngumiti ng matamis. I like myself now, even before I already accepted the faith na nakalaan para sa'kin... at ito yon.

"She's really gorgeous."

"Yes, she is ma'am, very stunning."

"Hmm..."

Nakaramdam ako ng kaba ng pababa na ako, parang ngayon lang ako dinantan ng kaba even if my turn is already done. Isa to sa nadala at na apply ko sa buhay ng babaeng to. Kinakabahan lang kapag tapos na.

Gosh.

"Ang galing mo miss pwede ka sumali sa mga contest sigurado akong mananalo ka!" puri agad ng isang babae pag balik ko ng backstage.

Napatawa nalang ako ng mahina sa narinig sa make up artist ko. She is not the only person na nag sabi sakin nyan, marami sila. Gusto ko din.

"Thank you, po, " I laugh softly at her remarks. Nahihiya na ngayon dahil marami ng tumitingin.

I'm actually thinking of binibining pilipinas. I was wondering if am I qualified to fit in that event? Makakaya ko ba? Madaming gumogulo sa isip ko pero isa kang ang nakakasigurado...

Gusto kong sumali. At sasali ako.

Someone believes in me maraming tao ang humahanga at marami ang nag hihintay makita ako sa taas so I will also believe in them.

"Are you tired?" tanong ng pahinga ko.

I nooded at Nash before closing my eyes ng makasakay ako sa passengers seat, habang sya naman ay may kinuha sa likod ng kotse nya na hindi ko na pinagtuonan ng pansin. Ang sakit ng ulo at katawan ko, masyadong maraming nangyayare sa araw na to.

I badly want to sleep, this day is very tiring.

Habang nakapikit at naramdaman ko nalang na bumukas ang pinto ng kotse, kalaunan ay may malamig na kamay ang kumuha sa paa ko at dahan dahang hinubad ang heels na suot ko.

Napamulat ako ng naramdaman ko ang malambot na bagay sa paa ko. Sinuotan nya ito ng sapatos.

"Nash..."

He looks up at me and smiles warmly.

Napatitig ako sa kanya. Ang gaan sa pakiramdam ng mga ngiting binibigay nya na parang napawi lahat ng pagod na meron ako. Sa dinami daming nangyari at sa isang iglap lang nabura lahat ng bigat.

Damn this feels.

"Sorry if I wake you up... nakita kita kanina, your feet looks like in pain, so I brought you a pair of shoes, nerby," he said in a soft tone like he was talking to a baby.

Ngumiti ako sa kanya. "Thank you,"

"Anything for you, matulog kana sigurado akong pagod ka."

I can't help but smile and at the same time feel sad. This is too good to be true. Sana totoo, sana.

Ayokong mamulat sa realidad na hindi talaga kami ang para sa isa't isa. Ayokong ma sanay sa taong alam kong nakalaan para sa iba. Masyadong mahirap tanggapin na hindi kami pwede.

As I stared at his eyes, I saw a soul, a soul that I must say na hindi para sakin.

Sana ako nalang.