Chapter 47
Mula pa kanina ay hindi na humuhupa ang pagkahilo ko. Akala ko dahil lang sa puyat o stress, pero habang tumatagal, mas lalong umiinit ang sikmura ko. At ngayon, habang naka-upo ako sa waiting area ng ospital, nanginginig ang kamay ko habang nakahawak sa braso ni Azrael.
Tahimik siya. Hindi ko na kailangang itanong kung ano ang iniisip niya. Alam ko. Hindi pa rin siya nakakabawi mula sa pagkakatagpo nila ng kanyang ina.
"Ms. Cervantes?" tawag ng nurse.
Nag-angat ako ng tingin dito mula sa pagkakasandal sa balikat ni Azrael.
"Let's go." Inalalayan ako ni Azrael patayo.
Hinawakan niya ang baywang ko, marahang inalalayan papasok sa loob ng consultation room. Tahimik pa rin siya at walang imik. Pero naroon ang pag-aalalang hindi niya masabi sa salita.
"You may sit," sabi ng
