Sin with my Step Daddies SSPG)

Chapter - 4

Pumasok ako sa loob ng aming maliit na bahay, pinilit na punasan ang lahat ng bakas ng iyak. Ayokong makita ni Tatay na durog ako. Sapat na ang hirap niya sa bawat pag-ubo niya ng dugo.

Kinabukasan, kahit mabigat ang pakiramdam ko at parang may nakadagan sa dibdib ko matapos ang pakikipagtuos kay Mommy, pinilit kong bumangon. Inayos ko ang sarili ko at bumalik sa bar. Wala na akong pakialam kung makita man niya ako roon. Hindi niya ako mapipigilan. Nagtatrabaho ako para sa amin ni Tatay para sa gamot niya, para sa pagkain namin. Hindi ako pwedeng tumigil dahil lang sa takot sa kanya.

Pero nang makarating ako sa tapat ng The Velvet Cage, para akong hinahabol ng mga padyak ng mga kabayo dahil sa lakas ng kabog ng aking dibdib.

Madilim ang paligid. Ang malalaking neon lights na dati ay kumukutitap ay patay na. May nakapaskil na malaking “Closed” sa pinto at may mga police tape pang nakaharang.

“Manong, anong nangyari rito?” tanong ko sa guard ng katabing gusali, halos malaglag ang balikat ko sa kaba.

“Pinasa-ra na kagabi, Miss. Sabi-sabi rito, may utos daw mula sa taas. Si Mrs. Montenegro daw ang nag-utos na ipasara ang bar dahil sa kung anong violation. Biglaan, eh,” sagot ng guard habang nagkakamot ng ulo.Napahawak ako sa dibdib ko, walang ibang Mrs. Montenegro ang nagpunta rito kagabi kundi si Mama lang. Ginamit niya ang bago niyang apelyido at kapangyarihan ng asawa niya para lang mawalan ako ng trabaho. Talagang sisiguraduhin niyang wala akong matatakbuhan para mapilitan akong bumalik ng probinsya.

Pero hindi ako pwedeng sumuko. Hindi pwedeng ganito na lang, hindi nita ako puwedeng diktahan dahil una sa lahat wala siyang kuwentang ina!

Naglakad-lakad ako, dala ang resume kong medyo gusot na sa bag. Hanggang sa makarating ako sa dulo ng kalsada, sa isang bar na hindi ko pa napupuntahan, ang

"The Hidden Paradise, isa sa pinakatanyag at exclusive bar na tanging pinupuntahan ng mga hindi mga basta-bastag tao.

Iba ang aura rito. Mula sa labas pa lang, ramdam mo na ang yaman. Ang mga sasakyang nakaparada ay puro sports car at bulletproof SUV. Mas expensive ito kaysa sa pinagtatrabahuhan ko dati. Huminga ako nang malalim. Bahala na!

Dumiretso na ako sa guard at agad niya akoong pinasadahan ng tingin mula ulo hanggang paa.

“Mag-a-apply po sana akong waitress,” lakas-loob kong sabi.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, lalo na ang sapatos ko (na buti na lang ay nadikitan ko na ng mas matibay na pandikit.

“Wait ka lang riyan, Miss. Tatawag lang ako sa loob.”

Tumango ako at habang kausap niya sa telepono 'yung tinawagan niya ay taimtim naman akong nagdarasal na sana ay mapili ako. Pagkakababa ng tawag ay ngumiti sa akin ang guard.

"Pinapasok ka sa loob. Nandiyan ang manager hinihintay ka niya."

"Hala! kuyang guard salamat po! hayaan mo kapag sumahod ako ililibre kita, pramis!"

"Kahit isang gabi lang, bayad kana sa akin." Sagot niya kaya naman nawala ang ngiti ko. Bastos pala ang isang 'to!

Hindi ko na lang siya sinagot at pumasok na ako sa loob. Namangha ako sa ganda ng bar para lang akong nasa hotel as in ang ganda-ganda.

"Reah Dela Cruz?"

"Yes po, ma'am." Ngiti kong sagot sa bakla. Napataas ang kilay niya pero halatang nagustuhan niya ang pagtawag ko sa kanya ng ma'am instead of sir.

“Sakto, we need a VIP server. Pero dahil special handling ang kailangan dito, ang may-ari mismo ang mag-i-interview sa’yo. Follow me.”

Sumunod agad ako at habang naglalakad kami sa loob, nanginginig ang mga tuhod ko. Ang amoy ng mamahaling pabango at leather ay nakakalula. Huminto kami sa harap ng isang malaking double-door na gawa sa mahogany.

“Pasok ka na. He’s waiting,” sabi niya.

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Madilim sa loob, tanging ang liwanag mula sa bintana na kita ang skyline ng Maynila ang nagbibigay ng anino sa isang malaking mesa. Isang lalaki ang nakatalikod, nakatingin sa labas habang may hawak na baso ng whiskey.

“Sit down,” maawtoridad na boses nito. Ang boses na iyon... tila pamilyar sa akin parang narinig ko na minsan.

Nang dahan-dahan siyang humarap, halos malaglag ang panga ko. Ang lalaki sa parking lot. Ang lalaking kumibit-balikat lang nang makita ang sirang sapatos ko. Akala niya ay hindi ko siya napansin no'ng gabing 'yon.

Nakaupo siya sa malaking leather chair sa gitna ng silid.

"Good-"

"Darling look at this."

Naiwan sa ere ang sasabihin ko nang biglang sumulpot ang isang babaeng hubo't hubad at agad siyang kumandong sa lalake.

Pero ang lalake ay tila hindi narinig ang sinabi ng babae at nakatitig siya sa akin kaya tiningnan rin ako ng babae.

Nawindang ako nang makita ko si Mama!

Hindi ko alam ang maramdaman ko, parang may kirot na gumuhit sa aking puso. Napakasuwerte ng walang hiya kong ina!

Ibig sabihin ang lalaki na 'yon ang asawa ni Mama? siya ang lalaking madalas pag-usapan ng mga katrabaho ko sa bar, ang bilyonaryong mailap, ang lalaking hindi raw pumapatol sa mga hamak na katulad namin.

Si Adriano Montenegro.

Sa isang iglap, nagdugtong-dugtong ang lahat sa isip ko. Kaya pala ipinasara ni Mommy ang bar. Kaya pala ganoon na lang ang takot niya nang makita ako kagabi. Ang napangasawa niya ay hindi lang basta mayaman siya ang hari ng industriyang ito, pero ang hindi ko maintindihan ano ba ang kinatatakot niya?

Naramdaman ko ang panginginig ng aking mga tuhod. Gusto kong tumalikod at tumakbo palabas, pero tila nanigas ang aking mga paa sa sahig.

Napatingin sa akin si Mama. Nakita ko ang biglang paglaki ng kanyang mga mata at ang pamumutla ng kanyang mukha. Ang takot na naroon ay hindi para sa akin, kundi para sa kanyang posisyon.

"Who are you?" tanong ni Adriano, ang boses niya ay kasing-lamig ng yelo habang nakatitig sa akin. Ang kanyang mga kamay ay nananatiling nakahawak sa baywang ni Mama, isang imahe ng pagmamay-ari na tila sumasampal sa akin sa katotohanang dalawa na kaming pinagsasaluhan niya—si Mama ay kaniyang reyna, at ako ay isang pulubing tila nanghihingi ng limos mula sa barya-barya nila!

Hindi ako makapagsalita. Nakatingin lang ako kay Mama, naghihintay kung ipakikilala niya ba ako. Kung sasabihin niya ba ang totoo. Pero ang nakita ko lang sa kanyang mga mata ay ang utos na manahimik... at ang banta na kapag nagsalita ako, hinding-hindi ko na makikita ang liwanag ng bukas.

Ngumisi sa akin si Mama parang ikinatutuwa niya pa na nagpang-abot kaming dalawa sa ganitong posisyon.

Sa harap ng mga mata ko, walang pakundangan na ibinaba ni Mama ang kanyang sarili. Parang hinihiwa ang puso ko nang makita kong sinubo niya ang sandata ni Adriano.

Kaagad akong napaiwas ng tingin. Napapikit ako nang mariin habang ang puso ko ay parang gustong kumawala sa aking dibdib. Naninikip ang paghinga ko. Hindi ko maintindihan ang aking sarili bakit ako nagkakaganito gayong mag-asawa naman sila. Normal lang 'yon pero ang hindi normal ay siguro dahil may nanonood sa kanila o siguro dahil...

Napakagat ako sa ibabang labi ko, hindi ko kayang pangalanan ang silakbo ng aking dibdib.

Ngunit sa kabila ng ingay ng pagsipsip at ang malalim na paghinga ni Adriano, isang kakaibang katahimikan ang bumalot sa silid.

"Ugh... f*ck..."

Narinig ko ang mahina ngunit mariing ungol ni Adriano.

"I'm asking you, baby girl. Who are you and why are you here?"

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, at doon ko nakitang nakatitig pala sa akin si Adriano. Habang ginagawa ni Mama ang kawalang-hiyaan niya ang mga mata ng asawa niya ay nakapako sa akin. Ang kanyang tingin ay tila nanunuot sa aking kaluluwa, para akong hinihigop ng mga titig niya.

Pilit kong tinatagan ang sarili ko. "My name is Reah Dela Cruz, and I'm applying-"

"Ohhh, God..."

Hindi ko natapos ang aking sasabihin nang bigla siyang umungol pero ang tingin niya ay hindi niya inaalis sa akin. Napanganga siya at parang nagsusumamo ang mukha niya.

Nagulat ako nang lumabas ang maraming katas at puti sa sandata niya. Tas biglang tumawa si Mama at ngumiti rin si Adriano.

"Clean it with your tongue..." Utos nito na agad sinunod ni Mama saka tumingin sa akin si Adriano.

"My wife..." dugtong niya. Hindi ko alam bakit parang mga kutsilyong tumutusok sa aking dibdib ang huli niyang sinabi.