Chapter 47

1312 Words

"Blair," his voice crooked. His lip is pursed and then a second later back again. He was hesitating to make an statement. "Hey I'm s-sorry I didn't plan to do such thing like that..." his voice is raspy. I swallowed hard naghahanda sa maaraing sabihin ko. Kung tutuusin mas unfair sa akin ang lahat. ako itong na agrabiyado pero bakit ako pa itong may responsibilty sa lahat. Bakit kinailangan ko pang magdesisyon kung pwwede ko ba na iurong ang kaso. iniisip ko kasi ang mama niya. naawa ako, ayoko na may umiiyak sa harap ko na naghihingi sa tawad para sa anak. Hindi pa siya naiyak sa unang tawag ng pangalan ko, pero ng matanto ang lahat lahat doon na niya nilabas ang lahat. I saw him how he put the phone down and cry. Rinig ko sa bavkgroind ang daing niya. "I'm sorry..." He kept s

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD