AGENT MHARIMAR’s POV
Nang matapos ang kasiyahan, unti-unti nang nagsialisan ang mga bisita na dumalo pagdiriwang ni Nikolai. Naiwan ako sa balkonahe ng mansion, nakatanaw sa hardin na maliwanag sa ilaw ng buwan. Tahimik, maliban sa mga kuliglig at ihip ng hangin.
Sumunod si Nikolai, dala ang dalawang tasa ng mainit na tsaa. Inabot niya ang isa sa akin at naupo sa tabi ko.
“Hindi pa rin ako makapaniwala,” mahina kong sabi. “I thought… I wouldn’t make it.” Hindi ko mapigilan ang pag agos ng luha sa mga mata ko.
“Pero nandito ka,” sagot niya, marahang humawak sa kamay ko. “At habang buhay ako, hindi ko hahayaang mawala ka ulit.” Tumingin ako sa kanya, at doon ko nakita ang sakit sa mga mata niya. Hindi lang siya sugatan sa labas—duguan din siya sa loob, sa takot na baka hindi niya ako na
