Sandaling Yakap Nalang

PROLOGUE “Nangako ka saakin diba? Paano ako?! Iiwan mo ako? Paulo naman! Hindi ko alam mangyayari sakin pag tinuloy mo 'to” matindi ang pagiyak ko habang nangungusap sa lalaking pinaka mamahal ko. Masakit, sobrang sakit, parang dinudurog ako habang iniisip ko na iiwan ako ni Paulo sa ganitong sitwasyon. Bakit ba ganito?! Kung kelan antagal na namin, kung kelan panatag na panatag na ko sakaniya tsaka siya aalis. Ang sakit-sakit lang. “Jane, napag usapan na natin 'to. Im so sorry. Hindi ko gusto na masaktan ka pero hindi talaga tayo ang para sa isa't-isa” wika ni Paulo habang may mga patak ng luha na makikita sa kaniyang mga mata. Hindi mo gustong masaktan ako pero sa gantong paraan, nasasaktam mo ako, mahal ko. “P-pwede naman natin gawaan ng p-paraan. Dahil may p-pagkakataon naman para mag tigma ang tadhana natin, p-para umayon sa atin ang tadhana. H-hindi ba? S-sagutin mo ko Paulo!” sagot ko sakaniya. Kitang-kita at rinig na rinig sa pananalita ko ang desperasyon. Wala na akong pakialam kung babae ako, lulunukin ko na ang pride ko. Ganon naman diba? Pag mahal mo ilalaban mo, kahit ikaw nalang yung lumalaban itutuloy mo, wag ka lang iwan. Umiling siya saakin bilang hindi pag sang-ayon sa sinabi ko. Mas nagdagsaan ang pag agos ng luha saaking mga mata. Nanghihina sng tuhod ko na dulot ng labis na pagkalungkot. Tanging paghagul-gol lang ang maririnig saamin ni Paulo sa pagkakataong ito. Maraming taong dumadaan sa harap ng San Agustin Parish Church Baliuag kung saan kami naroroon ngunit hindi ito alintana. Ramdam ko ang mga mapanghusgang mga mata ng mga nagdaraan ngunit hindi mahalaga ang iniisip nila. Hindi sila ang nasa posisyon ko, hindi nila ramdam ang sakit na nararamdaman ko. “Jane, I have to go” pagbanggit ni Paulo ng kaniyang salita, agad tumigil ang luha ko at para akong nabingi. Tanging sakit lang ang raramdaman ko sa aking narinig. Tumalikod saakin si Paulo at nagsimula na siya sa paglalakad papalayo. Alam kong umiiyak din siya tulad ko. Alam kong nasasaktan din siya tulad ko pero walang-wala yung sakit na nararamdaman niya kumpara sa nararamdaman ko dahil yung nangyayari ngayon ay siya ang may desisyon at ako? Ako lang naman yung magigipit sa unfair na pangyayari na 'to. “Paulo!” I shout his name at the top of my lungs and I run very fast to reach him. “Sandaling yakap nalang” niyakap ko siya ng mahigpit na tila ba ayaw ko na siyang pakawalan. Tuloy-tuloy parin ang pag takbo ng luha ko mula sa mata. Naramdaman ko ang kamay niya na pumapalupot sa likuran ko. Inihilig niya ang kaniyang ulo sa balikat ko at narinig ko mula sakaniya ang hagul-gol ng sakit at pighati. “I love you Jane and sorry but I have to do this even it hurts” wika niya habang nanginginig ang boses. Umiiyak parin siya tulad ko. Ito ang kahinaan ko, ang makita ang isang lalaki na umiiyak sa harapan ko. Hindi ko kaya, masakit na masyado. “I love you too, Paulo. I don’t want to speak right now, just give me this moment. Sandaling yakap lang, My Man” wika ko sakaniya. Pumikit ako at mas dinama ang mga sandali na kung saan ay maaaring huling pagkakataon na ng aming pagyayakapan. Tumango saakin si Paulo bilang pag sang-ayon. Tulad ko, ay maaaring sinusulit din niya ang mga sandali na ito. “Jane, I have to go. A-always remember, I love you even its just a little time to show our love to each other. I love you, I love you” he said with a tear on his eyes. I gave him a wide smile to say 'its okay' even its not. “I love you too” maikli kong sagot sakaniya at muli nanaman tumulo ang aking mga luha. Lumapit siya saakin at hinalikan ang aking noo. Ang dampi ng kaniyang mga labi ay mas lalong nagbigay lungkot saakin dahil alam kong hindi ko na ito muling mararamdaman sa oras na umalis siya ngayong gabi. Pinunasan niya ang aking mga luha at siya ay tumalikod na saakin at tuluyan nang lumayo. I saw my self dumbfounded under the acacia tree besides on the convent of the Baliuag Parish. All the pain and tears that I can’t show to Paulo was saw by the big tree besides me. All I can do is cry, cry and cry. Even though its hurt, wala naman akong magagawa kundi tanggapin ang mga nangyayari. Bakit kasi ang unfair ng tadhana? Bakit hindu nalang ibigay saatin yung mga bagay na gusto natin? Bakit kailangan pang may masaktan ng ganito?! Bakit?! Umuwi na ako sa bahay at agad na nagdiretso sa aking kwarto, ayoko makita ako ng lola ko na umiiyak, ayoko na masaktan din siya, tama na yung ako nalang wag na siya. Ang iisipin ko nalang, dadating din yung time na mag hi-heal lahat ng sugat na binigay saakin ngayon. Lahat 'to mawawala, lahat 'to mag hihilom at lahat ng bad memories ay mabubura. Dahil life will never grow if you just stay on your problem. END OF PROLOGUE. Author: EmbraceofAnxiety