“Ang hirap mong habulin, a? Artista ka ba?” hinihingal kong tanong sa kanya nang tuluyan akong makapasok sa random stuffs bazaar kung saan siya dinala ng sarili niyang mga paa at mahanap siya. Pagkatapos niya akong iwan roon, kaagad naman akong sumunod dahil ayokong maiwan. Kinakailangan ko pang tumakbo dahil sa kumag na ‘to. Masyadong malalaki ang hakbang niya.
Kasalukuyan siyang nasa shirts section na sobrang organize ang pagkaka-ayos. It was divided by colors.
“Oo, sa future,” tipid niyang sagot na ikinangisi ko naman.
Hindi ko na siya sinagot. Lumapit ako sa gawi niya at tumingin na rin sa mga damit na naroon. Puro magagandang quality ang tela ng mga damit habang sa gitna nun ay mayroong print ng resort na ginawa raw ng mga staffs and turist. Nakasulat iyon sa isang stand sa gitna
