Nadia's Secret

CHAPTER 8

CHAPTER 8

“Nadia, gusto mo bang lumipat sa school ni Marco sa susunod na school year? Malayo pa naman pero gusto ko lang malaman kung gusto mo.”

Nanlaki ang mga mata ko sa tanong ni Tito Michael. Kung lilipat ako sa Saint Loius, makakapagsuot na ako ng magandang uniform at makakasama ko pa si Marco.

“Huwag na Honey. Dalawang taon na lang naman, ‘tsaka baka manibago ‘tong si Nadia. Sanay na siya sa school niya ngayon. ‘Tsaka next year hindi na naman doon mag-aaral si Marco. ‘Di ba sa Manila na siya mag-aaral?”

Nalungkot ako sa sagot ni Nanay dahil hindi na ‘ko makakapasok sa pangarap kong school pero mas nalungkot ako nang malaman ko na sa susunod na taon sa Manila na mag-aaral si Marco at mapapalayo sa siya sa ‘kin.

Pagkatapos naming maghapunan, pumasok na ako sa kwarto ko. Ang sama ng loob ko. Hindi ko alam kung kanino ako mas nagtatampo, kay Nanay ba o kay Marco.

“Nadia…” Nasa labas ng kwarto ko si Marco. Narinig ko siya pero hindi ko pinansin. “Nadia…” Nagkunwari akong tulog. Bumukas ‘yung pintuan. “Princess...” Pumasok siya kahit hindi ko sinabi. Nahiga siya sa kama  sa may likuran ko. “Galit ka ba sa ‘kin? Tinanong kita kanina kung gusto mong manuod ng movie pero hindi mo ‘ko pinansin.” Hinawakan niya ‘ko sa balikat. “Galit ka ba sa ‘kin ‘yung prinsesa ko?”

Humarap ako sa kanya nang umiiyak. “Iiwan mo na ‘ko. Bakit hindi mo sinabi sa ‘kin?”

“Yon bang kinakagalit mo?” Hinaplos niya ‘yung buhok ko. Tumango ako. “Nasa Manila kasi ‘yung school na gusto ko. Hindi naman kita iiwan kasi uuwi pa rin ako dito tuwing weekends. Magkikita pa rin tayo.” 

“Wala na ‘kong kasabay pumasok. Wala na ‘kong katabi matulog. Mami-miss kita.”

Napangiti siya. “Mami-miss din kita, pero gano’n talaga. May mga bagay na hindi natin pwedeng gawin palagi na magkasama. Darating din ‘yung panahon na magkakalayo tayo kasi magkakaroon tayo ng kanya-kanya nating buhay. Isipin mo na lang na parang practice ‘to. Para masanay ka na wala ako. Makakaya mo na, na matulog mag-isa. Magiging matapang ka na kapag nagawa mo ‘yon.”

“Ayokong malayo sa ‘yo. Gusto ko palagi kang nand’yan.”

“Yon din ang gusto ko sana Nadia, kaso may mga nangyari na hindi natin inaasahan.”

“Ayokong umalis ka. Huwag ka na lang umalis. Isama mo na lang ako.” Niyakap ko siya nang mahigpit. Kung pwede lang, ayoko na siyang bitawan. Hindi ko alam kung kaya ko na wala siya. Siya ‘yung nagpapasaya ng araw ko palagi. Pangit man ang maghapon ko sa school, masaya naman ako sa tuwing umuuwi ako dahil alam kong makikita ko siya. Pero paano na kapag umalis na siya? Ilang beses na lang sa isang buwan ko siya makikita.

“Pagka-graduate mo ng high school, doon ka mag-enroll sa school kung saan ako mag-aaral ng college para magkasama tayo.”

“Pwede ba ‘yon?”

“Oo. Sasabihin ko kay Dad.”

“Kaso ang tagal ng two years.”

“Mabilis lang ‘yon. Hindi mo mamamalayan, magkasama na tayo.”

Tulad ng sinabi niya ang bilis nga ng panahon. Nakasal sina Nanay at Tito Michael. Pagbalik ni Tito Michael sa Dubai, kasama na si Nanay kaya kami na lang ni Ate Mila ang naiwan sa bahay dahil second year college na si Kuya at sa Manila na siya nag-aaral. Kuya na ang tawag ko sa kanya mula nang maikasal ang mga magulang namin. ‘Yon kasi ang gusto ni Tito Michael na Dad naman ang tawag ko na ngayon. Nakakailang noong una hanggang sa masanay na ‘ko. Si Kuya naman Mommy na ang tawag kay Nanay.

“Baby girl!” sigaw ni Kuya. Hindi man lang kumatok bago pumasok. Baby girl na ang tawag niya sa ‘kin at hindi na Princess kasi para daw akong sanggol kung umatungal noong umalis sina Nanay papuntang Dubai. Umatungal din ako ng iyak noong aalis na siya papuntang Manila.

Tiningnan ko lang siya at hindi pinansin. Nagtatampo kasi ako sa kanya dahil tinulugan na naman niya ‘ko kagabi habang magkausap kami. Daldal ako nang daldal tapos narinig ko naghihilik na siya. Pakiramdam ko tuloy nabagot siya sa kwento ko.

Sumampa siya sa kama kung saan ako nakaupo at niyakap niya ‘ko at pinanggigilan. ‘Yung braso niya nasa ilalim ng s*so ko. Matapos kasi akong reglahin, ang laki ng mga naging pagbabago sa katawan ko. Lumaki ‘yung dibdib ko, lumapad ‘yung balakang ko at tinubuan ako ng manipis na buhok sa kilikili at ibabaw ng p*ke. Kasabay ng mga pagbabagong ‘to, nagbago na rin ako ng ayos. Hindi na mahaba ang bangs ko at hindi ko na tinatago ang mga mata ko. Sabi kasi ni Nanay sa ‘kin noong kasal niya mas bagay sa ‘kin na nakalabas ang mga mata dahil maganda raw ako. ‘Tsaka hindi rin ako tinigilan nitong si Kuya. Binilhan niya ‘ko nang maraming clip sa buhok para araw-araw daw iba-iba. Pinapagalitan niya ako kapag nakikita niyang natatabunan ng buhok ang mukha ko. “Bakit hindi ako pinapansin ng Baby ko? Ha? Hindi mo ba ‘ko na-miss? Ayaw mo na kay Kuya? May iba ka nang gusto? Nagsasawa ka na ba sa ‘kin?” Kahit kailan hindi mangyayari ‘yon kasi siya pa rin ang pinakapaborito ko sunod kay Nanay. Pero hindi ko pa rin siya pinansin kaya isiniksik niya ‘yung mukha niya sa leeg ko. “Miss na miss kita tapos pag-uwi ko hindi mo ‘ko papansinin?” Nagmatigas ako. Hindi ko pa rin pinansin ang paglalambing niya sa ‘kin. “Pansinin mo na si Kuya.” Hinalikan niya ‘ko sa balikat. “Sorry na. Pagod lang talaga ako kagabi. Ang dami kong tinapos sa school. Ginawa ko na lahat ng assignments ko kahapon para pag-uwi ko rito hindi mahati ‘yung oras ko. Buong Sabado’t Linggo sa ‘yo lang ang atensyon ko.”

Hindi ko na siya matiis. “Kapag inaantok ka na kasi, sabihin mo na sa ‘kin.”

“Okay po. Next time. Promise.” Hinigpitan niya ‘yung yakap niya sa ‘kin. “Na-miss kita. Na-miss ko ‘to. Wala akong kayakap sa Manila kundi ‘yung unan ko.”

“I missed you too Kuya.”

“Tara sa baba, may dala akong food. Kain tayo. I’m starving.” Magkahawak kami ng kamay paglabas ng kwarto ko hanggang sa makarating kami sa may dining area kung saan nakapatong sa table ‘yung pagkain na dala niya. “Init ko muna.” Ipinasok niya sa microwave ‘yung dalawang food container.”

Habang hinihintay namin ‘yung food, tinanong niya ‘ko kung ano ba ‘yung kinukwento ko sa kanya kagabi nang makatulugan niya ko. “Si Cindy kasi, inaway na naman ako.”

“Kung hindi lang ‘yon babae at hindi mas bata sa ‘kin, pinatulan ko na ‘yon. Ano na naman ang sinabi sa ‘yo?”

“Nangopya raw ako kaya mataas ‘yung score ko sa quiz. Nag-aral kaya ako. Pinipilit kong tumaas ‘yung grades ko para makapasa ako sa school mo.”

“Dalawang buwan na lang pala graduate ka na.”

“Uuwi kaya sina Nanay?”

“Hindi ko lang alam kasi maselan ‘yung pagbubuntis ni Mommy.” Limang buwan nang buntis si Nanay sa una nilang baby. Maselan ‘yung unang tatlong buwan ng pagbubuntis niya at palagi lang siyang nakahiga sa kama. Noong nakaraang buwan nga lang nagkaroon siya nang konting pagdurugo at pananakit ng puson kaya binigyan siya ng gamot ng doktor.

“Sayang. Ang tagal ko pa namang hinintay ‘to. Pero kung para naman kay bunso okay lang. Kuya kapag pinanganak na si bunso, hindi na ‘ko ang baby mo, kasi may bago nang baby.”

“Baby ko rin si bunso, pero ikaw ang nag-iisang baby girl ko kasi boy si bunso.”

“Paano mo nalaman?!”

“Sinabi sa ‘kin ni Dad. Kausap ko siya kanina. Nalaman na nila ‘yung gender ni bunso. Boy raw. Paano ‘yan, kapag pinanganak na si bunso, may bago ka na bang paborito?”

“Mas paborito pa rin kita. Pagkatapos mo, si bunso naman.”

“Pero okay lang naman kay Kuya kung hindi na ako ang favorite mo. Kapag nag-aral ka na sa Manila, mas lalawak na ‘yung mundo mo. Mas marami na ‘yung makikilala mo.”

“Hindi ‘yon mangyayari kasi mahal na mahal kita!” Yumakap ako sa tagiliran niya at inakbayan naman niya ‘ko.

“I love you too baby.” Hinalikan niya ako sa ibabaw ng ulo ko.

Tumunog na ‘yung microwave kaya inilabas na ni Kuya ‘yung pagkain. Tapsilog pala ‘yung pagkain na dala niya.

“Nasaan pala si Ate Mila? Buti na lang may susi ako kaya nakapasok ako kanina,” tanong niya habang kumakain kami.

“Umalis. Sa Monday pa ang balik niya. Na-ospital kasi ‘yung kapatid niyang bunso.”

“Okay. So tayong dalawa lang pala rito?” 

Nakangiti akong tumango.