HABANG TULALA lamang ako sa harapan niya. Hindi ko masaisip na ang taong nasa harap ko ang pumatay sa mga magulang ko. Wala man lang akong maibigkas na kahit anu. Wala akong maramdaman nakahit ano.
Tinitigan ko lamang siya sa mga mata niyang puno ng emosyon.
Pinoproseso ng utak ko ang salitang ng sinabi niya. Hindi matanggap ng isip at puso ko. Bakit, bakit ganoon? Wala akong matamdaman na kahit ano?
"Aileen..." sinapo nito ang magkabila kong pisngi, "please, speak."
Doon na ako natauhan at humagulhol ng iyak. Sapo ang aking mukha ay iyak lang ako ng iyak. Pakuwan ay pagitan ng aking paghagulhol ay ang aking di mawarang sinok.
Hindi ko matanggap. Bakit ang sakit-sakit? Ang taong pinagkatiwalaan ko ay ang siyang pumatay sa mga magulang ko?
"I'm so sorry..." paulit-ulit niya iyon
