Sariwa pa sa alaala ko ang tagpong iyon, ang araw na naglaho sa akin ang taong pinakamamahal ko.
Napapikit na lamang ako nang mariin at kasabay no’n naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa mata ko.
“Ma’am. Ay sorry po.”
Dali-dali kong pinunasan ang luhang pumatak mula sa mata ko at agad kong sinamaan nang tingin ang sekretarya kong pawang hindi nito alam ang kaniyang ginagawa.
Kitang-kita naman sa mata nito ang takot at ‘di nakaligtas sa paningin ko ang panginginig ng kaniyang tuhod.
“Sorry Ma’am, hindi ko po sinasadya na pumasok at maabutan kayong umiiyak---”
“Stop!”
Awtomatikong napatigil ito sa kaniyang pagsasalita nang pinagtaasan ko ito nang boses at tinapunan ko pa ito nang nagbabaga at matalim na tingin.
“Hindi ka ba marunong kumatok? O sadyang sinasadya mo talagang maging
