THE FIGHTER WIFE

CHAPTER 5

Eunice's POV

I am Eunice Margarethe Pereira. I’m the daughter of the owner of Fabric World Company. Our company is very popular in whole world. This is the number one Fabrics that the fashion designers Investing.

I classify myself as a Beautiful, successful, Sexy, Hot, Smart, b***h at higit sa Lahat isa akong Model sa Iba't Ibang bansa. NAndito na ako ngayon sa Pilipinas pagkatapos akong tawagan ni Seven. NAgulat nga ako nung tawagan nya ako.

"Will you please hurry Up?" sabi ko sa driver.

"Yes Ma'am"

Im on the way to Jazz Restaurant. I’m going to meet someone.

"Nandito na po tayo maam." sabi ko at nagbayad.

"Keep the change Jerk" sabi ko.

Bumaba ako at dinala ang bag ko. I didnt bring a big bag or Maleta. Hassle lang yun kaya naman sa mall nalang ako bibili nang mga damit.

"Good afternoon Maam." sabi nang waiter 

"Bring me for the reservation of Seven Ferllon" sabi ko.

"Sure maam" sabi nya at lumakad sya at sumunod ako. HAlos namn lahat ay nakatingin saakin. Malamang namamangha lang sila saakin noh!

"Ayun po siya" sabi nya at tinuro ang isang lalaking nakasuit.So he is working again?

"Hey Handsome." sabi ko. Tumingin namn sya.

"Eunice?" sabi nya. 

"Of course. " sabi ko at tumayo sya and hug me.

"Imissyousomuch" sabi nya and kiss me.

"Imissyoutoo." sabi ko. Hinila nya ang upuan para makaupo ako.

"This is really wonderful. Namiss talaga kita."

"Ako rin naman eh. So kamusta ka na?" sabi ko

"After a days nakalabas na ko nang hospital at nagtatrabaho na ako ngayon." sabi nya.

"Still married?" sabiko. Natahimik sya.

"Yeah." sabi nya.

"Its been 3years maybe?" sabi ko.

"Yeah. Dont worry malapit ko na syang hiwalayan." sabi nya.

"Good. Hindi mo naman sya minahal hindi ba?" sabi ko

"Nope. Hindi ko nga alam kung paano ako nakatanggal sa kanya." sabi nya.

"Good." sabi ko at kumain na kami. Andami nyang kwento pati ako nagkwento saknya.

"i need to say something to you" sabi ko

"Sure." sabi nya.

"My dad plan to marry me to one of his Investor's son." sabi ko.

"WHAT?" sabi nya. 

"yeah. "sabi ko.

"At pumayag ka?" sabi nya. galit na sya.

"Ofcourse not" sabi ko. Lumabas naman sya kaagad.

"Seven! Let me Explain!" sabi nya.

"What? You already decide. Ano pa ang kailangan mo?" sigaw nya saakin sa parking Lot.

"Sinabi ko bang nakapagdecide na ko? Kaya ako nandito sa pilipinas dahil gusto kong tumakas." sabi ko

"Hindi mo matatakasan ang daddy mo! Kung nailayo ka nya saakin noon, Hindi malabong ilayo ka nya ulit saakin." sabi nya.

"I know how you feel, Pero bago ako pumunta dito may naisip akong paraan." sabi ko.

"Ano? sabihin mo?" sabi nya. Natutuwa ako dahil ramdam kong mahal na mahal parin nya ako after 3 years.

"Marry me" sabi ko straight into his eyes.

"Seven, Yun lang talaga ang kaya kong isiping paraan. Pag kasal na tayo wala nang agagawa si Dad. Please. Annulled Rain" sabi ko ulit saknya.

"But . . . " sabi nya.

"But what? Mahal mo ba sya?"

"I dont know if i can." sabi nya

"Ofcourse you can. Im giving you 3 months to fix this." sabi ko.

"Rain is already abandon. Kuya nalang nya ang pamilya nya. Pero sige, Kung hindi lang kita mahal." sabi nya at niyakap ako. Napaiyak ako sa sinabi nya.

TIngnan lang natin Rain! Ibabalik ko sayo lahat nang sakit na idinulot mo sa buhay naming dalawa.

~~~~~~~~~~~*

Rain's POV

7:30pm na nang gabi at malapit nang umuwi si Seven. Nagtatrabaho na ulit sya sa company nila. At nandito ako nagluluto nang Adobo.

*Beeep*

Naku andito na pala sya. Ako na yung nagbukas nang gate at sumunod sakanya sa Garahe.

"Good evening. Kumain ka na ba?" sabi ko

"Im not hungry" sabi nya.

"Huh? sigurado ka ba? NAgluto kasi ako nang paborito mo" sbi ko. Naglalakad siya habng kinakausap ko kaya sumasaby ako.

"Wag kang makulit Rain. Hindi na ko kakain" sabi nya.

"Kahit konti lang?" sabi ko.

"Tsk."

"Sige na kain ka na. Niluto ko kasi yun eh! Please?"pangungulit ko.

"'Ayoko" sabi nya

"Sure ka ba? Ayaw mo talaga?" sabi ko

"Ayoko nga rain eh! BAkit ba ang kulit mo?" sbi nya nang pasigaw. Napayuko nalang ako.

"Okay. Sorry" sabi ko at pumasok na sa loob.

"Rain?"

"Bakit? may kailangan ka ba?" sabi ko nang nakangiti kasi bka nagbago ang isip nya.

"Magusap tayo. Sumunod ka sa kwarto ko." sabi nya. Haist. Magkahiwalay nga pala ang kwarto namin. HAyyy.

"Okay" sbai ko at niligpit ko na yung hinain ko. Nakita ko syang umakyat na sa hagdan.

Pagkatapos ay kumatok ako sa room nya at pumasok.

"Ano yung paguusapan natin?" sabi ko

"Ilang years na tayo married?" sabi nya.

"Ahm 3 years, MAlapit na tayong mag 4 years sa febuary 14 :) " sabi ko. Malapit na pala kaming mag anniversary ulit.

"So, 3 years na? " i nod with smile.

"So pwede na tayong mag divore?" sabi nya at nawala ang ngiti ko sa sinabi nya. I just nod again nang malungkot. Nakaupo ako sa kama nya habang nakatalikod siya sakin. 

"Eunice came back in my life at gusto ko syang pakasalan dahil May gustong ipakasal ang dad nya saknya. And I can’t see her marrying someone" sabi nya. tumalikod sya saakin.

"Yea.” sbi ko nalang dahil hindi ko alam ang sasabihin.

"I still have 3 months to be with you rain at ayoko namang maghiwalay tayo nang ganito kaya gusto kong magkaroon nang good memories with you" sbi nya. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa sa sinabi nya pero ang alam ko lang malungkot ako.

"Okay. Yun lang ba?" sabi ko. tumayo na ko at pumunta nang pintuan.

"Oo. Im sorry to do this pero mahal ko si Eunice" sabi nya. Nagka eye to eye kami. Nang sabihin nya yun nagtubig ang mata ko kaya naman tumalikod ako kaagad sakanya.

"Okay lang. Sakanya ka masaya eh. Ayokong sisihn mo nanaman ako dahl pinagkait ko sayo ang kaligayahan mo." then i walk out through the door. Pagkasara ko. Dun na nagsimula kumawala ng luhang kanina ko pa pinipigilan.

Pumunta na ako sa room ko na katapat lang nang room nya. Master bedroom yung kanya pero mas pinili kong maliit na room lang yung tulugan ko dahil aanin ko ang malaking Kwarto kung wala naman akong kasama dun?

When i reached my room, I locked it. I cried dahil bakit ganun kadali sakanya sabihin yung mga bagay na  yun? Bakit sakin mahirap? Siguro dahil ako mahal ko sya pero sya hndi nya ko mahal.

"I thought after his operation it’s gonna be okay but why I felt like this? Lumalala pa" sabi ko. NAndito ako sa pintuan umiyak habang yakap ko ang tuhod ko.

I remember how he promised his vows in the altar kahit na traditional na yung mga sinabi nya, nangako parin sya sa harap nang tao, pari, At sa diyos na aalagaan at mamahalin nya ko.

"huhuhuhuhuhu. Mahirap ba akong mahalin? Lahat namn tinalikuran ko para saknya." sabi ko.

I run into my bed and cry. Buong gabi akong umiiyak dahil sa sinabi nya.

I thought i can have a happy ending with him?"

----

Rain's POV

Awkward parin ang sinabi sakin ni Seven sakin kagabi. Buong gabi akong puyat kaya antok na antok ako. Pero gumising na ako para magluto nang kakainin namin.

"Manang, Ako na po ang magluluto." sbi ko.

"Osige Hija. aayusin ko lang yung mga lalaban ko."

'Sige po" sabi ko.

Kinuha ko yung ingridients sa Ref. Kumuha ako nang 3 Eggs, frozen carrots and Corn, hotdogs, Bacon.

Nagluto ako nang sinangag. At pinirito ko n ayung iba.

Narinig kong pababa si Seven sa Hggdan pero hindi ko sya tinitingnan.

Pumunta lang sya sa may kitchen counter at nagtimpla nang kape.

"Kain ka muna" sabi ko

'Sa office nalang" sabinya.

"Okay. Ayoko namang kulitin pa kita" sabi ko.

Pagkatapos nun ay umakyat na ako sa kwarto ko at nagbihis ako. Dahil pupunta ako sa Shop ko.

I just wear pants and hanging Blouse paired with blue doll shoes.

Nakita ko si Seven sa Baba. Nagulat ako dahil dapat nasa office na sya pero bakit nandito pa sya? Tumingin ako sa mesa at nakita kong nabawasan ang nilutoko. So he ate?

"Punta muna akong shop ko. Bye" i kiss him into his cheeks.

"Wait. Sabay na tayo" sabi nya.

"Im using my Car" sabi ko.

"its okay. Sabay tayong umalis." sabi nya.

Naninibago ako saknya. Is he really want to have a good memories with me bago nya ako hiwalayan?

"Okay. " sabi ko.

I wear my seatbelt at umalis kaagad. Iniwan ko sya doon. Ayoko kasing sumabay sakanya. Nahihiya parin ako saknya. Hindi ako galit. Nahihiya at nakakaramdam lang kasi talga ako nang awkardness pag kasama ko sya.

Hindi ito ang gusto ko. Gusto konang good memories kasama sya ero ayoko nang may limitation. Ayoko nun.

"Good Morning Ma'am Rain" sabi nya

"Good Morning din :) " sabi ko

"Okay langpo ba kayo? Mukhang napuyat po kayo ah" sabi nya.

"Oo nga eh. MArami kasi akong inayos kagabi." sabi ko at dumiretso sa Office ko.

"Denisse, You are the manager of my shop, I want you to suggest some foods that we can add into our menu" sabi ko.

"Ahm Osige po maam, Ilalagay ko po sa desk  nyo mamaya yung mga ideas ko." sabi nya.

"Okay. You may go:) " sabiko.

Nagtype nalang ako. PAgkatapos ay sumandal ako sa swivel Chair ko. I saw my wedding Piccture. Nakangiti kami parehas dito. Sana walang limitasyon lahat nang ito.

Sana marealize nyang ako yung nandito lagi para saknya at kahit kailan ay di ko sya iiwanan tulad nang ginawa sakanya ni Eunice kaya lang ganun yata talaga eh, Kahit ano yung ginawa ni Eunice saknya, MAhal parin nya si Eunice. Kainis.

 "Maam, nandyan po Si Sir Seven" sabi nang empleyado ko,

"Bakit daw?"

"Hinahanap po kayo." sabi nya

"Osige papasukin mo na sya." sabi ko

Tinago ko yung loptop ko at nakita ko syang pumasok.

"What are you doing here?" sabi ko.

"Im here because i want to gave this to you" sabi nya.

"Ano toh?" sabi ko at inabot ang kulay blue na kahon.

"Tomorrow is Mr. Crisdon's Birthday. We will come to his party tomorrow evening" sabi nya

"Okay." sabi ko.

I saw a white dress and silver Stelletos.

"Im not wearing this shoes :) " sabi ko.

"What?"

'you know me, im not wearing heels" sabi ko

"Arghh! Okay fine" sbai nya.

"Yun lang ba?"sabi ko

"Yea."sabi nya. Palabas na sya nang office ko nung magsalita ako.

"Seven"

"Yes?"

"About yesterday Night, Yung sinabi mo . . . the 3 months thing! Ahm . . . Im willing to have a good memories with you." sabi ko

"Sure"

"Haist. sana wala nalang limitation" sabi ko pero sa sarili ko lang sinabi. Tumulo ang luha ko at yumuko ako.

"Rain, Mauna na ako." i just nod.

Bakit ba ako pumayag? Simple lang dahil alam kong sa 3 months na yun pwede pang magbago ang lahat.