THE FIGHTER WIFE

CHAPTER 2

R A I N

Nandito ako sa labas ng bahay. Our house is really Big. Its not house actually, Its a Mansion.Yea right, malaki nga ang bahay na tinitirahan namin pero dalawa lang kam dito, actually 3 dahil kasama namin si Manang Flor.

Matagal tagal ko na rin itong hindi nagagawa. Well, dayoff ko ngayon sa shop pero dadaan ako doon mamaya para iidaan yung mga papers na tinapos ko kagabi. Ang hirap pala talaga nang mag-isa. Alam ko namang hindi ako nagiisa dahil nandyan si Seven pero syempre hindi namn sya nakakakita kaya kailangan kong magtrabaho for us.

"Rain, Kumain ka na ba?" sabi ni manang sakin habang nakatayo sa tabi ko at ako naman ay nakaupo at nag-gugupit nang damo.

"Hindi pa po Manang. Mamaya nalang po. Maaga pa namn po eh" sabi ko.

"Baka magkasakit ka nyan ah." pabiro nyang sabi.natawa nalang ako ng konti.

"Naku! Ako pa po ang magkasakit? HAHAHA! hindi namn po ako nakakaramdam nang sakit kahit san eh." halos pabulong na sabi ko.

"alam kong sa puso mo, sobrang sakit" sabi ni manang. Tumayo ako at humarap kay manang.

"Opo. Eh kasalanan ko rin naman po ito eh.pinilit ko siyang ilayo sa taong totoo nyang mahal." nahihiya kong sabi.

"Hanggang kailan mo ba sisisihin ang sarili mo? Gnawa mo lang naman yun dahil mahal mo siya" sabi ni manang.

"Habang buhay? Di ko po alam eh. Habang tumatagal, mas lalong lumalala yung sitwasyon naming dalawa. At gnawa ko nga po yun dahl mahal ko siya pero parang ayaw nyang maniwala sa mga sinasabi ko." sabi ko. Napapayuko nalang ako.

"Hindi ka ba napapagod sa ginagawa mong pang-aamo sakanya?" sabi ni manang. Haist. Buhay nga namn parang Life.

"Kailan po ba tayo napagod magmahal sa taong mahal natin?" sabi ko habang hinahawakan ang kamay nya.

"Mahal mo nga sya pero mahal ka ba nya?" napatahimik ako sa tanong ni Manang. Para talaga syang si Mommy kung magsalita.

"MANNNNNNAAAANNNGGGG!!" sigaw sa kusina.

"Tawag na po kayo. Hayyy! Hanggang ngayon ikaw parin po ang tinatawag nya" sabi ko.

"Tatawagin ka rin nya. Maghintay ka lang anak" sabi ny ata pinuntahan na si seven sa kusina.

Lagi naman akong naghihintay eh. Its been 3 years when the accident happens.

"Haistt. Malapit na yun. Hintay lang nang konti Rain" sabi nang Puso't Isipan ko.

Pinagpatuloy ko ang pagdadamo pero sadyang pagod na yata talaga ako dahil kanina ko pa toh ginugupitan, kaya siguro ako nakaramdam nang hingal sa puso ko.

Tinapos ko na kaagad yun at inayos ang mga paso at halaman. Sanay kasi ako sa flower arrangement. My mommy teach me before she died.

Pumasok na ako sa loob at nakita ko si Seven na papaakyat sa hagdan kaya inaalayan ko sya.

"Tulungan na kita" sabi ko.Its good thing dahil hindi sya nagsungit.

"Seven, aalis nga pala ako mamaya" sabi ko nang makaupo na sya sa kama nya.

"What? You gonna leave me? " sabi nya. Ano ba ang iniisip nya?

"Ahm? ano ba yung sinasabi mo? Im just going to my shop Later." sabi ko. Napangiti ako nang konti dahil sa inakto nya.

"I dont care Rain. Do what you Want. I just want to take some Rest" sabi nya.

"Okay. Rest Well. Iloveyousomuch :* " i kiss his forehead. Hindi ko pa sya kayang halikan sa lips dahil awkward sakin dahil hindi namn nya ko mahal kaya sa forehead muna :)

Lumabas ako sa kwarto nang maayos ko na ang lagay ni Seven. I take a bath at Nagbihis na.

"manang punta muna akong Shop sandali. " sabi ko.

'Magiingat ka ha!" sabi ni manang.

"Opo" i run into my Car at nag-drive papunta sa Shop ko. Nakita kong marami kaming customers ngayon.

"Cindy, Eto na yung papers. Kayo na ang bahala para sa presentation okay?" sabi ko.

"Maam buti po dumating kayo. Sbai po kasi nang partners natin , NExt month nalang daw po tayo mag presentation s akanila kasi po own of country po sila. " sabi ni Cindy.

"Ah ganun ba? sayang naman. Pinaghirapan ko pa ito kagabi" sabi ko.

"Sorry po maam. Kakatawag lang po nila saakin eh" sabi nya.

"No! Its okay. you dont need to apologized. " sabi ko.

Umuwi na ko at iniwan ko kay Cindy yung shop. I have a big trust for them. Dumaan ako sa Cake shop. I buy some Chocolate Cake. Ti-nake-out ko nalang yun.

Habang nagdadrive ako, napahinto ako sa tapat nang ospital. Red light pa namn kaya okay lang.

'Eye transplant'

Napaisip ako kaagad. Matutuwa ba sya kung makahanap ako nang ipapalit sa mga mata nya?

i drove back at huminto sa ospital na iyon.

"Nurse, Pwede ko bang malaman yung information about your hospital offer for Eye transplant?" sabi ko.

"Yes Miss. Dito po tayo sa loob" sabi nya at sumunod ako saknya.

"Miss, pwede po kayong magsagot nang form. Good news po dahil kayo ang pinakauna nakalagay sa list." sabi nya.

"Good. Pakisabi sa docto nyo na kailangan ko yung eye receipt para sa Husband ko." sabi ko.

"So you have a husband maam?"

"YEa." sabi ko.

"Thats nice." sbai nya at nagdiscuss pa sya nang kung anoano.

Nang lumabas ako, at sumakay sa kotse ko nakangiti ako.

"This will be the start of our Hope." sabi ko.

UMuwi ako kaagad at nakita kong naghihintay si manang sa gate.

"Manang, bakit nasa labas pa po kayo? Gabi na po ah" sabi ko.

"Anak, dalian mo! Si seven kasi!" sabi ni manang. Bigla akong lumabas nang kotse ko at pumunta sa loob.

*Boooggshhhh* *booggggssh*

Puro basag na vase. Ano bang nangyayari?

"SEVEN!! STOP IT!" sabi ko.

"Stop this? I hate my life! I hate it!!" sabi nya atnagbago nanaman sya nang mga mahahwakan nya.

"Seven, Calm down! " sabi ko.

"CALM DOWN? HOW? KUNG IKAW ANG NASA KATAYUAN KO ANO BA ANG AGAGWIN MO? HINDI MO NAMAN AKO KAYANG ALAGAAN NANG MATAGAL NA PANAHON EH! YOU MADE THSI MESS BUT I AM THE ONE WHO IS SUFFERING!" sabi nya at bumato nanamn nang gamit pero sa gawi ko at nagulat ako kaya napatakip ako nang teka.

"KYAHHH!" sigaw ko yan. Napalingon ako sa kanya. His eyes start to water.

"I dont want to do this pero hindi ko mapigilan. This is all your fault. Hndi komo ganito ako wala na kng nalalaman sayo. Hndi ako bingi rain." Maguluhan ako sa sinabi nya habang tumutulo ang luha ko. Tumingin ako kay manang. Napailing nalang ako.

sa sinabi nyang iyon parang milyong-milyong karayom ang tumusok sa puso ko. Sinisisi nanamn nya ako sa nangyari.

I saw a wound on my left arm. 5 inches ang haba.

"Dont worry, Its gonna be okay again.I found you a donor. Im sorry. At gusto kong sabihin sayo na hndi ko sinasamantala ang pagiging bulag mo para gawin yang nasa isip mo." sabi ko. I start to cry again.

a silence . . .

"Paki-akyat nyo na po si seven sa taas. Salamat po" sabi ko kay manang. and i start to pick the broken pieces of vase.

Napasalampak nalang ako sa Sahig namin at umiyak nang umiyak!

Hanggang kailan nya ako sisisihin? Masama ba yung mga nagawa ko? Ang sakit sakit na! Mahirap sa puso at damdamin ko. Sobrang hirap :(