PAREHO kaming nagmamadali ni Tita Annie n’ong lumabas kaming pareho ng madaling araw. Kagabi pa lang ay naayos na ni mama ang mga gamit ko at inilagay na ‘yon ni papa sa likod ng kotse.
Daungan. Hihintayin kita kahit na hanggang anong oras.
- N
Iyon lang ang nakalagay doon sa binigay na sulat sa kin ni Ziggy pero ang puso ko parang hindi na magkumayaw. Alam ng mga magulang ko lalong lalo na ni Tita Annie ang plano ko na ‘to at ang sulat ni Nazarene kaya todo suporta sila sa kin. Hindi ko pa napapaliwanag sa kanila ng malinaw ang totoong nangyayari pero nagpapasalamat ako na kapag sinabi kong gusto kong gawin ‘to ay game na game naman silang tulungan ako.
Bahala na pag-uwi ko kung anong mangyayari.
“Pamangks, pasalubong ha? Kahit pamangkin lang din,” aniya naman ni tita
